भांगरभूंय | प्रतिनिधी
मी आमचे राजा, म्हणटकच हें तुमीच आमकां सांगपाचें.”
“राजा जालों म्हणून कितें तुमची सगल्यांची राखण करपाची जबाबदारी हांवें घेवपाची? आनी तुमी हातार हात धरून ओगी बसपाचीं?” शेरा हतयाचेरूय चाळवलो.
फुडें कोलो उलयलो. “ना राजांनो, आमी जण एकल्यान एकचारान रावंक जाय, एकामेकांक सांगात दिवन एकामेकांक पावंक जाय… तेन्नाच कोण दुस्मान मनीस आमचेर वार करपाची हिम्मत करचो ना.” कोल्याचें उलोवप आयकून शेराक हांसूंक आयलें. ताणें हांसतूच कोल्याक विचारलें.
“खंयच्या मनशाची कापाझदाद ह्या… ह्या शेराची शिकार करपाची? येवंदी म्हज्या सामकार. शेराच्यो त्यो बडायो आयकून शांत आशिल्लो हुंदीर ल्हवूच उलयलो. ताणें शेरा राजाक म्हणलें.
“म्हाराज… सांगतां म्हणून राग धरूं नाका. धाकट्या तोंडांत व्हडलो घांस घेता. बेश्टे बडायो मारून खरे शक्तीक जाग जायना आनी शक्तीच आसली म्हणून जायना. युक्तीय आसप चड गरजेचें…” हुंदरान उलयल्लीं उतरां शेराच्या मनाक लागलीं. हो येदोसो हुंदीर खूब उलयता अशें ताका दिसलें आनी ताका ओगी करच्या बेतान ताणें म्हणलें.
“ये स इंच… पयलीं पळय स्वताची सायज आनी मागीर उलय मायज! म्हजे शक्तीक आव्हान दिता…?”
“ना म्हाराज, तुमचे शक्तीक हांव आव्हान दिना. पूण तुमी म्हजी युक्ती विसरता… याद आसा न्हय एके फावट हांवें तुमकां मनशाच्या चपक्यांतल्यान सोडयिल्लें तें, म्हजे युक्तीच्या अनी साथीदारांच्या बळार.” हुंदरान एका तेंपार घडिल्ले एके घडणुकेची शेरा राजाक याद करून दिली तशी सगळीं हांसलीं. शेराक लज जाल्ले वरी जालें. ताणें ‘हय हय, आसा याद म्हाका!’ इतलेंच म्हणलें आनी ओगी रावलो. पूण हुंदीर ओगी रावलो ना.
“म्हणून म्हणटां शक्तीचो गर्व करचे परस युक्तीचो मार्ग आपणावया. कित्याक तर युक्ती ही शक्ती परस चड बळकट असता.” हुंदराचीं हीं देखदेणीं उतरां आयकून हरणाकूय नेट चडलो आनी त्याच नेटान हरणानूय उलयलें.
“हय म्हराज, हुंदीरमामा सांगता तें सारकें. आमी सगलीं एकवटान रावल्यार सुखी आनी सुरक्षीत उरतलीं, कित्याक तर एकचाराचीं पावलां कोण आडोवंक शकनात.”
“हय शेरा राजा. हें राजा प्रजेचें नातें सोडून भाव भयणां भशेन रावया, एकामेकांचेर मोग करून एकामेकांक सांबाळुया.” फाटाफाट वागूय उलयलो.
“हय म्हाराज, म्हाका वागाचें आनी हरणाचें म्हणणें मान्य आसा.” नाचतां नाचतां माकडानूय आपली हुशारी दाखयली.
“तूं नाचपाचो बंद कर पयलीं…” शेरा माकडाचेर तापलो आनी काय वेळ विचार करून.
“बरें मेळुया फाल्यां.” अशे म्हणून तो थंयच्यान गेलो. आनी मागीर सगळीं आपअपल्या घरा गेलीं…!
दुसर्या दिसा शेरा राजा मात्सो चिंतेस दिसतालो. बेचैनीत हांगा-थंय पासय मारतालो आनी आपल्यांतूच येवजितालो.
