भांगरभूंय | प्रतिनिधी
फकांडां केल्यार करुं, कांय जाण बेठेच उलयतात. तांकां स्वता जमना दुसऱ्यान केल्यार बरें दिसना. तशें सगळेच दुसऱ्याचें मनांक लावन घेवंक जायना.
हांव आज तुमचीच वाट पळयतालें. केदोवेळ जालो. एकटेच बसलें आनी भायर भितर सहज नदर गेली. इतल्यांत रांदचे कुडींतल्यान बायुल हातांत कितें तरी घेवन येतना दिसलें.
“बायुल हांगां यो. हातांत कितें पळयतां.”
हें पळय, म्हूण बायुलान दोनुय हातांतलें आनी पोतयेत भरिल्लें सगळें मेजार दवरलें.
हें कितें गो? हाचें तू कितें करतलें तर?”
“हीं पळय वेलची, पिस्त्याची सोलां, तातुंत कांय डांळबाच्यो साली, लारांज्या, मोसंबी, तोरांज, काळगां, आपोलाच्यो सुक्यो बियो, मोराचें पिस, फस्काच्यो काडयो, बेलाचीं सुकीं पानां, फुलांच्या गिफ्टांच्या व्हाजाच्या सुक्या कोंड्याचे बारीक कुडके , वेळेवेल्यो घुलो, किंग फिशराचीं पिसां अशें जायते कितलेशेंच पोतयांनी भरुन दवरिल्लें.
“पूण ताचो उपेग कितें?”रेवान विचारलें.
“तांचे पसुन बायुल फुलां, फळां, कोंबले, मोर, कीर, दर्या, सुर्य, चंद्रिम, नखेत्रां करता, बोटी, बकीं बी करता.”
“बायुल आमचें इतलें हुशार. कोणाक खबर ना.” रायनान म्हणलें.
“पूण ही आयडिया ताका कोणें दिली?” प्रणवान विचारलें.
“ताची आजी घरा कडेन सांजची बशिल्ले कडेन विणप, टेटिंग, उशाच्यो पोतयो भरप, कसले कसले नवे पोंत म्हणल्यार कांट्यांनी भरताली तें करतना आजी बायुलाच्या हातांत कागद, पेन्सिल, ल्हान कातर दिवन ताका फुलां कापपाक बी शिकयताली.”
“आतां व्हड जालें तशें तें आपली तकली वापरुंक लागलें.” नेहान मोट्यान म्हणलें.
“व्वा!! व्वा!! म्हणून सगळ्यांनी एकदम बोवाळ केलो. व्वा! व्वा!…. शाब्बास!…म्हूण सगळीं खोशयेन हांसपाक लागलीं.
‘बायुलाक पळयात आतां तें आपलो वेळ पेड्डेर करीना. तें दीसभर आपल्याच कामांत आसता. हाका कुशळटाय म्हणटात “. बावलेन सांगलें.
“काय बरें न्हय “बेकार राव नासतना आपले आंगांतले गुण सोदून काडप. म्हणल्यार आपली कला दुसऱ्या मुखार दवरपाचे यत्न करप “उमेश बडबडलो.
“पूण ताचो कसलो उपेग आसा? “नेहान विचारलें.
“हय, आसाच. कित्याक म्हणटा तूं?”.
“कोणे फकांडां मारलीं तर?”.
“फकांडां केल्यार करुं, कांय जाण बेठेच उलयतात. तांकां स्वता जमना दुसऱ्यान केल्यार बरें दिसना.”
“तशें सगळेच दुसऱ्याचें मनांक लावन घेवंक जायना. बरें तें मतींत दवरप वायट तें सोडून दिवप.” बावलेचे म्हणणें सगळ्यांक आवडलें.
“आपल्या कडेन कसली कला आसप म्हणल्यार देवाचो आर्शिवाद”. उलयतां उलयतां भुरगीं आपल्या कडेन कसली कला आसा काय म्हूण चितपाक लागलीं.
“म्हाका सुर्य उदेता पळयल्यार तशाचो तसो काडुंक येता.”
“हांणे टिचर शिकयता तेन्ना ड्रॉ केलें म्हूण ताका तापोवणी खावची पडटाशिल्ली. पूण ती बरी टिचर तिणें ताका समजायलो. सोडलो.”
“तें तें त्या त्या वेळार करप आसता.”
“नरेद्राचो मामा भजनाक वतालो थंय काय जाण गितां गायताले. तें आयकत पसून ताकाय गावपाची उमेद जाली. आतां तो गायन शिकयता.” सवितान सांगलें.
