काणी काणी कोतवा – 31
भांगरभूंय | प्रतिनिधी
सुवार्थी इश्ट
एका गांवांत दोग इश्ट रावताले. तांचीं नांवां परेश आनी राजेश. ते सामके लागींचे इश्ट आशिल्ले. पुराय गांवांक तांचे इश्टागती विशीं खबर आशिल्ली. तांचो एकामेकाक मेळ्ळे बगर एकूय दीस वचनाशिल्लो. एक दीस तांणी गांवां कुशीकच्या रानांत पासयेक वचपाचें थारायलें.
दुसर्या दिसा दनपरां जेवन खावन ते रानांत पासयेक वचपाक भायर सरले. रानांत वतना तांणी एकामेकाक वचन दिलें की, दोगांय मदलो कोणूय संकश्टांत सांपडल्यार एकामेकाची राखण करपाची म्हणून.
तर जालें, ते रानांत पावले. रानांत झाडां पेडां पळयत, सैमाची मजा घेत ते रानांत भोंवपाक लागले. सुंदर रानफुलां, पांखे हांची सोबितकाय नियाळीत, रानांतल्या फळांची चव घेत ते रानांत भितर केन्ना पावले तांकांच कळूंक ना. त्या रानांतलीं सवणीं, माकडां, सोरोप हेर बारीक जनावरां परेश आनी राजेशाक अजापान पळयतालीं आनी थंयच्यान पळटालीं.
त्या रानांत व्हडलींय जनावरां आसात हें त्या दोगांयकूय खबर आशिल्लें. मात तीं दिसा उजवाडाकूय भायर सरतात हें मात तांकां खबर नाशिल्लें. रानांत हेडटां हेडटां ते एके सुवातेर घट्ट रावले. मुखारचें चित्र पळोवन तांचे हात-पांय कडकडपाक लागले. तांकां शेळो घाम सुटलो. एक व्हडलें वांस्वेल तांचे वटेन येता तें तांकां दिसलें. ते सामके भियले. तांकां कितें करूं कितें नाका जालें. वांस्वेल तांच्या लागीं पावता तें पळोवन परेश लागींच आशिल्ल्या झाडार झबझबीत चडलो. मात राजेशाक झाडाचेर चडपाक कळनाशिल्ल्यान तो सकयलूच उरलो. इतल्यान राजेशाक एक युक्ती सुचली. वांस्वेल लागीं पावता तें पळोवन राजेश थंयच न्हिदलो. ताणें मेल्ल्याचें नाटक केलें.
वांस्वेल कांय सेकंदांनीच राजेशा कडेन पावता. तें राजेशाचो वास घेता. उपरांत वांस्वेल राजेशाक कितें तरी सांगिल्ले वरी ताच्या काना कडेन आपलें तोंड व्हरता. राजेश भंयान तस्सो पडून रावता. वांस्वेल राजेशाचो वास घेवन तो मेला अशें समजून थंयच्यान वता. राजेश वाटवल्ल्याचो लांब स्वास सोडटा.
हें सगळें परेश झाडा वयल्यान पळयतालो आसता आनी तो राजेशाची मजत करपाक कांयच करिना. तो भियेवन झाडार ओग्गी रावता. वांस्वेल वता तें पळोवन परेश झाडा वयल्यान सकयल देंवता आनी ताची वासपूस करिनासतना तो राजेशक विचारता,‘‘राजेश, तें वांस्वेल उलयतालें? तें तुज्या काना कडेन येवन तुका कितें सांगतालें? कितें सांगलें ताणें? म्हाकाय सांग मरे.’’
राजेशाक एके वटेन परेशाची सामकी तिडक मारिल्ली आनी दुसरे वटेन मात्शें दुख्खूय जाल्लें. राजेशान परेशाच्या भुजार हात दवरून म्हणलें, ‘‘हय तें वांस्वेल म्हाका एक धडो शिकोवन गेलें. तांणी म्हाका एक सामको म्हत्वाचो सल्लो दिलो. तांणी म्हज्या काना कडेन येवन कितें सांगलें जाणां?’’
‘‘कितें सांगलें रे? सांग मरे बेगीन.’’ परेशान उमळशीकेन राजेशाक विचारलें.
‘‘ताणें म्हाका सांगलें, सुवार्थी इश्टां कडल्यान पयसूच राव. जे इश्ट संकश्टा वेळार साथ दिना ते तुमचे खरे इश्ट न्हय. ते तुमचे वांगडा फकत सुवार्था खातीर आसतात. असल्या इश्टांची इश्टागत बेगीनूच सोडलेली बरी.’’ अशें राजेशान, परेशाक सांगिना फुडें ताका आपली चूक समजली. राजेश मात त्या दिसा जिणेंतलो एक व्हडलो धडो शिकिल्लो.
देख: सुखांत साथ दिवपी, मजत करपी हजार आसतात. मात संकश्टा वेळार जो तुमचो हात सोडिना तोच खरो इश्ट.
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
