आत्मो आमकां घटाय आनी धिटाय दिता

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

फकत गिन्यान मेळोवपा खातिरूच तूं जगाचो आलाशिरो घे. पूण तुका व्हडा प्रमाणान घटाय आनी धिटाय प्राप्त करपा खातीर तुवें खासा तुजे भितर पळोवंक जाय.

केन उपनिशदान एक श्लोक आसा : ‘आत्मना विंदते विर्यम, विद्या विंदते अमृतम.’ हाचो अर्थ असो की आत्म्या वरवीं मनशाक घटाय आनी धिटाय मेळटा आनी गिन्याना वरवीं अमरत्व.
युगां सरलीं. पूण ह्या वयल्या भोवच प्राचिन वचनातलें एकूप अक्षर कोण बदलूंक शकलोना. तें वचन सांगतालें आनी सदांकाळ सांगता की विर्यम म्हणल्यार धिटाय आनी विस्वास हें फक्त आत्म्या कडल्यानूच मेळूंक शकतात म्हण. आमच्या मुखा वयली भूंय भोवच अफाट आसा. ताचे परस अमर्याद उदक आसा. आनी उदका परसूय विशाल आमच्या भोंवतणची हवा आसा. आनीक कितेंय भव्य- दिव्य पळोवंक जाय जाल्यार आमकां वयर- वयर मळबांत नदर लावची पडटा. जेन्ना तेच आमचे दोळे आमचे कुडी वशीन वळटात तेन्ना ती आकारान, वजनान आनी तांकीन कितली लहान, शुल्लक आनी सामान्य आसा म्हणपाचें आमकां कळटा. खंय तें एदें व्हडलें विश्व आनी खंय हो आमचे धर्तरे वयलो दोन पायांची इल्लोसो जीव? कुडी सारकी एक किरकोळ वस्तू कशी म्हूण घटाय आनी धिटाय दिवंक शकतली?
प्रचंड, शाश्वत जग, ताचे आतंक आनी आव्हानां हांकां लागून आमची चित्तां थतर- वितर जावचीनात इतल्या विपूल प्रमाणात आमकां धिटाय, शूरपण आनी विरता जाय. हांगा मोडां, दूकळ, हुंवार, उजो अशीं तरेकवार अरीश्टां उप्रासतलीं. ह्या संवसारांत ही संकश्टां सदांच आसतात.
प्रवास करपाच्यो तरा आतां सुदारल्यात. पूण अपघात व्हडा प्रमाणात जातात. आमी हें दिसपट्टे आयकतात आनी पळयतात. असल्या प्रत्येक गजालीक लागून आमचो धीर गळसणूक शकता. देखून आमच्या जिवीतांतल्या आव्हानांक फुडो करपाक आमकां जाय ती धिटाय आमकां खंयसून मेळूंक शकता, हो प्रश्न नवो न्हय. खूब पोरणो. आमचे आदले विद्वान जाणकार जाणा आसले की हो प्रस्न सदांच ताजो टट्टटीत उरतलो म्हूण. वेंचिक उतरांनी तांणी ताका जाप दिली. ते जापेच्या प्रभावीक मोलाक लागून ती मोलादीक आनी अपरिवर्तनीय उरली.
कितल्या सरळ आनी निश्चीत उतरांनी उपनिशद सांगता पळयः ‘तमेव भांतम अनुभती सर्वम तस्य भासा सर्वम इदम विभाती.’ हाचो अर्थ असो की अजरंवर आत्म्याक लागुन नाशिवंत कूड अस्तित्वांत आसा आनी ती वावुरता. आत्म्याच्या पर्णठाक लोगुनूच आमकां समस्त गजाली दिसतात वा तांची अनुभुती येता. कुडीक लागून आत्म्याचे अस्तित्व ना. उरफाटे, आत्म्याक लागुनच कुडीचे अस्तित्व आसा आनी ती वावुरता. आत्म्याच्या पर्जळाक लागुनूच आमकां समेस्त गजाली दिसतात वा तांची अनुभुती येता. कुडीक लागून आत्म्याचें अस्तित्व ना. उरफाटें, आत्म्याक लागुनूच कुडीचें अस्तित्व आसा.
फकत गिन्यान मेळोवपा खातिरूच तूं जगाचो आलाशिरो घे. पूण तुका व्हडा प्रमाणान घटाय आनी धिटाय प्राप्त करपा खातीर तुवें खासा तुजे भितर पळोवंक जाय. तुज्या कुडी वयलें तें नश्वर कांबरुण भायर मार. चित्ता वयलें धांपणेंय कुशीक काड. बुद्धी भितर रीग. तुजीं चिंतना, उमळशीक, आत्मनिरीक्षण आनी ध्यान हांचे वरवीं भोवच कळकळीन आनी तळमळीन प्रयत्न कर. हें सगळें करपाची तुका उपजत तांक आसा हें मतींत धर.
मुळ लेखक – स्वामी भुमानंद तीर्थ

प्रदीप लवंदे
9923292022