भांगरभूंय | प्रतिनिधी
तिगां चलयांच्या वज्यान पांडु बागवल्लो. निमाणें चली मात कशेंय करून यत्नांनी शिकिल्लें. निमाण्याचो प्रस्न सुटावो जातलो अशे पांडुक दिसतालें. इतले मजगतीं एक एक करून आनी दोगां खटपट केले उपरांत लग्नां जालीं.
एकदाची माळ पडल्यार पुरो. आमी सुटलीं. पांड्याल्यो सात चलयो. चलो जाय म्हूण ही खटपट. दर खेपे चली. वर्सुकी म्हणटात तशी. बायल जाली अनवाळ्या बडी. पूण चल्याची उमेद सुटना. वंशाचो दिवो. चलो जावंकच जाय.
ल्हान- ल्हान पोरां. सांबाळपाकूय खूब खटपट. करतलो तरी कितें? हाचें ताचें मागून करून चलयो व्हड जाल्यो. शिकपूय तशेंच. पूण वाडटना एकदम गर्रर्र वाडलीं. एका फाटोफाट एक व्हंकल कशी तयार जालीं. कोणाचें लग्न आदीं लावचें पांडु बुचकळ्यांत पडलो. पयसो खंयच्यान हाडटलो? लग्नां कशीं जुळटलीं? काळी, गोरी, काळसांवळी. चलयेची सोयरीक व्हरतकच आंवळो दिवन कुंवाळोच काडपाची तयारी दिसताली. पांडु आपलें चली कोणाच्या गळ्यांत बांदतलो हीच वाट पळयतालो.
‘पत्रिका पळोवन सांगतां म्हळ्ळां’ पांडुक रकाद पावलो. व्हडल्याची पत्रिका दिल्ली खरी. पूण तांकां दुसरें पसंत आशिल्लें. पांडुरंगान पत्रिका धाडली आनी व्हडल्याक दवरून दुसर्याचें लग्न लावंक ताका मनाक पटना जालें. भटमामान एक वाट सुचयली. दोगांय चलयांची लग्ना दोगां भावा बरोबर लावपाचीं. व्हडली भयण कामाक बरी हुशार आशिल्ली. दुसरें चली रांदपांत. आपल्या कुटुंबाचो रथ दोगांय बरो करून ओडटली अशे आंखणी करून आपल्या दोगुय पूताक, बेकार थवयाक पांडुल्या चलयांच्या गळ्याक घालें. पांडुंक मात हायस्स जालें. दोगी आवयार जाल्यो. फुके सवाय खावंक, जेवंक मेळटलें. तकलेचो शीण गेलो.
लग्नां म्हळ्यार विघ्नां. चली दुसर्याच्या हाताक लागप म्हळ्यार केदों मनस्ताप आशिल्लो. पांडु कडेन वस्ती घालपाचें, करपाचें जमपाचें ना, हें न्हवरेकारांक खबर आशिल्लेंच. ‘ठणठणपाळ’ किरवटीक रूपया लावपाक मेळप कठीणच.
लग्न बरें दबाज्यान जालें. पांडुक बरीच खोस जाली. फुडल्यो दोगी बी अशोच मुंबय पावल्यो. ‘गोंयच्या पांडुल्यो चलयो’ म्हूण तीं सहज लग्न जावन गेली… दिसपाक मातशी सांवळी खरीं. सुनो रांदपांत हुशार आशिल्ल्यो. आवयन आपल्या धुवांक तरातरांचे जिन्नस घरावे पद्धतीन करपाक शिकयिल्लें. खाणां जेवणाक तांचो हात धरपी कोणूच नाशिल्लो. पांडुक नेट आयिल्लो.
‘पांडुदाद तुमच्यो चलयो म्हळ्यार नक्षत्रां कशी! पळयात एकेक उबारून व्हेलें.’
पांडु मान सकयल घालून ओगी रावतालो. खरें कितें तें ताका सारकें खबर आशिल्लें. तिगी उरल्यात. निमाण्यो दोगी ल्हान म्हणपाच्योच, पूण शिकप ना दिसपाक फाटीं. बाबड्याक आपल्यो चलयो खपोवचो वेळ आयिल्लो.