“पळयलें, कसलीय आवड आसली झाडा भशेन ताका उदक , सारें घालचें पडटा “. बावलेन म्हणलें .
हाचे फुडें आमी आमचो वेळ बऱ्या कामाक वापरतलीं. सगळीं आपलें मदीं उलयलीं हांसली.
इतलो वेळ वोगी बशिल्लें बायुल मात “रोखडें येतां “म्हूण भितर गेलें. कांय वेळा उपरान भायर आयलें. ताज्या हातांत वेग वेगळ्यो तयार केल्यो वस्तु आशिल्यो. बायुलाचे बावलेन भुरग्यांक एक बायुलाची खबर सांगली. बायुलाक त्या दिसांनी ताचो आज्याचो पोन्नो मोबायल मेळिल्लो. तो आज्यान रिचार्ज केल्लो. तो बेठेच घेवन भोंवतालें. तांणे केन्ना कांय फोटोय काडिल्ले. तातूंत ताका रिकोर्ड करपाकुय
मेळटालें पूण कोणाक धाडुक कळनाशिल्लें. त्या दिसांनी बायुलाची आजी ताका शाळेत व्हरपाक हाडपाक वताली. अचकीत एक दीस
दनपरां तिका वचपाक वेळ जालो. ती बेगीबेगीन शाळेंत पावली पूण तिका बायुल दिसलें ना. सगळी भुरगीं घरा गेलीं ते पळोवन आजी
मातशी विचारांत पडली.
“आतां कितें करुंया ? “तिणें मनांत म्हणलें. ती परत चलत सदच्या स्टॉपा कडेन आयली. बसीवाल्या कडेन वासपुस केली.
“सगळी भुरगीं गेलीं तुमच्या बायुलाक पळोवंक ना “.
ती स्टॉपाकडेन हेवटेन तेवटेन पळयताली. तेन्ना तिका सकल पडिल्लो मोबायल दिसलो. मोबायल पळयताच तिणें तो आपल्या घरचो हें वळखलें . हो हांगां कसो पावलो, अशें तिणें येवजिलें. बायुल बी घेवन आयिल्लें काय? मनांत दुबाव आयलो. तिणें तो चालु केलो पोन्ने फोटो आनी रिकोर्ड केल्ले कितें कितें आयकलें. इतल्यात तिका बायुलाचो आवाज कानांर पडलो. “तुजे मोटर सायकलीचो नंबर म्हाका पाठ जाला. तो नंबर तें सांगत रावलें. ताका नांव विचारलें, पूण तें त्या मनशान सांगलें ना.
आजी बरीच शिटुक तिणें आनी वेळ केलो ना. सरळ घरा धांवली. आपल्या नातवा कडेन मोबायल व्हरुंन दिलो.
“बाबा रे मातशें हातूंत कितें आसा तें पळय. बायुल ना रे शाळेंत”.
“कितें ? “खंय गेले तर तें ?”
“खबर ना .”
नातवान रिकाॅर्डीग तेक केलें. तातूंत ताका बायुलाचो आवाज आनी तेच बरोबर नंबर मेळ्ळो. म्हणटां म्हणटां बरोच वेळ जालो.
तांणें आपल्या वळखिच्या इश्टाक ही खबर सांगली. तांणें सरळ इश्ट पुलिसाक ही खबर पावयली. अजाप म्हणल्यार दोन- चार वरां भितर ताका धरलो. त्या मनशाच्या घरांत वतकच ताका बायुल थंय बशिल्लें दिसलें.
कसली तयारी आशिल्ली? कितें करपाचे मनांत आशिल्लें? त्या मनशान थंयच्यान पळ काडपाचो यत्न केलो पूण सगळें फुकट. ताका तांणी रोखडोच धरलो. बायुलाक तीं बरोबर घेवन आयलीं. बायुलान सांगलें आपणें चुकून त्या दिसा तो मोबायल व्हेल्लो. त्या परकी मनशान म्हाका घरा कडेन सोडटा म्हूण सांगलें. बायुल आपणें असली पिशेपणा केलीं म्हूण पिकार जालें .
“मम्मा, चुकलें हांव “. “पूण मोबायल सकयल वडोवन, रिकोर्ड केल्लें मेळ्ळें “
“हाचे फुडें परकी मनशान कितें सांगलें म्हूण आयकप ना. तुमी सगळ्यांनी हें मतींत दवरचें” म्हणलें बावलेन. बायुलाची शिटुकसाण हुशारकाय पळोवन सगळ्यांक बरें दिसलें.
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
