भांगरभूंय | प्रतिनिधी
चवथीचे दीस. सगल्याक बोवाळ. भुरग्यांचो फोग हाडपाचो, जाण्ट्यांचो नेवऱ्यो करपाचो, सगलीं कामांत गुल्ल. म्हजें आजोळ कुंडय. आमचें सगल्यांचे आवडीचें. ह्या वर्सा तर मामागेर पांच दीस गणपती. आमी सगलीं भाचरां मामागेर एक दीस तरी वचुयाच म्हूण थारायिल्लें. सगल्या मामा मदीं उदय (वैद्य) मामा हो सामको फकांडेर. सगल्या भाचरांचीं फकांडां करप ताका बरें जमतालें. म्हूण तो आमचे आवडीचो आसलो. म्हाका तो फोन करतालोच. चवथी पयलीं ताणें म्हाका सांगिल्लें, ‘नीलम ह्या वर्सा पांच दीस गणपती, यो आं.’ मामाक हांवें येतां म्हूण सांगलें.
चवथीचो दीस आयलो. सगळीं बोवाळांत. दुसरे दिसा पंचम. दोन दीस कशे गेले कळ्ळेंच ना.
आतां एक दीस कुंडय वचून येवंक जा, असो हांव विचार करतालें. इतल्या म्हाका मामीचो फोन आयलो. ‘नीलम जेवलें? चवथ कशी जाली,’ अशें म्हणटा आसतनाच ती रडपाक लागली. तिने सांगलें, ‘मामा बरो ना. हाॅस्पिटलांत आसा.’ म्हज्या पांया पोंदची जमीन हाल्ली. उदयमामा बरो ना? पयलीं म्हाका खरेंच दिसना जालें. किद्याक तर सदांच आपले भलायकेची काळजी घेवपी, वेळार जेवपी, सदांच अॅक्टीव रावपी अशा ह्या मामाक जालें तरी कितें?
मामा म्हजो सरकारी अधिकारी. सदांच दुसऱ्यांक बरो मार्ग दाखोवपी, म्हजी तोखणाय होच मामा करतालो, फकांडेर तशेंच दिसपाक रुबाबदार, तितलोच शिस्तीचो भक्त. मामीचो फोन दवरून हांव हाॅस्पिटलांत गेलें. भितर वचपाक मेळनाशिल्लें. तरी खूब वेळान हांव भितर गेलें. सगल्या खाटींचेर हांव मामाक सोदतालें. शेवटाक एके खाटीर मामा बशिल्लो म्हाका दिसलो आनी हांव धांवत ताच्या फुड्यांत गेलें. मामा हांसलो. हांव पळेतूच उरलें. म्हजे कडेन उलयलो, पूण तातूंत पयलींची उमेद, शक्ती नाशिल्ली. पयलींचें ताचें उलोवप खिणाखिणाक फकांडां करपी. आयज म्हाका तें उलोवप वेगळें लागलें. खूब वायट दिसलें. हांवें म्हणलें, ‘तूं भियेवं नाका. तूं बरो जातलो.’ मामा हांसलो. ‘हांव भियेंना गो. जाण्टे जातकच हें आसाच. हाॅस्पिटलांत पावलो काय सगलें देवाच्या हातांत सोडपाचें.’ हांव भायर आयलें, देवा कडेन मागलें. मामा म्हजो बरो जावपाकूच जाय. ताका बेगीन गूण घाल.
अचकीत म्हजें मन कांय वर्सां फाटीं गेलें. आमी सुटयेंत सगलीं भाचरां कुंडय वतालीं. सुटी सोंपून जेन्ना घरा वचपाचो दीस येतालो तेन्ना सगल्यां परस चड म्हाका घरा वचन दिसनासलें. तेन्ना उदयमामा फकांडांनी म्हणटालो, ‘अशी पाखरे येती आनीक स्मृती ठेवूनी जाती’ हें चिंतून काळीज म्हजें हाल्लें. सकाळीं जेन्ना फोनाची रिंग आयली, तेन्नाच पोटांत धस्स जालें. मामा आमचो गेल्लो.
खूब खूब वायट दिसलें. ताची उतरां म्हज्या काळजांत उरलीं. ‘नीलम, तूं मामाक एकूच उलो मार, मामा तुजो हजर आसतलो.’ कितें हें? दोन दिसांच्या दुखण्यांनूच देवाक जाय पडलो. केदो व्हडलो देवान आमचेर अन्याय केलो. अशा ह्या मामाक म्हजी श्रद्धांजली. देवा कडेन इतलेंच मागणे, ताच्या आत्म्याक शांती मेळूं.
– नीलम सुदिन प्रभू सिनारी
कालापूर
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
