खरेंच ! जीव दिवप इतलें सोंपें जालां?

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

भुरग्यांक आपले पद्दतीन जगूंक दियात. तांकां तांचें क्षेत्र वेंचून काडपाची मेकळीक दियात. तांचेर चेपण घालूं नाकात. तांकां मुक्तपणान भोंवूं दी, मेकळेपणान जगूं दी

फोंड्यां एका सान विद्यार्थ्यान घराच्या पाख्या वयल्यान उडी घेवन जीव दिल्ल्याची खबर वाचली आनी मन सामकें अस्वस्थ जालें. बारावेचे परिक्षेचो निकाल जाहीर जावचे आदल्या दिसा ताणें आत्महत्त्या केल्ल्यान निकालाच्या भंयान ताणें जीव दिला आसुये असो अदमास उक्तायतात. आपूण नापास जातलों वा परिक्षेंत आपणाक कमी गूण मेळटले ह्या भंयान जर ताणें जीव दिला आसत तर ही गंभीर आनी हुसक्याची गजाल. ताचेर पालकांनी, विद्यार्थ्यांनी आनी शिक्षकांनीय विचार करपाची गरज आसा. 

धावेची आनी बारावेची परिक्षा ह्यो विद्यार्थ्यांचो फुडार घडयतात. देखून धावेचे आनी बारावेचे परिक्षेंत बरे गूण घेवंक जाय म्हणून विद्यार्थ्यांची आनी तांच्या पालकांची धडपड चालू आसता. ह्यो परिक्षा लागीं पावल्यो की विद्यार्थ्यांचेर ताण येताच, पूण ताचे परस चड ताण पालकांचेर आसता. ‘तूं फकत अभ्यास कर. आमचीं कसलींच कामां करुंनाका. तुवें बऱ्या मार्कांनी पास जावंक जाय. नांव जोडूंक जाय’ अशें म्हणून कांय पालक भुरग्यांचेर चेपण हाडटात. 

गरज पडल्यार तांच्या अभ्यासा खातीर रजाय काडटात. कांय पालक विद्यार्थ्यांक अभ्यास सोडून कांयच म्हणल्यार कांयच करूंक दिनात आनी हाका लागून विद्यार्थ्यांच्या मनाचेर परिणाम जाता. भुरग्याचें काळीज परिक्षा लागीं पावलीं की कलकलूंक लागता. भंयान तांकां जोर लेगीत येता. प्रस्नपत्रिका सोडयतना तांचे हातूय थरथरतात आनी आपणें पेपर बरो सोडोवंक ना हो भंय तांच्या मनांत तयार जाता. आवय- बापायक जाय तसो हांवें अभ्यास करूंक ना, तांकां जाय तितले मार्क म्हाका पडचे नात हो हुसको तांच्या मनांत घर करता आनी आवय- बापूय उलयतलीं, तापयतलीं, धेंगसायतलीं ह्या भंयान अशीं भुरगीं आत्महत्त्येचो मार्ग आपणायतात. 

कारणां कितेंय जावं, विद्यार्थ्यांनी जीव दिवपाच्यो घडणुको आमकां नव्यो न्हयत. परिक्षेच्या ताणाक लागून अस्वस्थ जावन जिणेचो प्रवास सोंपोवपी भुरग्यांचो आंकडो हालींसरा खूब वाडला. पूण अशो घडणुको घडटात तेन्ना काळजांत चर्र जाता. तकली सुन्न जाता. आवय- बापायन मातशें तापयलें म्हणून जीव दिवप? परिक्षेचो पेपर कठीण गेलो म्हणून जिवाचें बरें – वायट करून घेवप? मना सारकें जालें ना जाल्यार आत्महत्त्या करप? आपणाक ल्हानाचो व्हड करतना आवय- बापायन कितले त्रास भोगल्यात, तांणी कितल्यो काडाओडी काडल्यात, तांणी कितल्या गजालींचो त्याग केला, तांकां कितले कश्ट सोंसचे पडल्यात हाचोय विचार विद्यार्थ्यांनी जीव दिवचे पयलीं करप ना? आपूण जीव दितकच आपल्या आवय- बापायचेर आकांत येतलो, तांची परिस्थिती आनी मनस्थिती इबाडटली असोय विचार तांच्या मनाक आफुडना? मनांत येता तें करपाक ह्या विद्यार्थ्यांक कोण शिकयता? हो टिव्ही वयल्या सिरीयलींचो परिणाम? काय आवय- बापायच्या अपेक्षांचो ताण? दर एका आवय- बापायक आपल्या भुरग्यान खूब शिकचें, विद्वान जावचें, दोतोर, इजनेर नाजाल्यार निदान सीए वा आर्किटेक्ट तरी जावचें, खूब जोडचें आनी आपलें आयुश्य सुखान सारचें अशें दिसता आनी तशें दिसप सभाविकूच. कारण ह्या सर्तीच्या युगांत तिगतले जाल्यार मनशान ‘कोण तरी’ जावंकूच जाय. 

आमी ल्हानपणांत त्रास काडले ते काडले, तशे त्रास आपल्या भुरग्याक जावचे न्हय हे खातीर आवय- बापूय रगताचें उदक करून पयसो जोडटात, गरज पडल्यार आपल्या सुखाचोय त्याग करतात आनी आपल्या भुरग्यांक शिकयतात आनी भुरग्यांनी कितें काय म्हणल्यार बापायन वा आवयन मातशें कितें उलयलें वा तापयलें जाल्यार जीव दिवपाची भास करप? खरेंच जीव दिवप इतलें सवाय जालां, सोंपें जालां ? काय जीव दिलो काय सगल्या कटकटींतल्यान सुटलों एकदांचो अशें तांकां दिसता? 

