भांगरभूंय | प्रतिनिधी
डोंबारी, फातरी- रगडे, कोयते, कुदळी करपी भटक्यो जमाती गांवांगांवांनी भोंवतात. गोंयांत आदल्या तेंपार हें दृश्य दिसतालें. शेजारी राज्यांनी अजून हे कश्टी लोक पळोवपाक मेळटात. हातूंतल्या बऱ्याच लोकांक स्वताचें घर, जमीन ना. पोटाक घालता तो तांचो गांव. गोयांतले आमचे आयआयटीचेंय कांयशें अशेंच जालां. आयज ह्या गांवांत, फाल्यां त्या गांवांत अशी तिची भोंवडी चल्ल्या. ‘नटसम्राट’ नाटकांत ‘कुणी घर देता का घर?’ अशें एक स्वगत आसा. आयआयटीय, ‘कोण जागो दिता रे म्हाका’, म्हणीत भोंवपाक लागल्या. ती जातलीच, अशी गरड सरकारान घाल्या खरी, पूण अजून तरी तिका हक्काचो जागो मेळूंक ना. ह्या ‘इंतजारा’ची ‘इंतेहा’ जावची ना, इतलें मात पळोवचें पडटलें. गोंयच्या ज्या – ज्या गांवांनी आयआयटी पावली, थंय – थंय तिका विरोध जावपाचें मुखेल कारण आशिल्लें, जमीन. शेतकार, बागायतदारांनी तिका विरोध केलो. सत्तरींतल्या मेळावली गांवांत ते जमनींत लोकांची शेतां, काजू बागायती आनी घरां पसून आशिल्लीं. थंय व्हडलो वाद जालो. उपरांत आयआयटीन साटली- पोटली कंवळून सांग्यांर पावल दवरलें, पूण थंयूय तिका विरोध जालो. कितेंय जालें तरी सांग्यारुच ती उबी जातली, असो निर्धार थळाव्या आमदारान केल्लो. मात, वयल्यान ‘हो जागो आमकां पसंत ना’, अश्या आशयाचें पत्र आयिल्ल्यान आतां नवो जागो सोदपाचो निर्णय सरकारान घेतला.
आयआयटी गोंयांत सुरू जाली, 2016 त. फर्मागुडयेर. ताचे पयलीं दोन वर्सां तिका मान्यताय मेळिल्ली. तेन्ना सावन आयआयटीक जागो सोदप सुरू आसा. मात फाटलीं सात वर्सां तिका कोणूच जागो दिना. बरेच कडेन जागे पळयले. काणकोण, सत्तरी, सांगें हांगां जमीन मेजपाचें काम सुरूय जालें, पूण ताका थळाव्यांनी खर विरोध केलो. कारण तांचे आजे, पणजे ते जमनीचेर पीक घेतात. तश्यो हातूंतल्यो कांय जमनी तांच्या नांवार नात. फाटलीं 30 -40 वर्सां हे लोक कायद्यान त्यो तांच्या नांवार जावच्यो म्हूण यत्न करतात. सरकारुय मुखार सरिल्लें. मात हें काम आडकून उरलें, तें अजून मुखार वचूंक ना. निदान आतां तरी तें जावं आनी तेवटेन शिक्षण मंत्रालयाक पसंत पडटलो, तितलो जागो विरोधा विणे आयआयटीक मेळूं. आयआयटीचें म्हत्व सगल्यांक पटोवन दिवंक जाय. म्हणटकच विरोध थोडो तरी उणो जातलो.
कितले गोंयकार आयआयटी शिकल्यात, हो विरोधकांचो एक युक्तीवाद आसताच. तो सामको भायर उडोवंक मेळना. कांय जाणांच्या मतान, थंय शिकपाक भायले विद्यार्थी येतले, शिकून जालें काय आपापल्या राज्यांनी वतले, आमकां फायदो कितें? वयर आमी कसतात, तो जागो तांकां दिवपाचो? मात आयज नाजाल्यार फाल्यां, चडांत चड गोंयकार विद्यार्थ्यांक आयआयटीची गोडी लागू येता, हाचो आमी विचार करीनात. बिहार म्हणटकच दोळ्यां मुखार एक विशिश्ट समाजीक, शिक्षणीक चित्र येता. पूण आयएएस अधिकाऱ्यां मदीं ह्याच बिहारांतले खूब तरणाटे आसतात!! तेलंगण, राजस्थान, उत्तरप्रदेशूय मुखार आसात. म्हणटकच आमकां गोंयकारांक येश मेळोवप तितलें कठीण न्हय.
जमनीच्या प्रस्ना वयल्यान आयआयटीक आडमेळीं येवपाक लागल्यांत, हें लिपून उरूंक ना. आयआयटीक खंय 250 एकर जमीन जाय पडटा. 10 एकर म्हणल्यार 40,468 चौ. मिटर. सरकारी मालकेची वा कोमुनिदादींची इतली जमीन उरल्या जाल्यार सोद घेवचो पडटलो. लोकप्रतिनिधींकूय तांची स्वताची जमीन आसल्यार दिवं येता. झुआरी कंपनीची जमीन आशिल्ली. ती ताब्यान घेवन थंय आयआयटी बांदप शक्य ना? ती जमीन विकल्या? कोणे? कोणाक? ती विकत घेवपाक कितलो दुडू दिल्लो? काय फुकटांत बी मेळिल्ली? आतां कितल्या पयश्यांक विकल्या? पं. नेहरूंच्या वेळार राजवाडे कश्यो आयआयटी वा हेर शिक्षण संस्था बांदताले. तसो कायदो आसल्यार तो बदलचो. 370 भायर मारलें. मागीर हें कठीण न्हय. पणजेच्या बसस्टॅण्डा कुशीक दिसता तसल्यो वा जुंता हावसा सारक्यो पांच इमारती, मैदान बी बांदून ‘व्हर्टिकल’ पद्दतीन हो प्रकल्प उबो जावंक शकना? तशें केल्यार लाखांनी मीटर जागो मात ताब्यांत घेवंक मेळचो ना.
आयआयटी जावप ही आमच्या राज्या खातीर अभिमानाची गजाल. संवसारांतल्या व्हडल्या- व्हडल्या विद्यापीठां प्रमाण, आमचें पुराय गोंय एक नावाजतें शिक्षणीक केंद्र जावचें.
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
