भांगरभूंय | प्रतिनिधी
संवसारांत तरातरांचीं प्रदुशणां. ताचेर नियंत्रण दवरपाचो सगलेच यत्न करतात. पूण ‘प्रदुशण राकेस’ आटापांत येनात. कारण तांकां आशिल्ली सत्ताधीशांची फूस. दुबळ्या लोकांनी बोवाळ घालो म्हूण ह्या राकेसांच्या केंसांक पसून धक्को लागना. उरफाटे ते दिसान दीस मातूंक लागल्यात. गोंय हें पर्यटन राज्य. गोंयकारांक आवाजाच्या प्रदुशणाची इश्टागत आसा. राती 10 वरां उपरांत व्हडल्या आवाजांत संगीत वाजोवपाक कायद्यान बंदी आसा. मात ती पाळटा कोण? धर्म कायद्या परस श्रेश्ठ थारिल्ल्यान धर्मीक, संस्कृतीक दिसांनी मध्यानरातीं मेरेन आवाज गाजता. बरें, ताचो गळो धरीत जाल्यार धर्मीक भावना दुखपाची भिरांत. नरकासूर, नव्या वर्साचे आदले दीस तर ह्या आवाजाक धरबंद आसना. मात आतां सरकारान ध्वनी प्रदुशणाचेर कितें तरी करपाचें थारायलां. तें कितले मेरेन यशस्वी जातलें, हें येवपी काळूच सांगतलो.
गोंय सरकारान राज्यांतल्या दरेका सभाघरांत आवाज नियंत्रण यंत्रणा बसोवपाचें थारायलां. ताका लागून लग्न सुवाळे वा हेर कार्यावळींक लागून जाता, तें प्रदुशण जावचें ना. आवाज हवेंत वचपा पसून आडावंक जाय जाल्यार ताचे खातीर विशिश्ट यंत्रांचो वापर करचो पडटा. कांय विमानतळांचेर ही यंत्रणा आसता. संगीताच्यो कार्यावळी चलपी सभाघरांनीय हीं यंत्रां बसयतात, म्हणटकच आवाज थारावीक आंवाठा पुरतोच उरता. पूण आवाजाचें खरें प्रदुशण जाता तें दर्यादेगांचेर. तेंय रातच्या वेळार. कितलेशेच पयस हो आवाज फांतोड मेरेन आयकूपाक येता. तो उणो करप शक्य आसा? दिवाळेचे आदले राती तर भर वस्तेंत आवाज कमराचें सोडून नाचता. नव्या वर्साचे आदले दिसूय हो अणभव जायते जाण घेतात. हे उक्त्या मळा वयले आवाज पयलीं रातीं 10 उपरांत मंद जावंक जाय. न्यायालयान ते बंद करूंक सांगूंक ना. तर कायद्यान जी मान्यताय दिल्या, तितल्या डेसिबल आवाजांत संगीत लावपाक सांगलां. लोकांक कसलोच त्रास जायना जाल्यार रातभर पसून ढामढूम केल्यार कोण विचारचो ना. मात लोकांक, आयोजकांक हें कान फोडपी संगीत लावन कसली खोस मेळटा तें कळना.
भजन, पूजा, फेस्त, जात्रा, प्रार्थना सभा, उरूस, कव्वाली, नरकासूर, भौशीक गणेश उत्सव वा हेर कसलीय कार्यावळ आसता, तेन्नाय लावडस्पीकर वा व्हडले स्पीकर लावन सरभोंवतण दणदणावन सोडपाची हौस अजूनय दिश्टी पडटा. आदल्या तेंपार गांवांत कार्यावळ आसा, हें लोकांक कळचें म्हूण लावडस्पीकर लायताले. हो जमानो व्हाॅट्सअॅपाचो. फोन पसून करीनासतना धपक्याक 500 वयर लोकांक निरोप दिवं येता. इतलेंच न्हय, तर फेसबुकाचेर कार्यावळ लायव्ह करूं येता. गावन, वाजोवन देवाची भक्ती, प्रार्थना, सेवा करतना ती मांटव, देवूळ, चर्च, मशिदींत आशिल्ल्या भक्तांक आयकूंक आयल्यार पुरो. पुराय गांवांक रातभर ती स्पश्ट आयकूंक येवंक जाय, अशें खंयच्या देवान सांगलां?
दुसरें दर्यावेळां वयल्या कार्यावळींचें. थंयूय वेळाची मर्यादा पाळूंक जाय. रातभर आपले घुंवळेंत नाचपाचें आसल्यार आवाज मंद दवरूं येता वा इयरफोनां वरवीं सगल्यांक एकूच पद आयकूपाक दिवं येता. मुंबय दांडिया वेळार हो प्रयोग जाला. सगल्यांच्या कानांत संगीत वाजता, पूण ताचो त्रास हेर लोकांक जायना! मात लायव्ह बॅण्डा खातीर ही पद्दत आयोजकांनी गुठलायली आनी परतून दांडियांची ठक ठक सुरू जाली. आवाज प्रदुशणाक लागून झेम पडना. न्हिदेंतल्यान जाग आयल्यार दोळ्यांक दोळो लागना. परिणाम भलायकेचेर जाता. दीस पिड्ड्यार जाता. फकत दुयेंती, ल्हान भुरगींच न्हय, तर सुणीं, माजरां, गोरवां, सगल्यांकूच त्रास जातात. हाचो आमी केन्ना विचार केला? देवाक खंय मनांतल्या मनांत उलो मारल्यार पावता. तो खंय मनकवडो. ताका भक्ताच्या आनी भक्त नाशिल्ल्यांच्याय मनांत कितें आसा, तें कळटा, अशी सगल्या धर्मांची श्रद्धा आसा. मागीर व्हडलो आवाज करपाची गरजूच कितें?
आवाज उणो जावचो, फक्त सुवाळ्यांचोच न्हय, तर सगळोच. शक्य थंय भौशीक येरादारीचो वापर करचो. इलेक्ट्रीक वाहनां वापरचीं. धर्म हुंबऱ्या भितर दवरचो. भायर सरले काय आमी सगले भारतीय. एकामेकां कडेन संस्कृतीक, धर्मीक सर्त उणी करची. मोनजात, हवा प्रदुशणाचो विचार करून फोगाचेर सगल्याच धर्मांनी नियंत्रण दवरचें. ‘मेरे आँगने में, तुम्हारा क्या काम है’ ही वृत्ती कुशीक सारून दरेकल्यान स्वताचें आवाज प्रदुशण ना केल्यार सगलें शक्य आसा. जाय ती इत्सा.
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
