भांगरभूंय | प्रतिनिधी
शिगमो म्हणजे खेळीमेळीचें वातावरण. भावपणाची जाण, आपलेंपण, मोग, एकवट हाचें एक रुप. गांवांगांवांनी आयज शिगम्याक गांवकारांचो एकचार दिसता. सगले मतभेद विसरून तांणी ही संस्कृताय, दायज तिगोवन दवरलां.
प्रत्येक गांवात शिगम्याचे मांड आसतात. थंय धोलार तोणी बसली काय पुनव आयली हें रोखडेंच कळटा. फाल्गून म्हयन्यांतली पुनव म्हणल्यार शिगम्याची सुरवात. जायत्या घरांनी पुनवेक घरदार सजयतात. रोजांच्या माळो लायतात. हुंबऱ्याचेर सोबीत रांगोळी घालतात. घरांत एक वेगळेंच वातावरण तयार जाता. दनपरां रांदचे कुडींत शिवराक जेवण म्हणल्यार पुरणपोळी, वरण- भात, मुगांच्यो गांठी, चण्याचो रोस, पुरयो हे खास जिनस तयार करतात. देवघरांत पुजा जाली काय केळीच्या पानाचेर निवेद्य दाखयतात. गायेक, कावळ्याक, देवाक पान वाडटात. कावळ्यान काकोळ व्हेली काय सगले केळीच्या पानाचेर जेवतात. वांगडा बसून जेवपाक खूब मजा येता.
शिगमो म्हणलो काय धोल, ताशांचें वाजप आयलेंच. गांवच्या मांडाचेर वाड्या वयले सगले ल्हान- व्हड गांवकार एकठांय जावन रोंबाट वाजयतात. ताची एक खाशेली पद्दत आसता. वाजप सुरू जातकच जण एकलो नाचपाक लागता. वाड्या वयलीं भुरगीं तोंडाक म्होंवाळीं, तोपयो घालून ‘शबयचे बावलें तारी कडेन पावलें, शबय, शबय, आयनाच्या बायना घाल्या शिवाय जायना शबय शबय’ अशीं जायतीं पारंपरीक पदां म्हणीत दारा दारांनी पयशे मागतात. कांय लोक पयशे दितात. थोडे खावपाक दितात. ही शबयची परंपरा खूब प्रमाणांत कमी जाल्या. कारण भुरगे भोंवपाक सोदनात.
पुनवेच्या दुसऱ्या दिसा गांवांतल्या देवळांत गुलाल घेवन नमन घालतात आनी शिगम्याक सुरवात जाता. सगले लोक एकमेकांचेर गुलाल मारतात. थोडे सुवातीर रंगीत उदक बालदेंत भरून दवरतात. मागीर पिचकारी भरून दुसऱ्यांचेर मारतात. खास करून बायलो तांबयांनी हें उदक भरून एकमेकांक न्हाणयतात. तांचो रंगाचो शिंवर पळोवन दरेकल्याक आपुणय तातूंत वांटेकार जावचो अशें दिसता. थोडे दादले, बायलो भांग पियेतात. मागीर तांची उमेद पळोवपा सारकी आसता. होळी खेळपी दादले, बायलो, भुरगे हांचे मदली एकजूट, उमेद, खोस पळोवपा सारकी आसता. उत्तर भारतांत होळी खेळटात, तेच दीस गोंयभर गोंयकार होळी मनयतात. म्हणल्यार एकमेकाक रंग लावन डीजेच्या तालार नाचतात.
थोड्या गांवांनी रोंबटां मेळ, तालगडी, लेझीम, टिपरी खेळपाक ल्हान भुरगीं तरेकवार भेस करून येतात. प्रत्येकाच्या दारांत तीं खेळटात. मुखेली झांज वाजयता. ‘आंब्या तुजो ताळो आमोट, तोंणया साखळेश्वरा रोंबाट’ असो गजर करतात. तांकां एका तबकांत तांदूळ, नाल्ल, विडो, पयशे दवरतात. ते गाराणें घालतात. तळी घेतात आनी दुसऱ्या घरान वतात. दरेका गांवान म्हणपाचीं पदां वेगवेगळीं आसतात. कांय कडेन ओस्सय ओस्सय म्हणीत नाचतात, तर थोडे कडेन शबय शबय. थोड्या गांवांनी घोडेमोडणी आसता. दिवचल, गांवठण, पर्यें ह्या गांवांनी हो उत्सव जाता. तो पळोवपा सारको. पर्येची, गांवठणाची घोडेमोडणी सांखळे येता. हजारांनी लोक हो अद्भूत सुवाळो पळोवपाक हजर रावतात. ही घोडेमोडणी पारंपरीक शिगम्याची खासीयत जावन आसा.
शिगमो म्हणजे खेळीमेळीचें वातावरण. भावपणाची जाण, आपलेंपण, मोग, एकवट हाचें एक रुप. गांवांगांवांनी आयज शिगम्याक गांवकारांचो एकचार दिसता. सगले मतभेद विसरून तांणी ही संस्कृताय, दायज तिगोवन दवरलां. हो उत्सव मनोवप, तो जगप हें प्रत्येकान आपलें कर्तव्य मानलां. मायेमोगान रंगाचो केल्लो शिंवर, राग, रुसवो, मानपान, दुस्मानकाय विसरून सगले हिंदू भाव एकठांय येतात, एकमेकांक रंगान रंगयतात, तोच आमचो हो शिगमो. गोडधोड खावप, दुसऱ्याकूय दिवप म्हणल्यार शिगमो. धोल, ताशे, चित्ररथ, तरंगां, तालगडी खेळप म्हणजेच आमचो शिगमो.
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
