भांगरभूंय | प्रतिनिधी
वळेसर
आपणें पुरायपणान आपल्या बापायक उबो करूंक जाय. नंदन ताचो आदर्श, रॉल मॉडेल. दुसरो कोणाचो ताका विचार करूंक जमनाशिल्लो. नंदनाची आनी विभवाची केमिस्ट्री तशी जुस्त जुळटाली.
विभव सकाळच्यान हारशांत पळयत केंस वळयत आशिल्लो. ताचे केंस ताका जाय ते स्टायलीत बसनाशिल्लें. म्हणून ताणें जॅल लावन ते बसयले. तरी मना समाधान जालें ना.
“आरे….कितें जालां…स्टायल. फुगो सारको येना?”
“तुमकां समजुवचें ना गो मम्मा.”
“बरें, तुका जाय तशें.. कर पूण च्या पी.”
“आयलो मगो, मम्मा म्हणत, तो पप्पाचे कुडींत पावलो.”
कॉलेजींत वच्चें वेळार विभवाचो कितलोसो वेळ पॅट, शर्ट, सेंन्ट, शुज मॅचींग करपांत वतालो.
“च्या, गार जावन गेलो” कितें चल्ला तुजें?
विभवाचे चित्त थाऱ्यार नाशिल्लें. ताका “परफेक्ट” दिसपाक जाय आशिल्लें. ल्हानपणातल्यान ताच्या दोळ्यां मुखार उबो आशिल्लो ताचो बापूय नंदन. ताका आपल्या बापाय बशेन जावपाचें आशिल्लें. नकळत ताणें सगळे गुण- दुर्गुण हुबेहुब “कॉपी पेस्ट” करपाक सुरवात केली.
रेवा फकत ताची अपुरबाय करीत रावतालें, पूण ताचेर संस्कारूय जाताले. आपल्या खाणां जेवणाची पद्धत बदलता हें विभवाक पटपाक लागलें. आपणें पुरायपणान आपल्या बापायक उबो करूंक जाय. नंदन ताचो आदर्श, ‘रॉल मॉडेल’. दुसरो कोणाचो ताका विचार करूंक जमनाशिल्लो. नंदनाची आनी विभवाची केमिस्ट्री तशी जुस्त जुळटाली. नंदन प्लान्ट हेड आशिल्लो. पुराय यंत्रणा ताच्या हाता खाला चलताली. ताची ती पकड भुरगेंपणांतल्यान विभवान नियाळिल्ली. पप्पा कितें! वेवस्थीत वेवस्थापन, सगळें शिस्तीन. तरी सगळ्या कडेन आपलेंपण. अशें म्हजे कडेन कशें जातले? देखून विभवान जाता तितले बेगीन शिकप पुराय करून आपणे पप्पाभशेन कितें तरी करून दाखोवपाची जिद्द निर्माण जाली. नंदन आनी रेवान ताका कांयच कमी पडूंक दिलें ना.
“फुडें आनी जितल्यो डिग्रो मेळोवच्यो आसात त्यो तुज्यो तूं मेळय रे बाबा”. पालकांनी पुताक समजायलो. ह्या वर्सा निकाल बरो लागुनी, नंदनान पुताक शिटकावणी दिली.
‘हय पप्पा. तुमचें पावलार पावल दवरून मुखार वतलों..’
“तशी तुजी तयारी दवर. येता त्या वर्साच्यान जेवण आनी सादे कपडे मेळटले”. नंदनाक याद जाली ताच्या बापायनूय ताका नेमान फुडें पावलां मारपाक लायिल्लीं.
विभवाक आपल्या बापायच्या येवजणेची कल्पना नाशिल्ली. पूण निर्धार आशिल्लो “पप्पा” भशेनूच जातलो. त्रास पडल्यार कांय नजं.
विभवान शिकारेक वचपाची तयारी सुरू केली. पयले सुवातेर बरी नोकरी. वेपार ताका आवडनाशिल्लो. ऑनलायन यत्न करीत रावलो. आतां पांय माड्डुवचे जरी पडना आसले तकलेचो शीण वचना. “चॅलेंज” करचें पडटा. एक प्रॉजेक्टा बदला दोन- दोन, तिसरो प्रॉजेक्ट तयार दवरून तांणे बाजी मारली. एसिसटंन्टाचो जॉब घेतलो. वर्स भितर उडकी मारपाचें थारायलें.
पूण अदमास एका वर्सात ताका जिवीत म्हळ्यार कितें ते खऱ्या अर्थान समजलें. हातांत पयशे नात. बरे उंची कपडे नात. अशे वेळार इश्टांक समजावप कठीण. तांतुत “रॉल मॉडेल” नांवान वळखल्लो. नांवाजतो कॉलेज कुमार, तरणाटो….कितें सांगतलो ? “पप्पा पयशें दिना म्हूण ?” विचित्र अवतीकायेत सांपडलो. तुस्त करपाची ती ताची जिद्द आनी चिकाटी.
“आरे, कितें जालां, घरच्यांचे आनी तुजे पटना ?” इश्टांनी प्रस्नाचो भीडमार केलो. विभव मात्तुय हाल्लो ना. शांत चिंत्तान तांणे सगले वटेन समतोल राखलो. अशें जाले हो करता तरी कितें ? … सदांच निर्शेणेचे सूर लावपी इश्टिणीचो पंगड. ताचे पावलार पावला कशें मारूंक जमत हे मांडणेत अडकले.
“वर्क फ्रॉम होम” करतां करतां वर्स– दोन- चार जालें पाॅझिटीव्हीटी, अॅटिट्यूड हांच्या म्हालवजार विभव डायरेक्टर जालो. एक- एक पांवडो चडटा तितलो पेंशनर बापायची अभिमानान छाती फुलताली.
“हो कोणाबशेन जाला?” अशी आव्हांना स्विकारपाची नाडी खंय मेळ्ळी ? कशी ? एक दीस सकाळींच तिगाय च्या पिवन विभव उठटकच नंदनान विचारचें आदींच बायलेन म्हळें.
“विभव तुमचेर गेला”. हुबेहुब सगलें…. स्टायल, वागप उलोवप आनी उंचेलो पांवडो……जापसालदारकी.
“म्हाका एकट्याक लागून मात्तुय न्हय. आसत. पूण शंबर टक्के तुमचेंच अनुकरण.
‘संस्काराचें दायज मात तुजेंच गो. म्हाका तें तशें केन्ना जमलें ना.’
घोव बायल आपल्या पुताचे तोखणायेंत खासा स्वाताचीच तुस्त करपांत घुस्पली. फुडलें फुडें आयज आपल्या चल्यांक ताच्या कश्टाचें मोल मेळ्ळें म्हूण खोशयेची चंवरा पडिल्लीं.
दोगांयचो एकमेकांकडेन सुखद संवाद जालो……..चलत रावतालो. आनंदाच्या खिणांत सगळो वांठार खोशयेन भरून वोततालो. तरणाटे…..भुरगे अपुरबायेचे. कश्टांचें मोल, पयशाचें म्हत्व आनी आव्हानां स्विकारपाची चिकाटी….अशी नवी पिळगी घडत रावतली. मम्मा पप्पाक दिसलें. दोळ्यांत आशेचो, खोशयेचो दर्या भरलो.
विजया नवीन शेळडेकार
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
