इमेज

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

आमी आमच्या सहकारी वा जाण्ट्यां कडेन कशीं वागतात तें भुरगीं नियाळटात. तशींच वागतात.

दोळ्यांत दुकां कित्याक उबी? माँ कितें… म्हाका कितेंय म्हण, पूण म्हजे टिचरीक कांयच म्हणू नाका.
बरें बाबा म्हणीना, चुकले म्हजें? रडपाचें थांबय. दोळ्यांतली दुकां पुस शाण्या. आवयक आपली चूक कळ्ळी. आपल्या चल्याक आपले टिचरीचो कितलो अभिमान आसा. तिजें खातीर तो रडटा. आवयक समजायता हाचो अर्थ? घडिल्ली गजाल सवितान रूद्राक्षाच्या कानार घाली आनी रूद्राक्ष तांबडो गुंज जालो.
तो रडटालो, आतां तुजें कितें जालां? सवितान घोवाक विचारलें.
आगो, तो कोण गो समीर. तुजेर आरोप करता… कितें कितें उलयता. म्हजें मस्तकाक पावलें.
तुकाय राग आयलो. पुता भशेन रडलो ना मरे?
येवपाचोच न्हय. भलती न्हय तीं. उतरां उलयतालो आनी हांव आयकून घेतलो अशें दिसला? हांकां म्हजो पूत तसोच हांवय. आनी तूं म्हूण कितें कांय आमचें परस वेंगळे व्हय?
सविता आनी रुद्राक्ष उलयतां उलयतां आपल्या घराब्याची ओड आनी ओलसाणेंत तरंगत रावलीं. व्हडी घेवची आनी दर एकट्यान आपल्या मनशा विशींचो एक धागो जुळयत घट्ट गांठ मारीत रावचें. तांतूत मागीर आपले हितचिंतक, इश्ट, इश्टिणी, सोयरे- धायरे, भाव- भयणीं.. घराभोंवतणचे शेजारी, आप्त, सहकारी केदी वळेरी जातली. देश, राष्ट्र, आंतरराष्ट्रीय मळ.
खरेंच, आज समीरान आपल्या माँक वेगळें कितें खाशेलें म्हणपाची जाणीव करून दिली. आमी सट्कन कितेंय नकळत म्हणटात. पूण तें आयकतल्या मनशांच्या संवेदनाचो आमी विचार करीनात. सट्कन उत्तर तोडून दितात, एक घाव दोन कुडके करतात. सविता आपल्याच विचारांच्या तंद्रेंतच उरलें आनी भितरलें कुडींतल्यान वाद जाता, दोगांय झगडटात काय कितें म्हूण तें बेगीबेगीन कुडीत गेलें. लीला आनी संदेशाची बाचाबाची चालूच आशिल्ली. आवयक पळयतांच दोगांय चूप जाली. आरें! कितें जालां, आवाज भायर पावलो. माँ हें म्हाका सांगता तन्वी खंय म्हणटा..
आसूं आसूं लीला ओगी रावलें. आनी संदेश चूप जालो. सविता आपल्या भुरगेपणांत पावलें. तुजो बापूय फुडें कितेंय म्हणचे आदिंच भावंडाक शिट्ट जाताले. एक दीस वर्गातच इंटरवलाक म्हजे आवयक कितें म्हळां म्हणून एकामेकांचेर फुलून गेले. दोगुय जाण एकाच वर्गातले. इश्ट. पूण म्हजें आवयचें नांव कित्याक घेतलें तुवें? ती तुजे बरोबर खेळुंक आयल्या. दोगुय कोब्यां भशेन शेंकरे फुलोवन झगडले. निमाणें सराक कोणेतरी धांवत वचून सांगलें. दोगांकुय शिटकावणी दिली. केन्नाच आवय- बापायचें नांव घेवन गाळी जावं, कसलींच उतरां म्हणप ना.
शेजारचो भाईकाका आपले भशेन शांत उतरांनी कितले अपमान गिळपाक शिकयताले. पूण, शिट्ट जाताल्याची तकली जाग्यार हाडटालो. तेन्नाच्यान राग वेगळो आनी शिट्ट जावप वेगळें हेंय आमकां कळिल्लें.
तुमचें तें कोंकण्याचे अशें म्हणूनय कांय जाण हिणसावपी आसताले. पूण, ज्याका कोंकण म्हळ्यार खबरच ना तें आदल्या कांय जाणांचें आयकून कमी लेखपाक मेळत तशीं उतरां वापरतालें आसुये. कोंकण्या देव मातयेचे हातां दिलो कातलेचो… फकांडांय जाताली खूब फावट आमकां इंग्लेज भास सारकी येना म्हूण कोंकणी उलयतल्यांक उणाक लेखपीय आशिल्ले. पूण, खोशयेची गजाली आज तेय आमचे कोंकणी भाशेची तोखणाय करतात. अशें व्हांवत रावल्यार दर्यांत पावतलें भुरगेंपणांत रमतलें. म्हणून सविता उठलें आनी टिव्ही चालू केलो.