भुरगीं आत्महत्त्या कित्याक करतात? ताका कारण कोण? भुरग्यांनी आपलें नांव वयर काडचें ह्या ध्यासान पेटिल्ले पालक? शिक्षक काय आमची शिक्षण पद्दत? हे प्रस्न आयज परत एक फावट तकली वयर काडूंक लागल्यात. आमी खंय चुकतात हाचेर विचार करपाचो आयज वेळ आयला. आमचे शिक्षणपद्दतींत दोश आसा अशें आमी म्हणूंक शकनात. पेपर कठीण काडिल्ल्यान भुरगीं जीव दितात म्हणून पेपर सोपो काडलो जाल्यार आत्महत्त्या उण्यो जातल्यो? धावी यत्ते मेरेन परिक्षा दवरल्योच नात जाल्यार भुरगो शिकतलो? घडये नाच. ताका शिक्षणाचें म्हत्वूच कळचें ना. पालकांकूय आमी दोश दिवंक शकनात. कारण ह्या सर्तीच्या युगांत उणें शिक्षण घेतिल्ल्यांक वालोर ना, न्हय तो संवसारांत मुखार पावंकूच शकना आनी म्हणूनच पालकांनी आपल्या भुरग्यांनी खूब शिकचें, व्हड जावचें अशी अपेक्षा केल्यार तांचें खंय चुकलें? 

एक गजाल मात आमी मान्य करूंक जाय. कांय पालक भुरग्यान कोण जावचो हें आपुणूच थारायतात आनी ताचो फुडार आपूण घडोवपाचो यत्न करतात. खरें म्हणल्यार हें चुकीचें. आपली इत्सा, आपली आवड भुरग्याच्या माथ्यार मारून भुरग्याची इत्सा वा ताची आवड मारप हें योग्य न्हय. भुरग्याच्या मनांत गाडयांचो मॅकानिक जावपाचें आसता, पूण पालक ताचेर दोतोर जावपाचें चेपण घालतात. ताचेर ट्युशनाचो भार घालतात. ताच्यो सगल्यो आवडीनिवडी मारून ताचेर अभ्यासाचें वजें घालतात. परिणाम : हो ताण सोंसूंक नज जावन तो आत्महत्त्या करता. कारण पालकांचें आशेचें वा अपेक्षेचें वजें भुरगो पेलूंक शकना. आपल्या आवय- बापायची इत्सा – आकांक्षा – अपेक्षा आपूण पूर्ण करूंक शकना अशें येवजून तो भुरगो खंती जाता आनी ताच्या मनांत जिवाचें बरें – वायट करपाचे विचार घोळूंक लागतात. 

‘दीसभर अभ्यास, अभ्यास. वाज आयलो ह्या अभ्यासाचो. जीव सामको वाजेला. धड टीव्ही पळोवंक मेळना, धड खेळूंक मेळना, धड कम्प्युटराचेर गेमी खेळूंक मेळनात. कसलें हें लायफ? जगप तरी कित्या खातीर? ताचे परस जिवूच दिल्यार बरें.’ अशींच उतरां चडश्या भुरग्यांच्या तोंडांतल्यान आयकूंक येतात. सकाळीं स्कूल आनी सांजवेळा ट्यूशन. भुरग्यांनी अभ्यास तरी केन्ना करचो? खेळचें तरी केन्ना? भुरगेपण सोंपतकूच? आपल्या भुरग्याक मेडिकलांत प्रवेश मेळ्ळो की बापूय खूश आनी पूत इंजिनियर जालो की आवय खूश. हें कितलो तेंप चलतलें? दोतोर, इजनेर, आर्किटॅक्ट, सीए ह्या मळां खेरीज हेर मळारूय भुरगो पर्जळूंक शकता, नांव जोडूंक शकता हें पालकांक केन्ना कळटलें? 

कांय भुरग्यांचीं मनां हळवीं आसतात. कितेंय वांकडें उलयलें वा तापयलें जाल्यार तांकां लागता, तीं थरथरतात, तांकां जोर लेगीत येता, तीं सरळ उबीं लेगीत रावंक शकनात. परिक्षा लागीं पावली की भुरग्यांक टॅन्शन आसताच, पूण तांचे परस चड टॅन्शन पालकांचेर आसता. भुरग्यान बरी टक्केवारी घेवची हे खातीर आवय वा बापूय रजा काडून लेगीत भुरग्याचो अभ्यास घेतात. भुरग्याचो ताण अदीक वाडटा. ताका टिव्ही, खेळप, कम्प्युटर, मोबायल बंद जाता. सकाळ – सांजवेळ ताणें फकत अभ्यास आनी अभ्यासूच करचो अशी पालकांची अपेक्षा आसता. हे पालक ताच्या अभ्यासाच्या ताणांत अदिकूच ताण वाडयतात.

भुरग्यांक आपले पद्दतीन जगूंक दियात. तांकां तांचें क्षेत्र वेंचून काडपाची मेकळीक दियात. तांचेर चेपण घालूं नाकात. तांकां मुक्तपणान भोंवूं दी, मेकळेपणान जगूं दी आनी तांकांच तांचो फुडार घडोवं दी. जातलें हें करपाक आमच्यांनी? 

– अतुल र पंडित 

9623269013