भांगरभूंय | प्रतिनिधी
(फाटल्या काणयेचो फुडलो भाग)
स्तेकार निर्शेवन बापडोऽसो जावन वतना बिरबल थंयच आशिल्लो. पूण बादशहाच्या निर्णयाचेर तो जाप काडूंक शकनाशिल्लो आनी दरबार बरखास्त करून महाराज उठून गेल्ले. काकूळटेन रडूंक पाविल्या, दीन नजरेन आपल्या कडेन पळयतल्या त्या नुस्तेकाराक ताणें ” ओऽगी राव. हांव पळयतां.” अशी खूण केली. मनांत मात येवजीलें ही महाराजांची चूक आसा. तांणी अशें करप न्ही. योग्य वेळार महाराजांक तांची चूक दाखोवन दितलोंच असो निश्चेव ताणें केल्लो.
नुस्तेकारान दुसऱ्या दिसाक ताका काळकूटेक येवन आपली परिस्थिती कशी जाल्ली, तें सविस्तर सांगलें.
“भिवूं नाका रे. थोडे दिस वचूं दी. मात्सो धीर धर. हांव पळयतां म्हण सांगलें न्ही तुका?” बिरबलान म्हळें.
“मात्शें पासिंयेंस काड. म्हाका संद मेळ्ळी की महाराजा कडल्यान तुजें बक्षीस तुका दिवंक लायतां पळय.”
“उपकार जातले सायबा.” म्हणत नुस्तेकारय गेलो. पंदरा दिसांनी जाय तसली संद बिरबलाक मेळ्ळी. तर जालें कितें?
आत्रे पयऱ्यान कासाक वचपाची बादशहाक संवंय आशिल्लीच. “चल बिरबल फाल्यां आमी कासाक वचूंया, तयारेक लाग.”
“हय महाराज.’’
महाराज, हे खेपेक जें सावज मेळटलें, ताची आमी थंयच बरी बिर्याणी करुया आनी मजा करत खावुया.”
“वा वा. सुंदर कल्पना. हय तशेंच करुया. पूण राव रे कांय सावज जर मेळ्ळेंच ना तर? आमी कितें उपाशीं रावपाचें?”
“अशें कशें जायत? महाराज ,ना तर आमी खिचडी करपाची सामग्री बरोबर व्हरतलेच.”
“बरें आसा तर. फाल्यां बेगीनच भायर सरूया.”
दुसऱ्या दिसा लव्या जम्या सयत सगळे कासाक वचपाक गेले. आख्खी रात सगळें रान माडयलें. पूण एक बारीक सोंसो पसून सांपडलो ना. रात सोंपली दीस जालो. आतां महाराजाच्या अभिमानान तकली वयर काडली.
“कितेय मेळ्ळ्या बगर घरा वचप ना. सोदात. सोदात. रान कोंबो बी मेळटा तर पळयात. दनपारां बिर्याणी करूंक जाय.”
“हय महाराज.” हांकाटीकारांनी म्हळें.
दिसाचें ‘सावज’ कशें मेळटलें? कांयच मेळूंक ना. तरी आज महाराजांक तांची चूक दाखोवन दिवपाचीच अशें बिरबलान थारायिल्लें. तांणी खिचडी करपाची तयारी केली.
तांणी तीन बडयांची एक तिवय (स्टॅड) कशी केली. ताचे वयर बरी ऊंच एक आडवी बडी बांदली आनी एका बुडकूल्यांत खिचडेचें सामान घालून त्या बडयेर हुमकळायलें. पोंदांत उजो पेटयलो. दनपारचीं तीन वरां जायत आयलीं बिर्याणी ना ती ना आनी खिचडीय ना. राजा बेजार जालो. भुकेन ताच्या पोटांत उजो पेटलो. ताणें बिरबलाक विचारलें.”बिरबल खिचडी जावपाक इतलो वेळ कित्याक रे?”
“महाराज, कितें करूं?अजून शिजूंकच ना.”
“ऊजो बी सारको पेट्टा मरे?”
“हय महाराज. तुमीच येवन पळयात न्ही.”
“हय चल. कास्ताची भूक लागल्या. चल बेगीन.”
“चला महाराज. या.”
“अ रे? हें रे कितें.? कितले वयर हो बुडकूलो लांबयला तुवें? हाका धग कशी लागतली रे? आनी धग लागनासतना खिचडी कशी शिजतली?”
“कित्याक शिजची ना महाराज?
तुमच्या महाला लागसरल्या थंड थंड गार तलावांत रातभर ऊबो राविल्या त्या नुस्तेकाराक जर तुमच्या
महालाच्या वारांदावेल्या टिमटिमत्या दिव्याची ऊब मेळूं येता; तर ही खिचडी हे धगेन शिजतलीच.”
हें आयकून महाराजाक आपली चूक कळ्ळी आनी नुस्तेकाराक बक्षीस दिवपाचें उतर ताणें दिलें. मागीर मडकें सकल घेवन, खिचडी तयार केली. ती सगळ्यांनी
खाली.
दुसऱ्या दिसा नुस्तेकाराक ताचें बक्षीस मेळ्ळें. ताणें बिरबलाचे उपकार मानले. असो हो हुशार, हजरजबाबी बिरबल आशिल्लो.
तेजश्री गोपाळ प्रभुगांवकार
9822139309
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
