काणी काणी कोतवा-38

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

दुश्ट माजर

एका रानांत एक व्हड झाड आशिल्लें. त्या झाडाचेर घोण, माजर आनी दुकरीण रावतालीं. झाडाचे तेंगशेर घोणीचो घोंटेर आशिल्लो आनी त्या घोटेरांत ती आपल्या पिलांक घेवन रावतालें. जाल्यार मांजर एकटेंच झाडाच्या खांद्यार रावतालें आनी सकयले वाटेन म्हळ्यार झाडाच्या मुना कडेन दुकरीण आपल्या पिलांक घेवन रावताली. घोण आनी दुकरीक आपापल्या संवसारांत बरींच खूश आशिल्लीं मात दुश्ट माजर त्या दोगांयचेर बरेंच जळटालें. त्या दोगांयचो तें बेश्टोच दुस्वास करतालें. ताका लागून त्या तिगांयचें एकामेका कडेन केन्नाच पटनाशिल्लें.

माजर सामकें दुश्ट आशिल्लें. तें घोणीक दुकरीणे विशीं वायट गजाली सांगून आनी दुकरीणेक घोणी विशीं कितें नाका जाल्लें सांगून त्या दोगांय मदीं झगडीं लायतालें. आनी आपूण मात सुशेगाद रावतालें. तीं तिगांय शेजार्‍यां आसून लेगीत केन्ना केन्ना एकामेका कडेन उलयनासतना रावतालीं.

मांजराक सदांच दिसतालें घोणीन आनी दुकरिणेन आपल्या पिलांक घेवन हें झाड सोडून वयचें म्हणून. तीं गेल्यार पुराय झाड आपलेंच आसतलें. हांव पुराय झाडार मागीर राज्य करतलें. एकलेंच मजा करतलें, असो तें सदांच मनांत विचार करतालें. ताका लागून तें सदांच त्या दोगांयकूय थंयच्यान धांवडावपाचे एकेक उपाय काडटालें.

एक दीस तिचे तकलेंत एक वायट कल्पना आयली. तांणी दुकरीण आशिकुशीक ना तें पळोवन घोणीक उलो मारलो आनी मात्शें सकयल येवपाक सांगलें. तशो घोण माजरा म्हर्‍यांत आयली. माजरान घोणीक म्हणलें, ‘‘आगे घोणी, अऽऽथंय सकयल पळय. दुकरिणेन कशें झाडाच्या मुनांत फोंडकूल मारून दवरलां तें. म्हाका खबर आसा ती धुकरीन कितें करपाक सोदता ती. एक दीस सगळें मून ती पोखरून उडयतली आनी झाड सकयल पडलें काय तुज्या सगळ्या पिलांक मारून उडयतली. तीं हें कालूच कोणाक तरी सांगतना हांवें आयकलां. तूं मात्शी सादूर राव.’’
घोण माजराचीं फटींगपणां वळखुपाक शकली ना. ती सामकी भियेली आनी उडत वयर घोटेरांत आपल्या पिलांक राखीत बसली.
उपरांत मांजर दुकरीणी कडेन गेलें आनी तिका तांणी म्हणलें, ‘‘दुकरीणबाय तूं जाणां, हांव आत्ता कितें आयकून आयलां तें हांव?’’
दुकरीण अजापान विचारता, ‘‘कितें गो?’’
‘‘आगे, ती घोण तुज्या पिलांक खावपाक सोदता मगे. हांव आत्तां ती तिच्या पिलां कडेन उलयतना आयकून आयलां. तूं मात्शी तुजो आनी तुज्या पिलांचो जीव सांबाळ गे बाये.’’ अशें म्हणून माजर आपल्या जाग्यार परतता.

माजर, घोण आनी धुकरीणेक दोगांयकूय पिश्यांत काडटा आनी सुशेगाद येवन आपल्या जाग्यार बसता. घोण आनी धुकरीण दोगांय त्या दिसा सावन भियेवनूच घरांतल्यान भायरूच सरना. तीं तशींच आपापल्या पिलांक राखीत घरांतूच उरतात आनी एका दीस घोण आनी दुकरीण आनी तांचीं पिलांय भुकेन मरून वतात. अशे तरेन पुराय झाडाचेर मांजर कब्जो करता.

देख: दोगांच्या वादांत तिसर्‍याचो फायदो जाता तो असो! ताका लागून कोणाचेरूय दोळे धांपून विस्वास दवरूं नाकात. पयलीं सत कितें तें जाणून घेवचें आनी मागीरूच फुडलें पावल उबारचें.