कश्टांची कास धरांतूच

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

हो मखण सिद्धी खातीर पेटयतात. तातूंत भावार्थान, कश्टान मंत्रां वरवीं अक्षता ओंपतात. पेट्ट्या होमखणांतल्या अग्नींत त्यो जळून वतात, तातूंत दुबावच ना. पूण, तेच बराबर पंचतत्वांत भरसतना आपूण जळून वतना त्यो आपलो परिणाम दाखयत वतात. दुसऱ्याच्यो मनोकामना पुराय करतात. त्यो मनोकामना पुराय करतना जो परिणाम घडटा तो परिणाम बऱ्याचो आसूं वा वायटाचो, ती गजाल वेगळी. परिणाम जाता तो म्हत्वाचो. मनोकामना पुर्णत्वाक येता तें म्हत्वाचें. हांगा भावार्थाक आनी कश्टांक म्हत्व येता. सिद्धी, यश प्राप्त करपाक कश्ट, भावार्थ म्हत्वाचे आसतात जे विशीं हांवें म्हज्या फाटल्या लेखांत बरयिल्लें. ‘कश्टांक मोल ना ‘ हे सकारात्मक विचार कितले पट्टात ते विशीं बरें मागप्यांनी कळयिल्लेंय. तें पळोवन जिवाक थाकाय मेळिल्ली.
फाटल्या सप्तकांत नामनेची अभिनेत्री, गोंयची धूव वर्षाबाय उसगांवकार गोंयांत येवन गेली… गोवा चेंबर्स ऑफ कॉमर्स अ‍ॅण्ड इंडस्ट्रीज हांणी घडोवन हाडिल्ले “अस्तुरी” हे कार्यावळीच्या उक्तावण सुवाळ्यांत ती वांटेकार जाल्ली. तिका खासा आपोवणे दिवन मानाचे सोयरे म्हूण कार्यावळींत वांटेकार करून घेतली ते खातीर GCCI चें कवतूक करीन दिसता. कित्याक तर वर्षाबाय एक अभिनेत्री म्हण न्हय तर गोंयचे धुवेक गोंयांत आपोवन मानाचो पाट दिलो. आनी म्हत्वाचें म्हळ्यार, त्या पाटाचो मान ही गोंयची धूव सोबयता, राखता म्हणून… कवतूक करीन दिसता दोगांयचें. वर्षाबायचें आनी GCCI चें.
अस्तुरी कार्यावळींत वर्षाबाय उलयली, सुंदरच! म्हाका याद जाता, हे आदीं फाटल्या वर्सा ती अशीच आयिल्ली. त्या वेळार एके कार्यावळींत, आनी मुलाखतींत तिणें कोंकणीच्या भुंयपुतांचेर जे कोंकणी उलोवपाक फाटीं सरतात आनी दुसरे भाशेच्या पदरा आड लिपून पडमूरपणाचो खेळ खेळटात तांचेर तिणें आपल्या उतरांनी बडी मारून जागयिल्लें. वर्षाबाय कशीय आसूं पूण खऱ्यांनीच गोंयांत येवन ती बऱ्याच मुद्यांचेर भाश्य करता आनी चुळचुळीत चिमटोय काडटा. वालोर तिका. एदे व्हड मायानगरींत वावरून लेगीत ती गोंयांत येतकच अहंकारान मिरयना आनी आपलें तें विसरना तें म्हत्वाचें.
अस्तुरी कार्यावळींत वर्षाबायन सोबीत विचार मांडले. यश मेळोवपाक शॉर्टकट ना. वा गुरुकिल्ली ना. आयच्या हे सर्तीच्या काळांत, खंयच्याय मळार जावं सर्तींत कश्ट केले बगर पर्याय ना. अशें मत वर्षाबायन उक्तायलें. अस्तुरी कार्यावळींत, अस्तुऱ्यांक उदरगतीच्या सगल्या मळांचेर उर्बा दिवपी सोबीत विचारय तिणें मांडले. सोबीत विचारांनी तांकां मार्गदर्शन केलें. ही गजाल भोव मोलादीक पूण तितलीच तिणें यशा खातीर शॉर्टकट आनी गुरूकिल्ली विशीं जें सांगलें तें अदीक मोलाचें आशिल्लें.
तांच्या तोंडातल्यान ते विचार आयकतकच कलाकारांचे सर्तींनी कलाकारांच्या कश्टांची पर्वा करिनासतना शॉर्टकट वा वशिल्याची, नात्याची गुरुकिल्ली वापरपी पारखुपी परिक्षक दोळ्यां मुखार आयले. ज्या विचारांक विसरायेर घालपाचो यत्न करता ते विचार परतून नदरे मुखार धुमशेणां कांडूंक लागले.. कितेंय वायट घडलें कीं कांय तेंप तें दोळ्यां मुखारच उरता. ताचो परिणाम प्रामाणिकांक, सामान्यांक सतयता. नकळटां, मनांत उप्रासपी घुस्मटमार चित्त थाऱ्यार दवरना. एकलो भोगता, आनी दुसरो ? दुसऱ्याची नाडेपेन्नां, शॉर्टकट आनी ताचे कडेन कश्टां बगर आशिल्ल्या वशिल्याच्या, वा नात्याचे गुरूकिल्लीक अदीक बळ मेळटा हें प्रामाणिकांक पळोवं नजं जाता. जे उमेदीन, ज्या संकल्पानी, हावेसांचेर तो मुखार आयिल्लो आसता, ताणें कश्ट घेतिल्ले आसता, ताचो भावार्थ आसता ताचेर एका खिणाक खोंट बसून ते फापसून पडटा तेदे वेळार परिक्षकांचे वागणुकेन तांच्यांत आनीक कश्ट घेवपाची तांक उरना. तो मनान खचून वता. जाणकारां कडल्यान अशे प्रकार घडटात, तातूंतल्यान खूब वायट परिस्थिती निर्माण जाता हें जाणकारांक खबर आसूनय ते योग्य रितीन कित्याक वागनात? व्हड कश्टांनी, जतनायेन रोयिल्ल्या त्या रोपाचे वाडी खातीर मुळांत फावो त्या प्रमाणांत युरिया घालपाचे सुवातेर गुळी रकयली जाल्यार तें रोप आंग कशें घेतलें? जय जवान, जय किसान,जय विज्ञान कशें तिगतलें?..
