भांगरभूंय | प्रतिनिधी
अामकां काणी आयकूपाक सदांच आवडटा. सद्याक आंब्यांचे दीस आसात. आनी आंबो जाण्ट्यांक तशेंच भुरग्यांकय खूब आवडटा. हां आतांच्या कांय भुरग्यांक आंबो, सरळ वा पेसो करून खावपाक आवडना. पूण ताचो मिल्कशेक, आमरस केल्यार आवडटा. पूण आमच्या सारखीं जाणटीं, जांणीं भुरगेपणांत झाडाचेर पिकिल्लें ,आनी भावान ज्यूस्त एकाच फातरान फातारायल्लें पिऽऽक्कें घोंट “थू म्हजें ” म्हणत झोपय मारून घेतलां; आनी ताचो दीख त्या रूखाकच घशटून सारयला. आनी पयलीं भावाक खांवक दिवन ताचे उश्टें तें घोंट ,ताचो काथो धवो फूल्ल जातासर, दांतांर ओडीत ओडीत रूच्चीन खाल्ले आसा, तांका आंबो आवडना अशे जावंचें ना. म्हळ्यार अशें जांवकच शकना. आंबो आवडटाच आवडटा. तर ह्याच आंब्या बद्दल काणी.
एकदां बादशहा अकबर आपली बेगम म्हळ्यार राणी बरोबर सांजेचो आपल्या ‘शालीमार’ बागेंत फिरूंक गेल्लो. बरोबर हुशार, फटकन जबाब दिवपी म्हळ्यार , ‘हजर जबाबी’ असो बिरबल आशिल्लोच. बागेंत जायत्या तरेचीं फुलझाडां, फळझाडां आशिल्लीं. बादशहाक ‘गुलाबाचीं फुलां खूप्प आवडटालीं म्हूण त्या बागेंत, तर तरेची गुलाबाची आनी हे फुलांची झाडां लायिल्लीं. कांय गुलाब तर सामके बारीक,पूण घमघमीत वासाचे. कांय फुलां धवी तर कांय गुलाबी. कांय तांबडी, तर कांय हळडुवीं. बारीक, मोठीं तारेतरेचीं ती गुलाबांची फुलां पळोवन बादशहा खूश जालो..ताच्या आवडीचो एक काळश्या कोराचो, आनी एक जांबळ्या कोराचो गुलाब सामको गुलाबांनी भरून गेल्लो. ते पळोवन तर तो आनीकय खूश जालो.
आनी बेगम; तिका तिच्या आवडीचीं मोगरीं, गुलछडी,आपल्या वासान भुलयतालीं. त्या वासान तशेंच डॅलिया, शेंवतेचे फुलिल्ले वाफेच्या वाफे बी पळोवन ती खूश जाली. त्या आनंदांत चलता चलतां कितली सांज जाली कळ्ळीच ना. सूर्य, परतेच्या वाटेर देंविल्लो. मागीर ती दोगांय खास उबारिल्ल्या शामियान्यांत, म्हळ्यार. तंबूंत सुसेग घेवपाक बसलीं. दीस आंब्यांचे आशिल्ले. सामके झाडपिके लालूट आंबे. तेवय मानकुराद, हापूस, शॅवियर, मालगेस, मुसराद,फेर्नाद, काळे इशाड्ड सारखे सामके रसरशीत. आनी घमघमीत वासाचे ते आंबे . माळ्यान कापून, व्हडले परात भर ताच्या मुखार हाडून दवरले. बादशहा खूप खूश जालो.
बेगमेक ताणें आंबे खावपाक आग्रो केलो. आनी दोगांय घोस्तान आंबे खावपाक लागलीं. बिरबल बी कुशीक रावन वेगळ्या थाळयेंत घेवन आंबे खातालो. बादशहा खूश आशिल्ल्यान ताका बेगमेची मस्करी करपाची उमेद आयली म्हूण तो आंबे खावन साली आनी बाटे (काथे) बेगमेच्या सालींनी उडोवक लागलो.
बादशहान बेगमची मस्करी, फकांडां करपाच्या हेतून म्हळें; “बेगम, हें किते? आवयस इतल्यो साली आनी बाटे? कितले आंबे खाले तुवें? तुजें पोट केदें? आनी आंबे खाले कितले तुवें?”
“बिरबल पळय. पळय. बेगमीन कितले आंबे खाले तें.” फकांडां करपाच्या मुडार बादशहा उलोवन गेलो. मात हे आयकतगीर बेगम सामकी निर्शेली. तिका वाऽयट दिसले. “आपूण इतली आशेची? ना. ना. बादशहान ते काथे म्हज्या मुखार उडयल्यात. पूण बादशहाक कशें विचारप? ” मनांत अशें म्हणत ,अशाच विचारांनी लज जावन तिणें बिरबला कडेन पळयलें. चाणाक्ष बिरबलान राजाचें कर्तुब पळयिल्लें. ताणे कुशिंतल्यांनच बेगमीक “तूं थंऽड राव” अशी हातांनी खूण केली. आनी तो बादशहा मुखार येवन उबो रावलो. बादशहा हांसतच आशिल्लो. आनी बेगम? सामकी चोर कशी जावन गेल्ली. तें पळोवन हजर जबाबी बिरबलान बादशहाक म्हळे;
“महाराज, तुमीय बी आंबे खाताले तें हांवें पळयिल्लें. बेगमीन तर आंबे चोखून साल्यो, काथे भायर उडयले. मात तुमी, काथे (बाटे) बी पचयले! अरे वा ! ही तर व्हड गजाल! बाटे कोण गिळटा? माफ करा महाराज तुमी तर हो विक्रम करून दाखयलो. तुमी खरेच जादूगार आसात.”
हें बिरबलाचें उतर आयकून, बेगम फुस्स करून हांसली. बादशहा बी हांसलो. दोगांय हांसत संतुष्ट जावन राजवाड्यार परतलीं.
आंब्या सारखीच ही काणी गोड आसा काय ना?
तेजश्री गोपाळ प्रभुगांवकार
9822139309
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