वेंचणुकेचे दीस एकान एक उलोवपी आपूण कितलो शाणो, दुसरो कितलो पिसो हेंच सांगपाचो यत्न करतालें. आज याद जाली ती वेंचणूक. उतरांक मान आशिल्लो. खरें- फट बरें वायट म्हणपाचेर कांय जाणांचो संपूर्ण विस्वास आशिल्लो. बरो मनीस, बरे घराणें, लग्ना-कार्यांक तांकां मान दितालें. पेझाद मनीस म्हूण खास आदर आसतालो. भाटा- बेसां नाशिल्ल्याक बरो मनीस म्हूण आदरान पळयताले. प्रामाणिकपणाची आयडेंन्टिटी आधाराकार्डा इतलेंच मोलाचें मानतालें.
उतराक मान. उतर जालें की सोंपलें. आज टिव्ही, मिडीया कितें खरें! हालींच्योच वेंचणुकेचो निकाल नियाळ चित्र उबें करूंन गेला. आरोप प्रत्यारोप, बलात्कार, खून आनी अपघात हातूंतच दिसाळें सोंपता. आदर्श बरी मुल्यां, देखीच्यो खबरी व्हडल्यो काणयो न्हय… ल्हानशें कितें वाचूंक मेळुकच जाय. जायरात आनी फोटे फकत जल्मदिसांची परबीं दिवपाक. सविताक दिसाळें तेंय खरेंच. शाळेत, कॉलेजीत कोर्स नासतालो. पूण प्रिन्सीपलाची इमेज भुरग्यांच्या मनांत नकळत शिल्पकार जावक घडोवन वताली.
पायलेक पंचवीस म्हणटात तशे उठ सूठ शिल्प घडोवंक लागल्यार भुरग्यांक शिकोवपी कोण मेळटलो? ज्याच्या मुळात तें भिनलां तें आपसूकच कलेंत उतरपाक वेळ लागना. तिच ताची कळाशी. इमेज आपसूक काळजांत उतरताली. सवितान आपल्या शेजारच्या फ्लॅटांत रावतल्या भाव भयणींक एकामेकां मदीं झगडल्यार लेगीत दोगां मदलो एकवट आदर, प्रेम पळयिल्लें. निवेदिताक कितेंय म्हणचें पयली कल्पना रागान गुरगुरतालें. आनी कल्पना म्हळ्यार निवेदिताचे सगळ्यांत आदराचें.
आपल्या चल्याच्या दोळ्यांतल्या दुकांनी ताका आज खर्‍या दोळ्यांतल्या समुद्रांत पेंवपाक शिकयिल्लें. विकल्प, अपशब्दांनी मनशांची मनां दुखावतात. तशे करून तुजी इमेज डावन जाता काय ना! विचार करपाचो? कॉलेजीत त्या जीएसाक वेंचून दिताले. ताजो मानय राखताले. जो बरो जिनीयस आनी खरो. कॅनेडी, टॉलस्टॉय, बेंजामीन, शेक्सस्पीयर, टागोर, ध्यानचंद, स्टेफी, लेनिन, मंडेला, लता मंगेशकर, व्यक्तित्व आपसूक कृतींतल्यान घडलीं. म्हणून आजय खंयच एकाद्रो फोटो दिसलो ना तरी नांव ओंठार येता. आदर काळजांतल्यान जागता. धा- बारा वर्सांच्या पिरायेर ओंठार येतली उतरां. वागणुकेंतल्यान व्यक्तिमत्वा घडटात.
बी तशें भात. भुरगीं व्हड जातकच पालकाक लेखनात. संवेदना आमी मारल्यात. आमी आमच्या सहकारी वा जाण्ट्यां कडेन कशीं वागतात तें भुरगीं नियाळटात. तशींच वागतात. टिव्ही बंद केलो. पूण मनांतलो मनांत बडबडत रावलें….
एकाद्रो म्हान फुडारी दुसरो फुडारी कितलो वायट… सकयल्या दर्जाचो, दृश्ट म्हूण सांगतना इतले सकयल्या दर्जार पावता तेन्ना आयकुवपाक वायट दिसता. दुसर्‍याची लेव्हल दाखयतना आपली लेव्हल घसरायता. जापसालदार व्यक्तिमत्व आयकतल्याच्या काळजांतली इमेजी बी पेड्डेर करना मूं? ना तर…. माँ कितें.. गो! म्हूण आमच्या दोळ्यांत मोतया..

विजया शेळडेकार
91467 91523