“हांव राजा ह्या रानाचो… म्हज्यांत ताकद चड आसा म्हणून हांव राजा जालां. जाल्यार म्हाका आनी कोण मारतलो…? जाता तें जावं, हांव हांचें कांयच आयकूचो ना. हांव म्हाका जाय तेंच करतलों.” शेरा आपल्याच चिंतनांनी शेणिल्लो, ताच्या सामकार एक शिकारी आर्म घेवन उबो आशिल्लो तें पासून ताका दिसलें ना. शिकारी आर्म घेवन शेराच्या बरोच फुडें आयलो आनी आवाज केलो…
“शेरा… आज बरो सांपडलो एकलो, आतां हांव तुका सोडिना, मरपाक तयार राव शेरा.” अचकीत मनशाचो आवाज आयकून आनी ताच्या हातांत आशिल्लें आर्म पळोवन शेरा सामको भियेलो आनी ताणें भियेत भियेत मनशाक म्हणलें.
“हे मनशा, तूं म्हाका फारान मारूंक आयला, तुका खबर ना आमकां जनावरांक मारप ना हो सरकाराचो कायदो आसा. विसरलो तूं?”
“ना हांव विसरूंक ना. सरकाराच्या कायद्याक मान दितां हांव, रानांतल्या जनावरांक मारूंक उपकरना हेंय बी जाणां हांव पूण घोड्यान जर तणा कडेन इश्टागत केली तर तो उपाशी मरतलो अशी म्हण आसा. ते खातीर नायलाजान म्हाका तुका मारचोच पडटलो.”
“विसरलो? सिनेमांतल्या नटाचें कितें जाल्लें तें विसरलो…?”
“तरी लेगीत सुटलोच न्हय तो… तें आसूं तूं तुजें पळय, तूं कसो सुट्टलो म्हज्या हातांतल्यान?” आनी शिकारी मोट्यान हांसूंक लागलो.
“नाका, तूं म्हाका मारूं नाका. उपकार करून सोडून दी म्हाका. म्हजी बायल, भुरगीं आसात.” शेरान विनवणी केली.
“म्हजीय बायल, भुरगीं आसात… आनी तुका मारून तुजी चामडी विकून म्हज्यान म्हज्या बायल, भुरग्यांचें पोट भरूं येता.” असो ताचो दोगांयचोय वाद चलता आसतनाच सगळ्या जनावरांनी येवन मनशाक घेराव घातलो आनी वागान फुडें येवन आपली छाती फुलोवन मनशाक म्हणलें.
“ये मनशा, तूं आमकां मारपाक आयला? आतां पळोवया तुका कोण वाचयता तो.” अचकीत आयिल्ल्या जनावरांक पळोवन शिकारी मातसो भियेलो, पूण ताणें तशें दाखोवन दिलें ना. ताणें धाडसान उबो रावन आर्म सगळ्यांचेर जोखून तांकां भियेवपाचो यत्न केलो. आनी म्हणलें….
“कोणूय जाग्या वयल्यान हालशात जाल्यार पळयात… एक एकल्याक फारान मारतलों.”
“ये मनशा, कितल्या जाणांक म्हणून मारतलो तूं फारान, तुज्या त्या आर्मान गुळयो तरी कितल्यो आसात रे?” शेरान हांसत म्हणलें.
“हांव तुकाच मारतां पयलीं.” अशें म्हणत शिकार्यान शेराचेर आर्म जोखलें.
“हाड ताका हांगा… म्हाका मारतलो? आतां तुज्या हाडाचो कुडको लेगीत सोडिना.” शेरान ताचेर घुरी घेतली आनी ताका खावपाचेच तयारीन आशिल्लो इतल्यान हरणान जाप काडली.
“नाका ताका खावं नाका. सोडात ताका. वचुंदी.” हरणान शेरा राजाक ताका सोडात म्हणून विनवणी केली.
“वचुंदी…? आनी परत ताच्या वांगड्यांक घेवन येवंदी, आमकां सगळ्यांक मारूंक?” माकडानूय आपली हुशारकी प्रकट केली.
“हय, वचुंदी ताका. आतां मनशांनी आनी जनावरांनी एकचारान रावपाचें! खंयच्याच जनावरान केन्नाच मनशाक खावप ना आनी मनशांनीय जनावरांक केन्नाच मारप ना… चलात घेवया सोपूत एकचाराचो…” अशे तरेन सगळ्यांनी हातार हात दवरून सोपूत घेतलो. आतां जनावरांक तो सोपूत
आयजूय याद आसा, पूण मनीस मात विसरलो…!
(सोंपता)
अविनाश कुंकळकार
7875237830
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
