भांगरभूंय | प्रतिनिधी
फाटल्या आयतारा तुमी मुर्तीकाराची काणी आयकली. आसली न्हय बरी “काणी?” आजयेन भुरग्याक विचारलें आनी भुरग्याचो एकच आवाज ‘हय आज्जी’.
तें काणयेंत आमकां कितें शिकूंक मेळटात…?” आजयेन परतून भुरग्यांक विचारलें.
“हांव सांगतां आज्जी.” सुरेशान म्हणलें.
“सांग! तूं सांग!! तुका ते काणयेंतल्यान कितें कळ्ळें?” अजयेन विचारलें.
“आज्जी, काणयेंत मुर्तीकार सांगता की कसलेंय काम करता जाल्यार तें पुराय जावसर करूंक जाय. तें दिसना म्हणून अर्दें सोडूंक उपकरना.” सुरेशान म्हणलें. तें आयकून रोखडोच अमन उलयलो.
“आनी आज्जी, जें आमकां दिसनात जरी आसलें तरी तें देवाक दिसता हें आमी मनांत दवरूंक जाय.”
“शाब्बास…! तुमी दोगांयनी अचूक सांगलें, वालोर तुमकां. तुमी सगलीं तशींच करतलीं ही अपेक्षा करता आनी आयचे काणयेक सुरवात करता. आयचे काणयेचें नांव आसा ‘दिव्यांतलो जिनी’.”
कांय वर्सां फाटली गजाल. एका गांवांत तेजस नांवाचो भुरगो आपले आवय वांगडा रावतलो. गरीब घराणें, ताची आवय हांगा, थंय कोणाल्याय घरांत काम करून आपलें आनी आपल्या भुरग्याचें पोट भरतालीं. तिचो तो धा वर्सांचो भुरगो. तो ल्हान आसतनाच ताचो बापूय तांकां सोडून गेलो आनी सगली जबाबदारी ताचे आवयचेरूच पडली. एके ल्हानशे खोंपींत तीं जगतालीं…
तेजस खूब हुशार भुरगो, नांवा प्रमाण ताच्या आंगांत एक वेगळेंच तेज दिसतालें. शिक्षणांत तर तो सदांच पयलो येतालो, पूण खेळामळारूय ताणें आपलें नांव केल्लें. तो खूब गुणी आशिल्ल्यान सगल्यांकूच तो खूब आवडटालो.
सांजेच्या वेळार सदांच तो आपल्या वांगडच्या इश्टां वांगडा खेळपाक वतालो. गांवांत मैदान नाशिल्ल्यान गांवचे शिमेर दोंगराचे एके सुवातेर मैदाना करून थंयच ते सदांच खेळटाले.
एक दीस अशेंच ते खेळटा आसतना तांचो बॉल त्या दोंगरा वयल्या दाट झाडांनी पडलो. त्या दाट झाडांनी वचून बॉल हाडूंक कोणूच तयार नाशिल्लो. झाडांनी वचूंक सागलेच भियेताले. पूण तेजस तो बॉल हाडूंक तयार जालो आनी एकलोच त्या दाट झाडांनी गेलो. बॉल सोदतां सोदतां तो भितर रानांत पावलो. अचकीत आपूण दाट रानांत पाविल्ल्याचें ताका जाणवलें आनी तो भियेलो. पूण ताणें धीर सोडलो ना. एके वटेन भंयान काळीज धडधडटालें आनी दुसरे वटेन बॉल मेळोवपाची जिद्द आशिल्ली. असो बरोच वेळ सरलो, बॉल तर मेळुंकूच ना. तिनसांज जाल्ल्यान रानांत ल्हवू-ल्हवू काळोख जावंक लागलो, विचित्र असो आवाज येवंक लागलो. इतल्यान
ताची नदर एका मोट्या फातरा कुशीक
विचित्र असो दिसपी दिव्याचेर पडली. ताणें कसलोच विचार करिनासतना तो दिवो काडलो अनी ताका बारीकसाणेन सासपून पळयलें.
दिव्याक पळोवन पयली ताका अलादीनाच्या दिव्याची याद जाली आनी मागीर रोखडोच तो दिवो घेवन त्या रानांतल्यान भायर आयलो. भायर मैदानार ताचे इश्ट नाशिल्ले. ते ताका एकट्याकूच सोडून गेल्ले हें ताणें पळयलें आनी तोवूय आपल्या घरा गेलो. घरा पावता म्हणल्यार ताका बरोच उशीर जाल्लो. आवय ताची वाट पळयत आशिल्ली. पुताक पळोवन तिच्या जिवांत जीव आयलो. तिणें उशीर जाल्ल्याचें कारण विचारलें आनी तेजसान घडिल्ली गजाल आपले अवय सांगली.
