भांगरभूंय | प्रतिनिधी
कुलकुल्याच्या शियान केन्ना पळ काडलो कांयच कळ्ळें ना. तशें सकाळीं मात्शें शीं पडटा. पूृण गर्मेन आतां आपलें रूप दाखोवपाक सुरवात केल्या. कांय दिसांनी तें उग्र जातलें. वसंत ऋतूचें आगमन धर्तरेचेर जालां. आयलो, आमचो मोगाचो वसंत राजा, उमेदीचीं ल्हारां घेवन. ल्हान, व्हडांनी ताका उमेदीन येवकार दिला.
सैमाचें तेजस्वी रूप म्हणल्यार ‘वसंत ऋतू’. वसंत हो शुभ कार्यांचें प्रतीक. वसंतांत नवरंगांची उधळण, चैतन्याची गुंफण आनी सैमाचे इंद्रधनुश्यी रंग मनाक भुरळ घालतात. वातावरण प्रफुल्लीत आसता. झुळझुळ वारें व्हांवता, झाडां, पेडांक, वेलींक नवी आंकरी फुट्टा. प्रत्येक झाडाक कुचकुवीत पाचवेचार आकुर, कोमऱ्यो फुट्टना पोरणीं पानां झडून नवी पानां किल्लतात. झाडाक नवे व्हंकलेच्या शृंगारा सारको नव्या पानांचो साज चडटा. झाड व्हंकल कशी नट्टा.
फुलां- फळांनी भरिल्ल्यो वेली धोलतात. सैम सामको नटून- थटून येता. वचत थंय झाडाचेर ल्हान – ल्हान फळां- फुलां दिसतात. पणस, तोरा, मुट्टे, आंबे झाडांचेर धोलपाक लागतात.
वसंतोत्सवाक सैमाचें आगळें, वेगळें सुंदर रूप नजरेक पडटा. पावस नासतना पसून वसंत ऋतू कडेन झाडांक नवे पालवेन सजोवपाची ईश्वरी किमया, देणें आसता. वसंत ऋतू आनंदाच्या रंगांचो शिंवर करता. काळजांतले रंग भायल्या रंगांत मिस्तुराद करता. दुसऱ्यांक खोस वाट्टा.
मानवी जिणेंत आनंदाचो संचार, नवी प्रेरणा, स्फूर्त, मोगाचो संदेश फक्त वसंत ऋतू दिता. वसंतांत खुबूच सण मनयतात. ताका आनंद आनी उत्सवाचो ऋतू म्हणटात, तो ओगीच न्हय.
वसंत ऋतू सगळ्यांच्या मोगाचो, अपुरबायेचो. ताची सुलूस सगल्यांत पयलीं लागता ती कोकिळाक. आपल्या मोवाळ आवाजान तो वसंताक येवकार दिता. फांतोडेर आमी हांथरुणाचेर गुलाबी न्हिदेंत आसतनाच ताचो कुहू कुहू असो म्होंवाळ आवाज कानार पडटा. मन धादोस जाता. त्या मंजूळ सुरांनी वसंत आयलो, हें कळपाक वेळ लागना.
ताच्या आगमना उपरांत फळांचो मोसम सुरू जाता. वाठारांत पणस, आंब्याचो, मुट्ट्यांचो जिबेक उदक हाडपी परमळ पातळटा. केन्ना ते झाडार पिकतात आनी आमकां खावपाक मेळटात अशें जाता. म्होंवाळ रसाळ गरे, मुट्ट्यांचो निरो पियेन दिसता. मानकुराद फळांचो राजा, ताची रूच उतरांनी सांगप कठीण. ‘झाडपिको’ आंबो मेळत जाल्यार दुदान साकर.
ह्याच वसंतांत रानमेवो पिकता, पुण तो खावपाक रानांत वच्चें पडटा. काण्णां, चुन्नां, जांबळां, धवे फुल्ल जांब, भिण्णां, चाफरां, चारां, घोसांनी लोंबकळटात. ही सैमाची देणगी फक्त वर्सांतल्यान एकदाच वसंतऋतूंत येता. आताचे पिळगेक रानांनी भोंवून रानमेवो खावपाची संवय आसची ना. शारांतल्या भुरग्यांनी तर हीं फळां केन्ना पळोवंकूय नासतलीं. आतां हो रानमेवो पयशे दिवन बाजारांतल्यान विकतो घेवचो पडटा. रानांनी गेल्यार हरवीं काण्णां मेळटात. लोक तीं खळांत घालतात, तांचें आंबट- गोड- तिखट रुचीक लोणचें करतात. पावसान उकडे तांदळाच्या पेजे वांगडां तें खावपाक बरें लागता.
पिकिल्लीं रसरशीत जांबळां भलायकेक एकदम बरी. वसंत ऋतूंतलो सगलोच रानमेवो खावपा सारको. रानाची सफर, तरेकवार फळांची म्हायती, तांचो उपेग हे आतांच्या पिळगेक कळप खरेंच बरें. कांय गितांय वसंताची याद करून दितात. देखीक – बहारों फूल बरसाओ, मेरा महबूब आया है… रंग बरसे भीगे चुनर वाली, रंग बरसे… ये कौन चित्रकार है, ये कौन चित्रकार… ऋतु हिरवा, ऋतु बरवा, अशी जायतीं.
वसंत ऋतू जरी गर्मी हाडटा, तरी सैमान उमेदीचें, थंड शीतळ वारें झुळझुळता. नवचैतन्याच्या वाऱ्याची झुळूक मनाक प्रसन्न करता. वसंत म्हणजे आमकां मनशाक सैमान दिल्लें स्वर्गीय सूख, ताका आमी मोठे उमेदीन येवकार दिवया. आनंदोत्सव, मौज मजा करूया.
सिध्दी तिळवे
9158200956
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
