काणी काणी कोतवा-41

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

माणकुली जळार

एका घरांत एके जळारेचें कुटूंब रावतालें. तीं त्या घरांतले एसी वयर रावतालीं. आवय-बापूय आनी तांचीं भुरगीं असो त्या जळारांचो परिवार. ज्या घरांत तीं रावतालीं त्या घरांतल्या लोकांनी एक दीस एक पार्टी आयोजीत केल्ली. ताका लागून ते दीस त्या घरांत खूब लोक आयिल्ले. लोकांची गर्दी पळोवन त्या कुटुंबांतली सगळ्यांत ल्हान, निकतीच जल्मल्ली, जिका सारकी उडपाक लेगीत जमनाशिल्ली जळार बरीच उमेदी जाली. इतल्या लोकांक पळोवन जळारेक तांचे म्हर्‍यांत वचूं कशें दिसलें. तिका थारो जायना जालो आनी ती आपली आवय-बापूय कुशीक ना तें पळोवन थंयच्यान उडत लोकांचे गर्देंत घुसली.

हांगा ते जाळारेचे आवयन ती लोकां मदीं सुशेगाद भोंवता तें पळोवन सामकी भियेली. आवय बेगी बेगीन ते जळारेक हाडपा खातीर लोकां मदीं गेली आनी तिका तापयत परत हाडली. एसी वयर रावपी तें जळारांचें पुराय कुटूंब ती माणकुली जळार लोकां मदीं बिंदास्त भोंवता तें पळोवन सामकें भियेलें. मात ही इल्लीशी जळार बरीच खूश दिसताली.
तिणें उमेदीन आपले आवयक म्हणलें, ‘‘आई, तूं जाणां? हांव आत्तां अऽऽऽथंय भोवपाक गेल्लें न्हय थंय सगळे लोक म्हाकाच पळयताले आनी हांव आयलां म्हणून सगळे जाण ताळयोय मारताले. म्हाकाय खूब्ब बरें दिसलें. तूं बेश्टीच म्हाका सांगता, मनशां कडल्यान पयस राव म्हणून. पळय मगे आतां, तिंच्यांनी म्हाका कोणेंय कांयच करूंक ना. वयल्यान हांव आयलें म्हणून त्या सगळ्यांनी ताळयो मारल्यो. काय बरीं मनशां तीं’’

ताचे आवयन ते माणकुले जळारेक आपल्या म्हर्‍यांत ओडली आनी तिका सासपीत सांगलें, ‘‘शाण्या, तूं हरशीं खंयसरूय भोंवता तेन्ना हांवें तुकां केन्ना आडायलां? ना न्हय? मात हांव तुकां मनशां म्हर्‍यांत वचूं नाका इतलेच खातीर सांगतां, कारण आयज तीं मनशां तुकां पळोवन ताळयो वाजयता अशें तुकां दिसतालें. कारण तूं बर्‍या मनाचें. मात तूं जाणां? तीं मनशां तूं तिकां चाबत म्हणून तुकां दोनाय हातांनी चिड्डून मारपाक सोदतालीं. म्हणून हांवें तुकां थंयच्यान बेगीबेगीन हाडलें. ना जाल्यार तीं तुका मारून उडयतलीं आसलीं.’’

हें आयकून ते माणकुले जळारेक अजाप जालें. तिणें आवयक अजापान विचारलें, ‘‘खरेंच आई? तीं म्हाका मारपाक सोदतालीं? म्हाका दिसलें तीं म्हाका पळोवन खूश जालीं आनी म्हणून ताळयो मारतात.’’
‘‘बाय तुकां तशें दिसलें, हातूंत तुजी कांयच चूक ना. तूं बरे विचारांचें म्हणून तुकां तशें दिसलें. मात तशें नासता बाय. खंयसरूय भायर सरतना सादूर रावचें आसता. आसूं सोय. आतां कळ्ळें न्हय तुकां हांव कित्याक तुकां मनशा फुडें वचूं नाका म्हणटालें तें?’’
‘‘हय आई. आतां हांव खंयूय वतना तुकां सांगूनच वतलें. एकटें खंयच भोवचें ना.’’ अशें म्हणीत तीं ते पार्टेची पयसुल्ल्यानूच मजा घेवपाक लागलीं.

देख : आमी मनांत जे विचार करतात. मागीर ते वायट आसूं वा बरे. आमकां फुडलो मनीसूय आमच्या विचारां सारकोच आसतलो असो दिसता. आपल्या भोंवतणचे सगळेच तुजें बरें चिंतपी आसता अशें नासता. ताका लागून कोणायकूय लागीं वतना मात्शें सादूर रावचें पडटा.