भांगरभूंय | प्रतिनिधी
कृष्णायण
(आमचे इश्टागतीचो मान राखलो. खऱ्यांनीच इश्ट आसचो जाल्यार कृष्णा सारको, सुदामान मनांत म्हणलें…. आतां मुखार…)
सुदामा द्वारकेंतल्यान पोरबंदर गेले उपरांत कांय म्हयन्यांनी अचकीत इंद्रप्रस्थांतल्यान आयिल्लो एक रथ द्वारकेंतल्या राजवाड्याच्या दरवट्या मुखार येवन उबो रावलो. रथांत आशिल्ल्या मनशांचें रक्षण करपाक रथा भोंवतणी शिपायांचो एक पंगड आशिल्लो. रथ थारना फुडें तोय पंगड कुशीक येवन उबो रावलो. रथांतल्यान सुभद्रा आपल्या पुताक, अभिमन्यूक वांगडा घेवन, सकयल देंवली. दरवट्या वयल्या शिपायान सुभद्रा आनी अभिमन्यू आयल्यात, हो निरोप राजवाड्या भितर पावयलो. सुभद्रा आयल्या हें कळना फुडें राजवाड्यातलीं सगलीं मनशा धांवत- धांवत भायर आयलीं. तातूंत कृष्ण आनी बलरामूय आशिल्ले. कांयच कळय नासतना सुभद्रा मदींच कित्याक आयली काय हो हुस्को दोगांय भावांक जाल्लो.
आपल्या भावांक पळोवन सुभद्रेन व्हडल्यान रडपाक सुरवात केली आनी तिणें ‘दादा’ म्हणीत बलरामाक घट्ट वेंग मारली. अशें कितें घडलें काय, जे खातीर सुभद्रेक द्वारकेंत येवचें पडलें हो प्रस्न सगळ्यांक पडिल्लो. सुभद्रा रडटा तें पळोवन अभिमन्यूय रडपाक लागलो. तसो कृष्णान ताका आपले लागीं ओडलो आनी ताच्या केसा वयल्यान हात भोंवडायत ओगी केलो. बलरामान मागीर सुभद्रेक भितर व्हेली आनी ल्हवू- ल्हवू तिचे कडल्यान कितें घडलां तें वदोवन घेतलें.
युधिश्टीरान फांशे खेळून आपलें राज्य कशें व्हगडायलें, दुर्योधनान द्रौपदीची भर सभेंत कशी बेअब्रू केली, तिणेंच मागीर युधिश्टीरान व्हगडायलें सगळे कशें परत मेळयलें, पूण मागीर युधिश्टीर परत फांशे खेळपाक बसलो आनी त्या खेळांत हारिल्या कारणान पांडवांक द्रौपदी सयत बारा वर्सां वनवासांत आनी एक वर्स अज्ञात वासांत रावचें पडटलें हें सगलें सुभद्रेन रडत रडत सगळ्यांक सांगलें. तें आयकून कृष्णान सुभद्रेक म्हणलें, “आगो, तू आमची भयण, ह्या देशातलो सगळ्यांत व्हड धोणूर्विर अर्जून हाची तूं बायल! अशें आसतना तूं अशें रडटा? बंद कर रडप! वनवासांत गेले जाल्यार कितें जालें? तेरा वर्सां सोंपतकच येतले परत! ते खातीर रडपाक कित्याक जाय? तुमकां हांगा विदूर काकान धाडल्यात मगो? मागीर! तू हांगां सुशेगाद राव. तुज्या पुतार लक्ष दवर. ताचें शिक्षण पुराय कशें जातलें हाचो विचार कर.” ताणें मागीर बलरामाक म्हणलें,” दादा, आमच्या भाच्याक शिक्षण दिवन आमी ताका अर्जुना परस व्हड धोणूर्विर कसो जातलो हें पळोवया. बलरामान कृष्णाच्या म्हणण्याक तेंको दिलो आनी तितलें म्हणसर सुभद्रेचें रडप बंद जालें.
कांय दिसांनी सुभद्रा आनी कृष्ण एकठांय बशिल्ली आसतना सुभद्रेन ताका द्रौपदीच्या पांचूय चल्यांक विदुरान पांचाल नगरींत धाडून दिल्यांत हें सांगलें. पांडव सुरवातेक काम्यक वनांत रावूंक वताले हेंय सागलें. हिडिंबा आनी तिचो पूत घटोत्कच त्याच रानांत रावतात तेन्ना ताचो आदार पांडवांक मेळटलो हो उद्देश्य काम्यक वनांत वचपाच्या फाटल्यान आसा हें सुभद्रेन कृष्णाच्या लक्षांत हाडून दिलें. सुभद्रे कडल्यान हें सगळें आयकले उपरांत कृष्णान पांडवांक मेळपाक काम्यक वनांत वचपाचें थारायलें. त्या रानांत पांडव कशे दीस काडटात, वनवास आनी अज्ञातवासाचो काळ सोंपतकच तांणी कितें करपाचें थारायलां, हें जाणून घेवपाची इत्सा कृष्णाच्या मनांत आशिल्ली. ते प्रमाण एक दीस कृष्ण उठलो आनी आपल्या रथांत बसून काम्यक वनाचे दिकेन गेलो.
