भांगरभूंय | प्रतिनिधी
एक भिकारी
एक भिकारी सकाळीं उठलो आनी सदचे वरीं भीक मागपाक भोंवपाक लागलो. भीक मागपाक भोंवतां भोंवता तो एका व्हडल्या बंगल्या मुखार येवन रावलो. तीन माळयेचो बंगलो पळोवन ताणे मनांत चिंतलें, ‘हांगा भीक मागल्यार म्हजे फुडले दोन दीस सुशेगाद वतले’. त्या बंगल्या भायर सेक्युरिटी आशिल्लो. तो भिकारी ताचे कडेन गेलो आनी रडकुर्या आवाजान सांगलें, ‘‘ दोन दीस जाले उपाशीं आसा. कांयच खावंक ना. तुमच्या धनयाक सांगून म्हाका कितेंय पोटाक खावपाक वा पयशे दिवपाक लायशी?’’
त्या बंगल्याचो धनी वयल्यान त्या भिकार्याक पळयतालो. ताणें सेक्युरिटीक वयल्यानूच खुणावन त्या भिकार्याक वयर बंगल्यांत धाडपाक सांगलें.
सेक्युरीटीन भिकार्याक गेट उगडली, भिकारी भितर पावलो. भितरल्यान बंगलो पळोवन भिकार्याचे दोळे चकचकले आनी तो खूब खूश जालो. ताच्या मनांत आशा निर्माण जाली. ताणे भितरल्या भितर म्हणलें, ‘येदो व्हडलो बंगलो. आनी ह्या बंगल्याच्या धनयान म्हाका वयर आफयला म्हळ्यार बरेंच कितें मेळपाचें आसा. हांवें चूक केली, बंगल्यांत भितर सरचे पयलीं एक व्हडलो साक हाडपाक जाय आसलो.’’ हें येवजीतनाच त्या बंगल्याचो धनी भिकार्या कडेन आयलो. ताका पळोवन भिकारी बरोच खूश जालो. बंगल्याच्या धनयान भिकार्याक म्हणलें, ‘‘हें पळय, तुकां हांव खूब पयशे दितलों. मात ताचे बदला तुकां म्हाका तुजे दोळे दिवचे पडटले. मान्य आसा?’’
भिकारी भियेलो आनी तांणी म्हणलें, ‘‘च्ये.. हें कशें शक्य आसा? तुमकां दोळे दिल्यार हांव कांयच करपाक पावचों ना.’’
बंगल्याच्या धनयान रोखडेंच भिकार्याक परत म्हणलें, ‘‘बरें. दोळे दिना मरे? अशें कर, तुजे दोनूय हात म्हाका दी. ना तर तुजे दोनूय पांय. आरे तुजे कान कितले सोबीत दिसतात. ते दी तर म्हाका.’’ अशें करीत करीत त्या बंगल्याच्या धनयान भिकार्या कडेन ताच्या शरिराचे सगळे अवयव मागले. एका एका अवयवाचे मागणे वेळार तो रक्कम वाडयत वतालो. मात तो भिकारी ताका एकूय अवयव दिवपाक तयार नासलो. भिकारी सामको भियेलो. तो त्या बंगल्यांतल्यान पळ काडपाचे तयारेंत आशिल्लो. इतल्यान त्या बंगल्याच्या धनयान ताका शांतपणान सांगलें, ‘‘पळय भियेवं नाका. म्हाका तुजे कडल्यान कांयच नाका. ५०० रुपयांनी तुज्या शरिराचे अवयव मागपाक सुरवात केल्ली हांवें. एकेक करून करून तुज्या शरिराचें मोल लाखांचेर पावलें. इतलें घटमूट शरिरी आसून लेगीत तूं भीक कित्याक मागता? कितेंय काम कर आनी कश्टांनी पयशे मेळय. आनी हां, जमता जाल्यार आयच्यानूच ह्या बर्या कामाक सुरवात कर. कश्टांनी पयशे जोडल्यार तुका हो समाज मान दतलो. असोच भीक मागल्यार तुकां सदांच अपमानाक तोंड दिवचें पडटलें.’’
त्या बंगल्याच्या धनयाच्या उतरांनी त्या भिकार्याचे दोळे उघडले. ताका ताचें पटलें. ताका अशें समजावन केन्नाच कोणेंच सांगूंक नाशिल्लें. भिकार्यान त्याच दिसा कश्ट करून खावपाचो निश्चेव केलो आनी तो त्या बंगल्याच्या धनयाचे उपकार मागून थंयच्यान गेलो.
देख: तुमचें शरीर घटमूट आसा मेरेन कश्ट करून खावचें. कश्टाचें फळ खूब गोड आनी सूख दिणें आसता.
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
