भांगरभूंय | प्रतिनिधी
बाबुलो दसरो
आयज दसरो आशिल्लो. ताका लागून काल रातीं हुसक्यानूच बाबूक न्हिद पडूंक नाशिल्ली. दसऱ्याक सगळ्या शस्त्रांची, वाहनांची आनी हेर मनीस वापरपी गजालींची पुजा करतात अशें पप्पान ताका सांगिल्लें. ताका लागून तो आयज फांतोडेर उठिल्लो. आयज तांणी पप्पा आनी मम्मीक उठयल्लीं. उठना फुडें तांणी पयलें काम केलें तें म्हळ्यार, तांणी आपली सायकल बरीऽऽ धुवन काडली. तो मेरेन पप्पानूय आपल्यो गाडयो धुवन काडल्यो.
बाबुचो शेजारी दामूय आयज बेगीनूच उठिल्लो. आयज तांगेर ताचो पप्पा नवी गाडी घेवपाचो आशिल्लो. दामून नवी गाडी पळोवपाक बाबूकय आपयल्लो.
पप्पा आनी मम्मीन मेळून पुजेची सगळी तयारी केली. त्या तिगांयनी वाहनांची आनी हेर सगळ्या गजालींची पुजा केली. पुजा जाले उपरांत तीं सगलीं सकाळची च्या पियेवपाक बसलीं. इतल्यान बाबुगेर धांवत दामू आयलो. दामून बाबूक म्हणलें, ‘‘बाबू चल, बेगीन आमगेर यो. पप्पान नवी गाडी हाडली. मम्मी आतां पुजा करतली आनी मागीर पेडेय वाट्टली. चल यो या आमगेर. मागीर हांव पप्पाक आमकां नवे गाडयेन एक रावंड मारपाक सांगतां.’’
बाबू च्या तशीच सांडून दामू वांगडा वता. बाबूक पळोवन पप्पा आनी दामुची भयण मुन्नी ताका दसर्याचीं परबीं भेटयता. बाबूय तांकां परबीं भेटयता. मात दामुचे मम्मीक बाबू तांगेर आयिल्लो मातूय आवडना. ती तोंड वाकडें करता आनी भितर वता.
कांय वेळान दामुची मम्मी गाडयेची पुजा करता आनी सगळ्यांक पेडे वाट्टा. पेडो खावन जालो काय बाबू नवे गाडयेक हात लावपाक वता. दामुची मम्मी येता आनी ताका फाटीं ओडटा आनी सांगता, ‘‘बाबू ते गाडयेक हात लावनाका. झरे बी पडत तिका. नवीच न्हय ती. मात्सो कुशीक राव. आनी आमी आतां गाडी घेवन आमच्या देवाक वयतलीं हां. तूं आतां घरा वच. आमकां घरा पावता म्हणसर उशीर जातलो. तुकां रावंड मारपाक मेळचोना आतां.’’
दामुले मम्मीली ही वागणूक बाबूक मातूय आवडना आनी तो घरा वचपाक भायर सरता. मात दामू ताका आडायता आनी म्हणटा, ‘‘बाबू, खंय वता? राव.. आमी एक गाडयेन पप्पाक रावंड मारपाक सांगुया.’’
मात दामुचें बाबू कांयच आयकना आनी थंयच्यान घरा वता. दामुचे मम्मीली जी गजाल ताका वायट दिसली ती येवन बाबू आपले मम्मीक सांगता आनी म्हणटा, ‘‘हांव आनी आनीक दामूगेर केन्नाच वयचो ना मम्मी. तूंय म्हाका तिंगेर केन्नाच धाडूं नाका.’’
मम्मीकूय दामुचे मम्मीचें वायट दिसता. दुखी बाबूक पळोवन ती ताका समजावपाचो यत्न करता. ती बाबूक म्हणटा, ‘‘बाबू कित्याक तिंगेर वयचो ना म्हणटा तूं? दामुचे मम्मी खातीर? तिणें तुकां तशें म्हणलें म्हणून राग आयलो मरे? मात तुकां दामून, दामुच्या पप्पान आनी भयणीन कितें म्हणलां? ना न्हय? जाल्यार तूं तिचो राग त्या तिगांयचेर कित्याक काडटा?’’
‘‘पूण ती म्हाका अशें कशें म्हणपाक शकता मम्मी?’’
‘‘आरे शाण्या, तेंच घेवन बसला? आसतात अशे लोक. सगळ्यांकूच आपूण आवडटा अशें नासता. थोड्यांचीय तिडक, दुस्वासूय सोंसचो पडटा. तें दरेकल्याच्या सभावाचेर आसता. दामू, ताचो पप्पा आनी भयण तुजेर जीव घालतात मरे? आनी तीं आमचीं शेजार्यांय. फुडें गरजेक आमकां तींच पावतलीं. ताका लागून शेजार धर्म सदांच पाळपाक जाय. एका वायट मनशा खातीर अशें बर्या मनशां कडेन नातें तोडचें नासता. कळ्ळें मरे?’’
‘‘हय मम्मी. हांव दामूगेर वचपाचें बंद बी करचो ना. तिचे ममीक लागून हांव त्या तिगांय कडेन कित्याक वायट वागुं?’’
“म्हजो शाणो तो.” अशें म्हणीत मम्मी बाबूक वेंगेंत धरता.
देख: जिणेंत वायट तशेंच बरेय लोक आसतात. ताका लागून बर्या आनी वायटा मदलो फरक कळप गरजेचें. मनशाक ताच्या सभावाचेर वळखुवप गरजेचें. एका वायट सभावाच्या मनशा खातीर बर्या सभावाच्या मनशाक दुखोवप योग्य न्हय.
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