कांय फावट चलयो म्हूण पांडुची फकांडांय जातालीं. अशी वेळ कोणाचेर येवची न्हय. पूण हे असले अवतीकायेक जापसालदार थारिल्ल्यान आपलेच दांत, आपलेच ओंठ म्हूण ताका मूग गिळून ओगी बसचें पडटालें. चलयांची ‘आवय’ म्हूण आवय हुं न्हय चूं करीनाशिल्ली. चलो मागीर तो कसलोय जावं काम धंदो नासलो तरी उपेगाचो. ‘चली’ सगळे घरचें काम, एकाद्रो बापायचो वेव्हार सांबाळ्ळो तरी ताका मान नासतालो. न्हवरो, चलेकार, पुरूषार्थ गाजोवपी अहंकाराचो मुकुट मणी घालून भोवपी कितें ताचो नेट आनी थाते माथे… जांवय मावोड्या येतलो म्हळ्यार ताका कितें आवडटा! कसले जिन्नस करूं वाडचे?
‘अपुरबायोच चड जातल्यो. चलयेची अपुरबाय म्हळ्यार जांवयाचें बसप, उठप आदारान करप. आस्पत नाशिल्लो पांडु कसलें आदरतिथ्य करतलो. मागीर ताचें टिव टिवें वाजोवपीय जायते आसतालें. कांय कुचित्री पात्रांय सवंगाय बरी रंगताली.
‘पांडु तुमचे कितें चोग चोग जावंय मगा?” म्हूण खीं खीं करूंन हांसपीय आशिल्ले. चलयांचो बापूय म्हूण विटंबणाय जाताली. आनी स चले आशिल्ल्याचो तोरो व्हडलो, नेटच व्हडलो. जणु व्हडलें भांडवल घेवन बशिल्लो.
तिगां चलयांच्या वज्यान पांडु बागवल्लो. निमाणें चली मात कशेंय करून यत्नांनी शिकिल्लें. निमाण्याचो प्रस्न सुटावो जातलो अशे पांडुक दिसतालें. इतले मजगतीं एक एक करून आनी दोगां खटपट केले उपरांत लग्नां जालीं. उरलें ते निमाणें. दिसपाक सादारण, पूण शिकिल्ले कारणान वेल्या वाड्यावेल्या महेशाची ताचेर नदर आशिल्ली. महेशान जायते पावटी ताका सोयर्यां कडल्यान आपली इत्सा कळयल्ली. ‘उंचेले शिकप पूराय जातकच लग्न जातलें.’ ही जाप मेळत पसून तो निर्शेलो.
‘हें कशें शक्य आसा? हांव असो बेकार बाळेसाक कसो भोंवता. बरोबर आसा. तें म्हजे कडेन लग्न जावप शक्य ना.
महेशाच्या बापायचें वेगळें चिंतप. आंवळो कुवाळ्याचें. ताका घरांत शिकिल्ली बायल जाय आशिल्ली. सून ‘गडगंज’- पांडुचो ताका मातुय विचार नाशिल्लो. आपल्या घराब्याक फावो सारकी सून, फुडें भविश्य थारावन गेल्लो. ह्या बाळेसाक हीच जाग्यार दवरतली.
पांडुक हाचो गंधच नाशिल्लो. तो फकत आपल्या चलयीच लग्ना जावपाचीं सपनां पळयतालो. खर्या अर्थान महेशाच्या बापायन आपल्या पूताक जाग्यार हाडपाक पांडुले चलयेक सून केली. मागणी घालूनच व्हेली. पांडुक ‘इतलेंच पुरो जालें.’ इतल्या वर्सां काडिल्ले सगळ्या कश्टाचे फळ मेळिल्ल्याची खोस जाली. चलयो म्हूण चाटये पावलाक जोतीं झरोवपी बापायची मान मात तरी ताठ करपाची संद निमाणें चलयेन दिली. जिवीतभर आंवळो – कुंवाळ्याचो खेळ पळयत आयिल्ल्या पांडुच्या जिवीतात भांगराचें ताट वाडून दवरिल्ल्याचो भास जालो. खरेंच भास न्हय… हेंच यथार्थ दोळ्यांनी पळयिल्लें खरें सपन.
विजया शेळडेकार
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
