काणी काणी कोतवा-39

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

दुश्ट सोरोप आनी श्याम

श्रावण म्हयनो सोंपपाक पाविल्लो. त्या दिसांनी मदींच पावस आनी वताचो खेळ चालूच आशिल्लो. मदींच खर वत जाल्यार मदीं घोग्यांनी पावस कोसळटालो. पावसान जायते कडेन झाडां, खांदयो पडिल्ल्यो. एक दीस असोच श्याम सांजेवेळार रानांतल्यान घरा वतालो. घरा वतना ताका वाटेक एक सोरोप दिसलो. तो सोरोप सामको अशक्त जाल्लो. ताचे फाटीर झाडाचो खांदो पडिल्ल्यान तो जखमी जाल्लो. पुराय दीस त्या सोरपान ते दुखीन काडिल्लो. तो थंयच पडून आशिल्लो. तशेंच पोटाक कांयच पडूंक नाशिल्ल्यान तो सामको अशक्त जाल्लो.
रानांत निकतोच पावस पडून गेल्ल्यान शीं पडिल्लें आनी सोरोपूय कुडकुडटालो. सोरपाक पळोवन श्यामाक ताचें चुरचुरें दिसलें. श्यामान मनांत म्हणलें, ‘‘जर हांवें ह्या सोरपाक असोच हांगा सोडलो जाल्यार तो एक तर भुकेन वळवळून हांगाच मरतलो. ना जाल्यार ताका खंयचेंय सवणें येवन उखलून व्हरून खातलें. म्हाका ताची मजत करचीच पडटली. एक काम करतां, हांव ताका घरा व्हरतां.’’ अशें म्हणीत श्यामान सोरपाक ल्हवूच आपल्या कोटाच्या बोल्सांत घातलो आनी घरा घेवन गेलो.

श्याम सोरपाक घेवन घरा आयलो. घरांत चुलीर श्यामाची बायल कितें तरी रांदताली. ताका लागून पुराय घरांत बरी गरम उब आशिल्ली. श्यामान बोल्सांतल्यान ल्हवच काडलो आनी चुली कुशीक गरम उबेक दवरलो. तांणी रानांत येतना जें कितें घडलें तें सगळें आपले बायलेक सांगलें. ताचे बायलेकूय सोरपाचें चुरचुरें दिसलें. तिणें बेगीबेगीन सोरपाक लावपा खातीर वखद तयार केलें आनी तें सोरपाचे फाटीक लायलें. श्यामान सोरपाक खावपाक दिलें. वखद लायिल्ल्यान आनी पोटाक कितें खाल्ल्यान रोखडेंच सोरपाच्या जिवाक बरें दिसलें.

इतल्यान श्यामाचीं भुरगीं घरांत भितर सरता. तीं दोगांय सोरपाक पळयतात. तांकां सोरोप खूब आवडटा. तांकां सोरपा कडेन खेळूं कशें दिसता. तसो श्यामाचो पूत सोरपाक मायेन हात लावपाक वता. जसो ताचो पूत सोरपाक हात लावपाक मुखार सरता तसो सोरोप ताका चावपाव फोणां काडून उबो रावता. सोरोप चावपाक इतल्यान श्याम मातूय कळाव करिनासतना कुराड मारून त्या सोरपाचे दोन कुडके करून उडयता.
श्यामान ज्या सोरपाचो जीव वाटायलो तोच सोरोप श्यामाच्या भुरग्यांक चावपाक मुखार सरता आनी आपलो जीव होगडावन बसता.

देख: जो कोण तुमचेर उपकार करता. ताची भरपाय उपकारांतूच करपाची गरज ना. मात ते सदांच लक्षांत दवरचे. केन्नाच विसरचे न्हय.