भांगरभूंय | प्रतिनिधी
बापूय आपले खातीर न्हय तर भुरगीं आनी आपल्या कुटुंबा खातीर चड जगता. अशें म्हणल्यार कोण ना म्हणचे नात.
बापूय म्हळ्यार कितलो व्हडलो आदार! बापूय तो बापूय आसता. बापायची तुळा कोणाय दुसऱ्या दादल्या नात्या बाराबर करची न्हय. भुरग्याच्या जल्मा पसून जी काणी सुरू जाता ती भुरगो मतीचो जाय मेरेन ह्या नात्यान एक वेगळेच अशें संस्कार आसतात. तो आसत मेरेन आपलीं कर्तव्यां पार करपाक कितेंच उणें करिना.
बापूय आपले खातीर न्हय तर भुरगीं आनी आपल्या कुटुंबा खातीर चड जगता. अशें म्हणल्यार कोण ना म्हणचे नात. हें सत खरें आसा. बापूय कण कण एकठांय करून हाडटना आपले परस आपल्या भुरग्यांक उणें पडचें न्हय ही काळजी आसता.
बापूय कश्ट करून जेन्ना घरांत भितर सरता तेन्ना भुरगीं हांसत म्हऱ्यांत येतात तेन्ना आपलें दुख्ख विसरता. तो तांकां फाटीर बसयता आनी आपल्या धिपरांची पर्वा करिनासताना गाडी करून खेळटा. तें करतना भुरग्यांच्या मुखामळा वयलो हांसो पळोवन बापूय बी थोडे दुख्ख विसरता. बापूय आमचे जडण घडण आसता. आवयक जरी खूब मान तरी ताची लेगीत तीच काणी आसता जी आवयपण लायता. आवय जरी णव म्हयने पोटांत घेवन भोंवता तरी ताचो वांटो मोलाचो आसता. आनी कांय कारणान आवय नासता तेन्ना बापूय दोनूय पात्रां कांयच उणें ना पडचे हे तरेन सांबाळटा. तोड नासता. इतलें करून जेन्ना भुरगीं तागेले आयकनात तेन्ना तो ताका समज दिवंक कसरत घेता ती खूब कश्टांची आसता. खरेंच आसा जरी थोडो कडक शिस्तीचो जाता तरी बापूय, बापूय आसता. ताची रचणाय ही अशीच आसता.
खंयचेय परिक्षेचो निकाल लागतकूच लागींची दिसता ती आवय. कारण ती लागीं घेता. तोखणाय करता, मोग करता, पूण ओग्गी रावन मुखार आशिल्लो, अभिमानान सगल्यांक सांगपी बापूय कोणाकूच दिसना. दुखापत जाली, फातर लागलो, मार बसलो जाल्यार तोंडांतल्यान आपसूक ‘आवय गे’ हींच उतरां भायर सरतात. पूण एखादो व्हड रस्तो हुपतना अचकीत जर एका ट्रकान नेटाचो ब्रेक मारून संकश्ट टाळीत जाल्यार त्या वेळार आमी ‘बाप रे…’ अशेंच म्हणटात. ल्हान ल्हान संकश्टां आवय सोंसता, पूण व्हड व्हड वादळां पेलतना बापायची याद जाता.
खंयच्याय शूभ प्रसंगार अख्खे कुटुंब वांटेकार जायत आसता. पूण जर एखादो मयत जायत जाल्यार बापायकूच वच्चें पडटा. भुरग्याचे नोकरे खातीर सायबा मुखार लाचार जावपी बापूय, चलयेच्या लग्ना खातीर सोंपणां झरोवपी बापूय, घरच्यां खातीर स्वताच्यो व्यथा चेंपून दवरपी बापूय. खरोच कितलो ग्रेट आसता बापूय.
दोन दिसां पयलीं उजवाडाक आयिल्ली बापूय – पुताची खबर आयकून मन सुन्न जालें. आवय नाशिल्ल्या भुरग्यांक सांबाळप एका बापायची परिक्षा आसता. तो ती बेस बरी पार पाडपाचो यत्न करता. कायं उणें पडचे न्हय हाची खबरदारी घेता. इतलेंय आसून जर बापायक हें अशे तरेचे पावल उबारपाचो समय येता तेन्ना ही गजाल काळजाक पीळ घालपा सारकी आसता. जें घडटा आनी घडलें हें पळोवन जेन्ना ताचे काळीज दुसऱ्या भुरग्या खातीर दुख्खी जाता तेन्ना तो सभागी जाता. आपूण कितें चिंतले आनी कितें जालें हे भान घडये तो त्या विळख्यांत सांपडून सोंसपाची शक्ती शेणयता. इतलेंच म्हणीन दिसता की अमी आपली संस्कार संस्कृती ही कशीच विसरची न्हय. जें घडून गेलें हें चित्र आमकां एक धडो शिकोवन वता. तो धडो बापूय, पूत, धूव, आवय हांकां आसता. कोण आनी कित्याक हें… शिकवण आसा.
निमाणें जी काणी वा गजाल घडटा हातूंत तो, ती वेळ कोण निस्तारुंक शकना. ज्या वेळार थंड जावपाचें आसता त्या वेळार जावंक ना म्हणून गरम जायत वता. काळजांत शिजता आनी करपता. एकदां करपलें की तें परतून आसा तशें जातलें अशें ना. परिणाम घातक जाता. चूक कोणाची हो प्रस्न, प्रस्नूच उरता…
बापायची काणी बापूय रचता… एक तर सहनशक्ती बाळगिता वा ती शेणयता आनी….!
सोनाली सु पेडणेंकार
9923046779
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
