भांगरभूंय | प्रतिनिधी
शिवपुराणांतली काणी
एक शिकारी रानांत सावजाची झाडार बसून वाट पळयतालो. पुराय दीस गेलो मात ताका शिकारेक एकूय सावज मेळूंक ना. सांजवेळार हरणांचो एक पंगड थंय आशिल्ल्या तळ्यांत उदक पिवपा खातीर आयलें. शिकारी बाण सोडपाक, इतल्यान तांतलें एक हरण फुडें सरून म्हणपाक लागलें, ‘ये शिकार्या, तूं बाण सोडून आमची शिकार करतलोच. मात हांव तुजे कडेन एकूच मागतां, म्हाका म्हज्या कुटुंबाक एकदांच मेळपाक दी. म्हजीं कर्तव्यां म्हाका कांय वेळा खातीर पाळपाक दी. हांव तुकां वचन दितां म्हजीं कर्तव्यां पुराय करून हांव रोखडोच येवन तुजे सुवादीन म्हाका करतां.’’हरणान सोपूत घेतिल्ल्यान शिकार्यान ताची मागणी पुराय केली.
पयसुल्ल्यान देवळांतल्या घाटींचो आवाज आयकूंक येतालो. शिकारी ज्या झाडार बसून शिकाराची वाट पळयतालो तें झाड बेलाचें आशिल्लें. झाडार बसून बसून उबगल्ल्यान तो हातवारें करीत एकेक झाडाचें पान सकयल उडयतालो. सकयल आशिल्ल्या शिवलिंगाचेर तीं बेलाचीं पानां पडटालीं.
हरण त्या शिकार्या कडेन गेल्लें तशें परत आयलें आनी तांणी म्हणलें, ‘‘आतां तूं म्हाका मारून उडय. हांव म्हज्या कुटुंबांतलो मुखेली. हांव वचून म्हजें कर्तव्य करून आयलों.’’ तेन्ना रोखडीच थंय हरिणी आयली आनी म्हणपाक लागली, ‘‘राव तांकां मारूं नाका. म्हाका मारून उडय. म्हाका म्हजें बायलेचें कर्तव्य करपाक जाय.’’
रोखडींच हरणाचीं भुरगीं मुखार आयलीं आनी म्हणपाक लागलीं, ‘‘आईक नाका आमकां मारून उडय. आमचें भुरग्यांचेंय कर्तव्य आसा. ते करपाक जाय.’’
हें पळोवन शिकार्याच्या मनांत विचार आयलो, ‘हीं जनावरां आसून आपल्या कर्तव्याक चुकनात. जाल्यार हांव म्हज्यांतलें मनीसपण, दयाधर्म कित्याक सोडूं?’’ अशें म्हणीत त्या शिकार्यान तांकां मारून उडोवपाचो विचार सोडलो.
देवाधिदेव महादेव हें सगळें पळोवन हरणाचेर आनी त्या शिकार्याचेर प्रसन्न जालो आनी तांणी त्या सगळ्यांक आशिर्वाद दिलो.
महादेवान हरणाक मृग नक्षत्र म्हणून आनी शिकार्याक व्याघ्र नक्षत्र म्हणून मळबांत सुवात दिली. हो प्रसंग जेन्ना घडलो तो दीस महाशिवरात्रेचो आशिल्लो.
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
