भांगरभूंय | प्रतिनिधी
जनक राजा
ही कथा जनक राजाच्या ज्ञानी वैराग्याची. जनक राजाक किर्तन आयकुपाची खूब आवड. ताच्या आदेशा प्रमाण ते दीस गांवांत किर्तनाची कार्यावळ आयोजीत केल्ली. राजा जनक किर्तन आयकुपाक आयिल्ले. ते किर्तनांत गुल्ल जाल्ले. इतल्यान तांचो एक राखणदार धांवत आयलो आनी तांणी जनक राजाच्या कानांत हळूच येवन सांगलें, ‘‘महाराज राजवाड्याक व्हडलो उजो लागला.’’ तेन्ना राजान शांतपणान म्हणलें, ‘‘हांव किर्तन आयकतां. देवाची भक्ती करतां. सध्या म्हाका कांयच सांगूं नाका. मागीर यो.’’
तो शिपाय थंयच्यान वता. कांय वेळार तो परत धांवत राजा म्हर्यांत येता आनी म्हणटा, ‘‘महाराज, महाराज उजो सामको भगभगपाक लागला. कांय वेळार तो कोठीघरांत पावतलो. बेगीन येयात.’’ हें आयकूनय राजा शांतूच रावलो. किर्तन चालूच आशिल्लें. राजा सामको तल्लीन जाल्लो. किर्तनांत तो रमून गेल्लो. इतल्यान शिपाय तिसरे फावट खर्शेत खर्शेत आयलो आनी तांणी राजाक म्हणलें, ‘‘महाराज, आमचो राजवाडो जळून गोबोर जालो. कांयच उरूंक ना. सगळें पेटून गेलें. उज्याक आनीक नेट आयला. उजो आतां गांवाचे दिकेन वळपाक लागला. आतां सगळे प्रजेचीं घरांय जळून वतलीं.’’
हें आयकून राजा सट्ट करून उठलो. तांणी म्हणलें ‘‘ किर्तन थांबयात. हांव म्हजे प्रजेची राखण करपाक वतां. म्हजे प्रजेक हांव कांयच जावपाक दिवचों ना. तांची घरां जळूंक दिवचों ना. तांचें रक्षण हांव करतलों. म्हजी प्रजा म्हजी जबाबदारी.’’ अशें म्हणीत राजा किर्तनाकच्यान उठून वता. ताचे फाटल्यान सगळे शिपायूय वतात.
त्या वेळार राजाक आपलो येदो व्हडलो राजवाडो जळून गोबोर जाल्ल्याचें पडूंक नाशिल्लें. ताका आपले प्रजेचो हुस्को जाल्लो. तांची घरां जळून वचत हाची चिंता जाल्ली आनी तांणी आपले प्रजेक वाटावपाक धांव मारिल्ली.
देख: जर आपल्या कर्तव्यांत गुंथले आनी स्वताचें चिंती नासतना हेरांचें पयलीं चिंतलें जाल्यार मनशाची प्रतिश्ठा शेंकड्यांनी वर्सां तिगून उरता.
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