समाजांत दरेक मळां वयल्या सर्तींनी वांटेकार जातना सामान्य प्रामाणीक मनीस यश मेळोवपाक खूब कश्ट घेता. पूण ताची पारखणी करपी मनीस मात आदीं सांगिल्ले प्रमाण शॉर्टकटाक वा वशिल्याची, नात्याची गुरुकिल्ली सांबाळिल्लो पारखुपी तांचीं सपनां एका खिणां ​भितर मातयेभरवण करून सोडटा. पारखणी करतल्याक कशें येवजना? उक्त्या दोळ्यांनी पळयता ते लायक कश्ट खरेंच उर्बा दिवपा सारके आसात. उर्बा दिल्यार ते बरे फळादीक येतले. तांचे वरवीं फुडार पर्जळीत जातलो. हें सत खबर आसूनय पारखूप्याक “पाडबुध्द” कित्याक येवजता? जाणटेल्यानीं म्हणलां, “सुवार्थान केल्लें काम केन्नाच जयपताक पावना ” आमी जोडुया, “सुवार्थान केल्ल्या कामाचे परिणाम फुडारांत तिगना “. एके वटेन समाजांतली कश्ट करपाची तळमळ, देख हे पारखुपी मारून उडोवचेले ना मूं? असोच भंय दिसता. खंयच्याय मळार अभ्यासा सयत कश्ट करून जैत मेळोवंक सोदतात तांच्या वांट्याक अपेस येतकच तांच्या काळजाक तें लागता. फुडारांत आनिकूय कश्ट घेत तातूंत जैत मेळोवचेलो ते यत्न करीत रावतात. अणभवी लोकांक समाजांतल्या पारखुप्यांचीं नाडेपेन्नां खबर आशिल्ल्यान तांच्या मनांचेर व्हड परिणाम जायना. प्रामाणिकांच्या मनांचेर जाल्लो परिणाम हो तांचे तांकांच कळटा. तो अणभव घेवपाक प्रामाणीक जावचे पडटा. परिणामान प्रामाणीक कश्टकरी पारखुप्यांचे वागणुकेन संबंदीत मळा सावन पयस रावपाचें अदीक मानून घेता.
एके तरेन कश्टकराची ही हत्याच थारता, अशें म्हणल्यार अतिताय जावचें ना. ना म्हणल्यार आतांच्या युगांत फुडें सरतल्याचे पांय ओडप चड जालां. निसुवार्थपणान, “तुमी सरात मुखार, आमी तुमकां आदार दितात” म्हणटल्यां परस उरफाट्यांचें प्रमाण वाडत आसा. पारखुप्यांचे कृतीक हें एक खत लागलां. तें वाडत आसा. तें आडावपाचें वा थांबोवपाचें तांच्याच हातांत आसा. जमत व्हय तांकां??… ते जेन्ना थांबयतले, आडायतले तेन्ना सावन सुवर्ण काळ सुरू जातलो, अशें म्हणप समा जातलें.
आनी आतां उद्देगीगी मळार….
वर्षाबायन म्हळां तशें…. जिणेच्या प्रांगणांत उदरगतीच्या मळार, सर्तीच्या काळांत कश्टांक पर्याय ना. दर एकले अस्तुरेन आपले कश्ट, यत्न चालूच दवरचे. सदींच मतींत दवरचें,…. आपल्या यत्नांनी मेळयिल्लें जैत, जाल्ल्या कश्टांची कास्तीक विसरायेर घालता. जिवाक वेगळीच थाकाय दिता. तातूंतलो आनंद तगून उरून मुखा वयले नवनिर्मणेक प्रेरणा दिता. नवनिर्मणेच्या नादाक लागिल्लोच खरो जैतिवंत थारता.
अस्तुऱ्यांनी, कोणाच्याच थोमण्यांक बळी पडनासतना, कोणाचीच भीड मुर्वत धरिनासतना, आत्मबळगें वाडयत, मेळिल्ले संदिचो लाव घेत आपले कश्ट चालूच दवरचे आनी लखलखपी नखेत्रा वरीं स्वताच्या कर्तृत्वाचेर परजळत रावचें…. तो उजवाड काळखी मनांचेर पर्जळ फांकीत रावतलो… हातूंत इल्लोय दुबाव उरना. …खरें मूं?