वता वता कृष्णान असो विचार केलो की काम्यक वनांत आपूण वतांच तेन्ना द्रौपदीच्या चल्यांची पयली खबर घेवची आनी जमलें जाल्यार धृष्टद्यूम्नाक आपल्या वांगडा पांडवांक मेळपाक व्हरपाचो. ते खातीर तो पयली पांचाल नगरींत गेलो. द्रौपदीचे चले कशें आसात. कितें करतात हे विशीं ताणें विचारून घेतलें. कृष्णान सांगतकच धृष्टद्युम्न काम्यक वनांत येवपाक रोखडोच तयार जालो. दोन दीस कृष्ण पांचाल नगरींत रावलो. मागीर तो आनी धृष्टद्दुम्न आपआपले रथ घेवन काम्यक वनांत रावतल्या पांडवा कडेन आयले.
कृष्ण आनी धृष्टद्युम्नाक पळोवन द्रौपदी व्हडल्या व्हडल्यान रडूंक लागली. रडटा रडटा तिणें म्हणलें, कृष्णा, हांव एद्या व्हडल्या द्रुपद राजाची चली अशी ह्या रानांत रावता. म्हजो एक घोव इंद्रप्रस्थाचो सम्राट, दुसरो घोव बकासूर, क्रिमीरा सारक्या बळिश्टांक मारपी मनीस, म्हजो तिसरो घोव ह्या देशांतलो सगळ्यांत व्हडलो धोणूर्विर, असले घोव आसतना म्हजेर असो वेळ येवप?
म्हजो देर भर सभेंत म्हज्या केंसाक धरता, म्हज्या वस्त्रांक हात घालता आनी हे म्हजे घोव थंडपणान तें पळयत बसून रावतात. एक सादो मनीस लेगीत आपले बायलेचे रक्षण करणक तेन्ना उठ्ठलो आशिल्लो. पूण हांणी कांयच केलें ना. शीऽऽऽ हांकां म्हजे घोव म्हणपाक लेगीत म्हाका लज दिसता. द्रौपदीचें सगळें म्हणणें कृष्णान आयकून घेतलें आानी ताणें मागीर तिका म्हणलें, द्रौपदी सगळेच दीस सारकें नासतात, आतां जरी तूं दुख्खांत आसलें तरी फुडाराक तुजे सुखाचेय दीस येतले. इंद्रप्रस्थूच न्हय तर हस्तिनापूराचेर लेगीत तुजे घोव राज्य करतले. त्या राज्यांची तू सम्राज्ञी आसतलें. तेन्ना आनीक काय वर्सा धीर धर! कृष्णान अशें सांगतकच द्रौपदी आनीक फुडें काय उलोवंक ना.
कृष्णान मागीर युधिश्टीराक म्हणलें, “धर्मा कितें हें? फाश्यांचो खेळ मनशाचे जिणेची वाट लायता हें तूं कशें विसरलो, हाचेच म्हाका अजाप दिसता. शकूनी एक कुशळ फांशे खेळपी हें तुका खबर आसा, तरी लेगीत तुवें ताका दुर्योधनाच्या वाटेचो खेळपाक कसो दिलो. बरें, एकदा त्या शकुनी मामान तुका मामा केलो आनी तूं ताचेच कडेन फांशे खेळपाक परत आयलो? तुजे तकलेर कसलो परिणाम जालो काय कितें रे? आतां हें रे, तुजे बायलेक तू फांश्यांच्या खेळांत पणाक लायता? अशें करपाक तुका मातूय लज दिसली ना? शीऽऽऽ कृष्णान युधिश्टीराची बरीच खरडपट्टी काडली. युधिस्टीरान ओग्गी रावून कृष्णाची सगळीं उलोवणी आयकून घेतलीं. ताचे कडल्यान व्हड चूक घडिल्ली तेन्ना कृष्णान म्हणिल्लें सगळें ताका आयकुचेंच पडलें.
कांय वगत कोणूच काय उलोयलो ना. शेवटाक युधिश्टारानूच आपलें तोंड उगडलें. ताणें म्हणलें, कृष्णा, म्हजी व्हडली चूक जाल्या. हांव तें मान्य करता. फांशे खेळपाच्या म्हज्या पिशेपणान म्हज्या भावांक आनी बायलेक त्रासांत घाल्यात हे म्हाका खबर आसा. आतां नशिबांत जे भोग आसात ते भोगपाकूच जाय. आनीक कितें सांगू! युधिश्टीरान अशें म्हणटकच कृष्ण फुडें आनीक कांय उलोवंक ना.
मुखार चलता
अनिल नायक
9049079789
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
