भांगरभूंय | प्रतिनिधी
वि श्वामित्र हो एक म्हापराक्रमी राजा आशिल्लो. ताका ‘राजर्षी’ जावपाची खुबूच इत्सा आशिल्ली. ते खातीर तांणी व्हड तपश्चर्याय केली. आपल्याक ‘राजर्षी’चो मान मेळोवपा खातीर तांणी राज्यांतल्या लोकां खातीर जाय जाय त्यो सुखाच्यो सुविधा निर्माण केल्यो. आपल्या राज्यांतल्या लोकांक सूख मेळचें ह्या हेतान तांणी साबार येवजण्यो राबयल्यो. तो सातत्यान प्रजेच्या हिता खातीर वावरत रावलो. ताचें काम आनी तपश्चर्या पळोवन एका दिसा म्हादेवान ताका दर्शन दिलें आनी म्हळें, “विश्वामित्रा, हांव तुजेर प्रसन्न आसां. तूं जें तुजे प्रजे खातीर काम करता, लोकांची सेवा करता तें पळोवन म्हाका तुजें कवतूक दिसता. माग, तुका कितें जाय तें माग. तुका तें दिवपाची म्हजी तयारी आसा. “
विश्वामित्रान देवा म्हादेवाक साश्टांग नमस्कार घालून म्हळें, “ देवा, म्हाका ‘राजर्षी’ जावपाची इत्सा आसा. ती मान्यताय म्हाका मेळची हीच म्हजी प्रार्थना. “
देव म्हादेवान विश्वामित्राची प्रार्थना आयकून घेतली आनी ताका ‘तथास्तू’ म्हण वर दिलो.
त्या दिसा सावन सगळे लोक विश्वमित्राक राजर्षी विश्वामित्र म्हण मानपाक लागले. म्हान तपस्वी आनी ब्रह्मर्षी वशिश्ठानय ताका राजर्षी म्हण मान्यताय दिली. पूण आपूण आजुनय पुर्ण पदाक पावलो ना अशें विश्वामित्राक दिसूंक लागलें. आपूण वशिश्ठावरी ब्रह्मर्षी जावचें अशें ताका खरपणान दिसतालें. ती इत्सा पुराय करपा खातीर वचून खर तपश्चर्या करपाची थारायलें. खूब वर्सां तपश्चर्या केल्या उपरांत विश्वमित्राक आपूण ‘ब्रह्मर्षी’ जालो अशें दिसपाक लागलें. चडशे लोक ताका ‘ब्रह्मर्षी’ अशें म्हणपाकय लागले. पुणून वशिश्ठ ताका ‘ब्रह्मर्षी’ मानपाक तयार नाशिल्ले. जो मेरेन वशिश्ठ आपणाक ‘ब्रह्मर्षी’ म्हूण मान्यताय दिना तो मेरेन आपूण खरेपणान ‘ब्रह्मर्षी’ जावंक ना हाची जाण ताका जाली.
वशिश्ठ आपलो दुस्वास करता अशीच समज विश्वामित्राची जाल्ली. देखून विश्वामित्र तांचो दुस्वास करूंक लागले. खूब तेंप आपणे तपश्चर्या करुनय वशिश्ठ आपणाक ब्रह्मर्षी मानपाक तयार ना, हाका लागून विश्वामित्राक वशिश्ठाची खुबच तिडक येताली. शेवटाक तांणी वशिश्ठाचो जीव घेवपाचें थारायलें आनी..
एका दिसा तांणी संद सादली आनी वशिश्ठांच्या आश्रमांत हातांत परशू घेवन तो लिपून बसलो. आयचे रातीं वशिश्ठाचो जीव घेतलोंच ह्याच हेतान तो रातीची वाट पळोवंक लागलो. दीस सोपून रात केन्ना जाली तेंच ताका कळ्ळें ना. ते राती पिठासारकें चान्नें पडिल्लें. इतल्यांत वशिश्ठ आपले घरकान्नी वांगडा आंगणांत येवन बसले. घरकान्नीन म्हळें, “आयज चान्नें कितलें बरें पडलां न्हय ?”
वशिश्ठान म्हळें, “आयचें चान्ने विश्वामित्राच्या तपश्चर्ये सारकें खूब तेजस्वी आनी पवित्र आसा.”
तांची उतरां आयकून घरकान्नीन म्हळें, “तशें जाल्यार तुमीं विश्वामित्राक ब्रह्मर्षी म्हुण कित्याक मानिनात ?”
वशिश्ठान जाप दिली, “विश्वामित्राचें तप आनी गिन्यान तेजस्वी, ब्रह्मर्षी सारकेंच आसा पूण ताका अहंकाराची बादा जाल्या. तांच्यातलो अहंकार सोंपलो की हांव ताका ब्रह्मर्षी मानतलों. ते आदीं मानचो ना.”
लिपून बशिल्ल्या विश्वामित्रान वशिश्ठाचीं उतरां आयकलीं. ते वेळार विश्वामित्राक जाणवलें की आपूण गर्वानच वशिश्ठाचो दुस्वास करतां. तें योग्य न्हय. ह्या दुस्वासाच्या विकारानच हांव तांचो जीव घेवपाक मुखार सरला. हें बरोबर न्हय. येवजून विश्वामित्राक खंत जाली. तो तसोच वशिश्ठांच्या मुखार आयलो आनी तांचे पांय धरले आनी म्हळें,
“गुरू माऊली, म्हाका क्षमा करात हांव दुस्वासाच्या विकारानच तुमचो जीव घेवपाक म्हण हांगासर लिपून राविल्लों. पुणून तुमच्या उतरानीं म्हजे दोळे उक्ते जाले. हांव म्हजो अहंकार आनी दुस्वास तुमच्या पांयार आर्पण करतां. म्हाका क्षमा करची.”
वशिश्ठान विश्वामित्राक पांयाकडलो उठोवन वेंगेंत घेत म्हळें, “विश्वामित्रा, आयज खरे अर्थान तुज्यांतलो अहंकार गेलो सो दिसता. अहंकाराच्या विकारान वायट कर्म करपाक तूं प्रवृत्त जालो खरो पुणून आतां तो अहंकार तुज्यांतल्यान ना जाला. आयज खरे अर्थान तूं ‘ब्रह्मर्षी’ थारता. चल तुज्या सेवेक हांव खूब यश आंवडेंता. तुका हावें क्षमा केली अशें समज. “
वशिश्ठाच्या उतरांनीं धादोशीत जावन, खुशालकायेन विश्वामित्र आपल्या दरबारांत गेलो, मन मेकळेपणान आनी अहंकारा विरयत..
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