न्हावून धुवून जेवल्या उपरांत न्हिदपाच्या वेळार तेजसान त्या दिव्याक बारीकसाणेन पळयलें आनी दिव्याक पळयतानाच ताका न्हीद लागली.
फांतोडेर ताका एक लकलकत्या उजवाडाचो साक्षात्कार जालो आनी तो न्हिदेंतल्यान जागो जावन ताणें दिव्या कडेन पळयलें. तर तो दिवो हिर्या भशेन चमकतालो, त्या दिव्यांतल्यान लकलकत्या उजवाडाचीं किरणां भायर सरतालीं. त्या किरणांनी कांय वेळ तेजस दिपकून गेलो. ल्हवू-ल्हवू त्या दिव्याचें तेज कमी जालें आनी इतल्यान आवय आपल्याक आवाज दिता हें ताका समजलें. तो खांटी वयलो उठचे पयलींच आवय कुडींत भितर सरली. भितर सरतानाच तिची नदर त्या दिव्याचेर पडली.
“हो विचित्र सो दिवो हांगा कोणें हाडलो?” आवयन विचारलें.
“आई तुका सांगूंक विसरलों हांव, हो दिवो म्हाका थंय फाटल्या दोंगरार मेळिल्लो.” तेजसान सांगलें.
“दोंगरार केन्ना गेल्लो तर तूं, दिवो सोदूंक?”
“काल खेळटना आमचो बॉल दोंगरार झाडांनी शेणिल्लो, तो सोदता आसतना म्हाका हो दिवो मेळ्ळो.”
“पळोवया, दी म्हजे कडेन.” आवयन दिवो घेतलो आनी ताका बारीकसाणेन पळयलें.
“हो तर अलादीनाचो दिवो.” आवयन म्हणलें.
“च्ये आई! अलादीनाचो दिवो आतां ह्या तेंपार खंय? तो तर केन्नाच जावन गेलो.”
“खंय गेलो? दिवो खंय वचूंक ना. अलादीन गेलो जायत पूण दिवो न्हय…! तूं घांसून पळय.”
“कितें घांसूं आई?”
“आरे बाबा तो दिवो घांस, अलादीन कसो घांसतालो पळोवंक ना.”
“ना आई, ते काणयांचेर म्हजो विस्वास ना हां.”
“विस्वास नासूं रे तूं घांस…! जिनी येना तर दिवो तरी साफ जातलो न्हय घांसून घांसून.”
“बरे तर घांसता.” तेजस दिवो घेवन घांसपाक लागलो, बरोच वेळ दिवो घांसल्या उपरांत लेगीत दिव्यांतल्यान जिनी येना जालो. तीं दोगांय कांय वेळ दिव्याक पळयत रावलीं.
“पळयलें न्हय आई, सांगिल्लें न्हय हांवें हो दिवो अलादीनाचो न्हय म्हणून.”
“बरें बरें, चल आतां तोंड धू आनी च्या पिवंक यो.” आवयन सांगलें आनी ती भितर गेली.
“हय येता आई, पूण मातसो रावन. आतां थोडो घांसून साफ केला, थोडो उरला तोवूय साफ करता आनी येता.” अशें म्हणून तेजस दिवो घांसूंक बसलो. थोडो वेळ घांसल्या उपरांत अचकीत दिव्यांतल्यान वीज चमकल्या वरी जावन दिवो ताच्या हातांतल्यान जमनीर पडलो. मागीर धुवर आनी विचित्र असो आवाज करून जिनी दिव्यांतल्यान भायर सरलो.
“माफ करात आका, म्हाका येवपाक थोडो उशीर जालो, दिव्याचें दार चिकलान बंद जाल्लें देखून…!” त्या विचित्र, बळिश्ट आनी उंच मनशाक पळोवन तेजस भियेलो, ताचे पांय कडकडूंक लागले, तोंडांतल्यान आवाज सुटनासो जालो. तरी ताणें भियेत भियेत म्हाणलें.
“तूं… तुमी को… कोण…? आनी खंयच्यान आयलां?”
“हांव जिनी. त्या ‘दिव्यांतलो जिनी’ तुजो गुलाम, सांग… सांग म्हज्या आका, तुजी इत्सा कितें आसा?” जिनीन आपले दोनूय हात जोडून नमळायेन तेजसाक विचारलें.
(फुडें चलता)
अविनाश कुंकळकार
7875237830
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
