इश्टागत

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

कुशावती न्हंयची देग सामकी सैमान नटिल्ली. थंय एक कांसव रावतालो. मनाक मारता तसो तो कांय वेळा जमनीर आनी उदकांत सुशेगाद रावतालो. वताचो उतळताप ताका सहन जायनाशिल्लो. इश्ट येतकीच मात तो एका फातराचेर येवन बसतालो. हुंदीर , कावळो आनी बोकडी हे ताचे इश्ट आशिल्ले. एकमेकांक मजतीक धांवपी अशी तांची इश्टागत आशिल्ली. एक दीस बोकडी चरता चरता पयस शेताच्या मेरेर जंय तण आशिल्लें थंय पावली. टवटवीत तण पळोवन ती तें खावपाक गुल्ल जाली. तेन्ना शेतकारान तिका पळयली. ताच्या मनान पाडी बुद्द आयली आनी ताणें तिचेर जाळें घालून तिका धरली. उपरांत आपल्यागेर व्हरपाचो बेत आंखलो. बोकडी जिवा आकांतान मेऽ येऽ मेऽ येऽ करून रडूंक लागली. खूब वेळ जालो, बोकडी परती घरा आयली ना म्हूण बोकडेलो भाव वाट सोदीत बोकडेच्या इश्टां कडेन पावलो. बोकडी घरा पावंक ना, ही गजाल तांच्या कानार घाली.
कावळो, हुंदीर आनी कांसव हुसक्यान एकमेकांक पळयत रावले. कावळ्याक रोखडीच युक्त सुचली. ताणें म्हळें , आमी अशें करुया हुंदराक म्हज्या फाटीर बसोवन हांव बोकडेक सोदूंक वतां आनी कांसवाक सांगलें तूं फाटल्यान चलत यो. अशें म्हणून कावळो हुंदराक घेवन उडून गेलो. वतां वतां पांचवेचार शेतां लागलीं. थंय कावळ्याक काळेंच कितें तरी दिसलें आनी सकयल देंवलो पळयल्यार बोकडी तिवूय आमचीच बोकडी म्हूण सिद्द जाले कित्याक तर तिच्या कपलार धवोच ठिपको आशिल्लो.
कावळ्यान कांव कांव करतकच बोकडेन रोखडोच साद घालो आनी आकांतान तोंड वयर करून रडूंक लागली. कावळ्यान आनीक कळाव केलो ना. हुंदराक सकयल देंवयलो आनी जाळें तोडपाच्या कामाक लायलो. कावळो परतो उडत वचून कांसवाच्या कानार ही गजाल घाली. कांसव अर्द वाटेर पाविल्लो. आपूण येतां तूं वच पळोवया बोकडेक सोडोवपाक. कावळो विमान कशें भुर्रर्र करून उडत परतो गेलो आनी बोकडे म्हऱ्यान पावलो. हुंदरान बोकडेची जाळ्यांतल्यान सुटका केली. ती भायर सरता म्हणसर शेतकार उलयत येता तो आवाज येवंक लागलो.
कावळ्यान शिटूकसाणेन बोकडेक थंयच्यान भायर सरून कुशीन लिपून रावंक सांगलें . बोकडेन तशेंच केलें. शेतकार थंय येता म्हणसर बोकडेन थंयच्यान फ़ुज्ज्यो काडली. तेन्ना रोखडीच शेतकाराची कांसवाचेर नदर पडली. आतां हाकाच व्हरूया म्हूण ताका पिशवेन घालो. कावळ्याचेर आकांत आयलो. ताणें आनी वेळ केलो ना. कुशीक लिपून आशिल्ल्या बोकडेक सांगलें, तूं थंय येवन तण खावपाचें सवंग कर. शेतकाराचें लक्ष मागीर तुजेर वतलें. कावळ्यान सांगलें तशेंच बोकडेन केलें. शेतकारान कांसवाची पिशवी थंयच सोडली आनी बोकडेक धरूंक धांवपाक लागलो. हेवटेन कांसवाक हुंदीर आनी कावळ्यान पिशवेंतल्यान भायर काडलो आनी ताका कुशावती न्हंयचे दिकेन वचपाक सांगलें. बोकडेनूय वेळ केलो ना, तिणें थंयच्यान कूस मारली.
बोकडेलो भाव न्हंयचे देगेर खंती जावन तांची वाट पळयत बशिल्लो. भावान भयणीक पळयली आनी खोशी जालो. कांय वेळान
कांसव थंय पावलो. हुंदराक घेवन कावळोय थंय पावलो. सगळीं तानेक उदक पियेलीं.. एकठाय बसलीं. सगळ्यांनी मेळून बोकडेक सांगलें, ‘‘खावपाक मेळटा म्हूण पयस एकटेंच वचू नाका. वांगडा सांगाताक आमकांय घेवन गेल्यार जाता’’ अशें तरेन तांणी इश्टागतीचो घट्ट गोफ विणिल्लो.

अलका सिनाय असोळडेकार 9822981107