अगली मोगली – 6

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

अगली आनी मोगली आतां सोळा वर्सांचीं जाल्लीं. अगली अस्वलाची धूव आनी मोगली मनशाचो पूत, अस्वलाचो मानस पूत. पळोवपाक दोगांय भाव भयणी कश्यो दिसनाशिल्ल्यो. पूण तीं एकामेकांचेर सख्ख्या भावंडां परस चड मोग करतालीं.
एक दीस दोगांय तळयेचे देगेर बसून गजाली करतालीं. अशेच गजाली गजालींनी अगलीन मोगलीक विचारलें…
“भैया, आतां आमी व्हडलीं जाल्यांत न्हय? तेन्ना तूं ह्या रानांतूच रावतलो काय शारांत वचून मनशा वांगडा रावतलो…?”
“हय म्हाकाय बी तशेच दिसता, शारांत वचून मनशां वांगडा रावचो म्हणून… पूण तुमकां सोडून कसो वचूं होच प्रस्न पडटा.” मोगलीन आपल्या मनाची अवतिकाय सांगली.
“नाका भैया! तूं शारांत रावंक वचूं नाका, तूं रानांतूच राव आमचे वांगडा.” अगलीन आपल्या भावाक मोगान विनवणी केली.
“ना अगली, हांव तशें करूंक शकना. एका मनशान रानांत आपलो राबितो करूंक जायना. तें कायद्या भायर आसा आनी हांव कायदो मोडूंक शकना. पयलीं भुरगो आशिल्लो म्हणून चलताले पूण आतां हांव व्हड जालां आनी म्हजी स्वताची काळजी हांव घेवंक शकतां.” मोगलीन ताका समजावन सांगलें.
“हय भैया, तें सगलें तुजें सारखें आसा, पूण तुजे बगर आमी कशीं सावतलीं, इतलो तेंप तूं आमचे मदीं रावन आमकां तुजी संवय जाल्या.”
“हय म्हाकाय बी तुमची याद येतली, पूण मागीर ल्हवू ल्हवू संवय जातली. चल आतां या आमी घरा, आवय आमकां सोदतली.” आनी तीं दोगांय आपल्या घरा गेलीं.
एक दीस शेरा राजान बसका आपयली. सगल्यां जनावरांनी बसकेंत हाजीर रावचे अशें सुचयले. बसके खातीर आयताराचो दीस थारायलो. थारल्या प्रमाण आयतारा दनपारच्या वेळार बसकेंत सगलीं हाजीर जालीं. शेरा राजान सगल्यांक येवकार दिलो आनी रोखडीच बसकेक सुरवात केली.
“म्हज्या सगल्यां भावांनो आनी भयणींनो! आयचे बसकेंत कांय गजाली जाग्यार घालपाच्यो आसात. पयली गजाल आमी आमचो एकवट सांबाळून दवरूंक जाय. एकवटान रावन एकामेकांक मजत करूंक जाय आनी ह्या आमच्या राना खातीर एक नवो राजा वेंचून काडूंक जाय.” नव्या राजाची गजाल आयकताच सगलीं अजापीत जावन एकामेकांक पळोवंक लागली! एकामेकां कडेन उलोवंक लागलीं. ‘नवो राजा! कोण नवो राजा!! आनी कित्याक तो…?’ अशे एकामेकां कडेन विचारून सगल्यांनी गोंदळ घातलो. पूण वाग शांत मनान विचार करतालो. हेच संदेचो फायदो घेतल्यार बरो अशें येवजून तो फुडें आयलो आनी सगल्यांक ओगी करून आपूण उलयलो.
“शेरा राजा म्हाणटा तें सारखे, कितलो तेंप म्हणून राजाचें पद सांबाळटलो तो बाबडो. आतां ताचें वय जालें, देखून ताका आतां विसव घेवंदी आनी ह्या रानाचो राजा हांव जातां. म्हणजे तुमच्या सगल्यांचे मान्यतायेन राजाचो भार हांव सांबाळूंक तयार आसां.”
“ताची कांयच गरज ना…! तुजीं कर्तुबां आमकां सगल्यांक खाबर आसा आनी तूं राजा जावपाचे लायकीचो तरी आसा रे?” शेरा वागाचेर तापलो. शेरान आपलो अपमान केलो अशे ताका दिसलें. तो रागान तांबडो जालो. ‘ह्या अपमानाचो बदलो हांव एक दीस जरूर घेतलों,’ असो मनांतल्या मनांत विचार करून तो फाटी सरलो.
“पूण राजानो, जो मेरेन तुमी आसा तो मेरेन दुसर्‍या राजाची कसली गरज?” अस्वलान विचारलें.
“हांव आतां जाणटो जालां. आतां म्हज्यांत चड ताकद उरूंक ना. राजा हो ताकदवार आनी बुद्धीमान आसूंक जाय आनी ते खातीर नवो राजा जावंक हांव मोगलीचें नांव सुचयतां. तुमकां कशें दिसतात…?” शेरान आपलो निर्णय सांगलो आनी सगल्यांक तो मानवलो. सगल्यांचो एकूच बोवाळ, ‘हय मोगली आमचो नवो राजा, मोगली! मोगली!! अशें म्हणून सगलीं मोगलीक येवकार दितालीं आनी तें आयकून वाग जळटालो. पूण तें मोगलीक कळटालें. मोगली उठून उबो रावलो, मान बागोवन शेरा राजाक मान दिलो आनी बसकेंत आपूण उलोवपाची मान्यताय घेतली.
“राजानो, तुमी म्हाका राजा जावपाचो मान दिलो देखून हांव तुमचो उपकारी. पूण माफ करात, हांव ह्या रानाचो राजा जावंक शकना.” मोगलीन नमळायेन म्हणलें.
“पूण कित्याक? तुज्यांत तर म्हाका ते सगले गूण दिसता, जे एका राजा भितर आसूंक जाय. जाल्यार तूं राजा जावपाक फाटी कित्याक रावता?” शेरान ताका समजावपाच्या बेतान म्हणलें.
“राजानो रानाचो राजा हो एक जनावर आसूंक जाय. जो शक्तिवान, बुद्धिमान आनी सगल्यांचे आवडीचो आसूंक जाय आनी तो फक्त शेरा आसूंक शकता. मनशाचो पूत न्हय. आनी शेरा ह्या नांवांतूच राजा आसा, तो जाणटो पासून जालो जाल्यार खुब्ब कितें जाणा. जो मेरेन राजा जितो आसता तो मेरेन राजा निवृत्त जावंक शकना. ताचे उपरांत दुसरो शेरा राजा जातलो पूण रानाचो राजा हो शेराच आसतलो. जो मेरेन हीं रानां साबूत आसा तो मेरेन. आनी राना साबूत उरतलीं जाल्यार रानांत रानजनावरां आसप गरजेचें.” अशें बरेंच कितें मोगलीन सगल्यांक समजावन सांगलें. सगल्यांनी शेरा राजाचो जयजयकार केलो आनी शेरा म्हणल्यार शींव हो सदां खातीर रानाचो राजा जालो.
फुडें कांय दिसांनी मोगलीन आपूण रान सोडून वचपाचो निर्णय आपलें आवयक म्हणल्यार अस्वलाक सांगलें. मोगलीचो निर्णय आयकून तांकां सगल्यांकूच खूब दुख्ख जालें. खबर राजाक कळटाच राजाय बी दुखवलो. आतां रानांत कसलोच कायदो उरूंक नाशिल्लो, प्रत्येक शक्तिवान जनावर दुबळ्या जनावरांक मारून खातालें. आपल्या पोटाची भूक मारपाक तांकां तशें करचें पडटालें. मनीस जात शिकारे खातीर रानांत भितर सरली. दुकर सोंशाची शिकार करून तांकां मारून खावंक लागले. चार पयशाचे आशेन झाडांची कापाकापी जावंक लागली. रानां उकतीं जावन जनावरां गांवांत पावलीं. शेताची आनी कुळाघरांची नाशाडी करूंक लागली. झाडां कमी जाल्ल्यान पावसाचो उणाव जालो, गर्मी हिसपा भायर वाडली, पावस कशाय कसो पडूंक लागलो, सैमाची सोबीतकाय ल्हवू ल्हवू कमी जावंक लागली आनी हें जर अशेंच चलत रावल्यार एक दीस ही आमची सोबीत सर्गा सारकी धर्तरी, धर्तरी म्हणून उरची ना आनी हे धर्तरेर जितो जीव उरचो ना. हाचो वेळ आसतनाच विचार केल्लो बरो.
(सोंपता)

अविनाश कुंकळकार
7875237830