भांगरभूंय | प्रतिनिधी
अस्वलान राजाक विनवणी केली.
“चे चे… तूं आनी अशें हें कितें म्हणटा गो? फुला सारक्या सोबीत रुपाक वायट नदरेन कशें पळोवंक शकता, हें तर देवाचें रूप… चल हांव वतां आतां. बरे तरेन सांबाळ कर ताचो. आयज मन तृप्त जालें ह्या देव दुताच्या दर्शनान.” अशें म्हणून शेरा चलूंक लागलो आनी अस्वल आशेचे नदरेन ताचे कडेन पळयत उरलें आनी मनांतल्या मनांत म्हणलें. “कितले व्हड भाग्य आमचें, जो असलो समजूतदार राजा आमकां मेळ्ळो!”
अस्वलान आपल्या घोवाच्या आदारान मनशाच्या भुरग्याची बरे तरेन जतनाय घेतली. ताका तांणी अपुरबायेन मोगली अशें नांव दवरिल्लें. मोगली एक वर्साचो जाल्लो. आयज ताचो वाडदीस आशिल्लो. आस्वलाची धुवूय बी एकाच वर्साची जाल्ली. ताचें नांव अगली आशिल्ले. दोगांय भाव भयणीचो वाडदीस आयज व्हडा दबाज्यान मनोवपाचो तांच्या आवय-बापायन थारायलें. आख्या रानांतल्या जनावरांक वाडदिसाचें आपोवणें दिल्लें. रातच्या आठ वरांचेर केक कापपाचो सुवाळो दवरलो. थारल्या प्रमाण सगलीं जनावरां तांकां मोग आनी आशिर्वाद दिवपाक हजर जाल्लीं. प्रत्येकान कसली ना कसली भेटवस्तू हाडिल्ली. प्रत्येक जाण त्या मनशाच्या पुताची म्हणल्यार मोगलीची तोखणाय, अपुरबाय करतालीं. पूण वागाच्या मनांत कितें तरी वेगळेंच शिजतालें. गर्दे पासून पयस एकलोच एकांतांत तो कितें तरी येवजितालो. पूण ताच्या मनांतलें शिजप शेरा राजाक समजतालें. ताणें वळखल्ली ताच्या मनांतली पाडी येवजण.
शेरान ल्हवूच अस्वलाक आपले सरीं येवपाक खुणायलें, तशें तें शेरा म्हर्यांत आयलें.
“राजानो कितें जालें, म्हाका अशें खूण करून आपोवन शे घेतले…? काळजी करपा सारकी कसली गजाल तर ना न्हय?” अस्वलान आपल्या हड्ड्यार हात दवरून निर्शेवन विचारलें.
“हय म्हाका दिसता काळजी करपा सारकीच गजाल आसा! पळय त्या वागाक, ताच्या मनांत घात घेवपाची येवजण चल्ल्या. जरूर तो आमच्या पुता विशीं कितें तरी घात घेवपाची मांडणी येवजिता. आमी सादूर रावप खूब गरजेचें. वागाच्या मनांत कितें चल्ला हें हांव सोदून तर काडटलोंच, पूण तुवें मोगलीची आतां चड जतनाय घेवची पडटली. ताका एकल्याक केन्ना सोडिनाका. जो मेरेन तो आत्मनिर्भर जायना.” शेराची तीं धिराचीं उतरां आयकून अस्वलाच्या दोळ्यांतल्यान दुकां आयलीं.
“बरे राजानो, देव बरें करूं… हें सगलें तुमी म्हाका पटोवन दिलें देखून.”
“चल तूं आतां, आमकां अशी गुपीत उलयतना पळयत जाल्यार वागाक दुबाव येतलो आनी तो अदीक सादूर जातलो.” अशें सांगून तीं दोगांय वेगळीं जालीं. आनी अस्वल आपल्या पुताचो आनी धुवेचो वाडदीस मनोवंक मग्न जालें. सगल्या जनावरांनी खूब खूब मजा करीत, वेगवेगळें खेळ खेळून, आख्खी रात जागरण केलें. फांतोडेर वाडदिसाचो सुवाळो सोंपोवन तीं आपआपल्या घरा गेलीं!
एक दीस मोगली आनी अगली दोगांय भाव भयणा आपल्या घरा कडेनूच उकते सुवातेर खेळटालीं. मोगली लिपतालो आनी अगली ताका सोदून काडटालें. मोगली एका मोट्ट्या झाडा आडसाक लिपिल्लो. थंय अचकीत वाग येवन ताका फाटल्यान हात लायलो. मोगलीन भिवन आंग काडलें आनी फाटल्यान पळयलें. पळयत जाल्यार तो दुश्ट वाग ताका मारके नदरेन पळयतालो. जसो की तो म्हणटालो… ‘आतां तुका म्हजे पासून कोण वाचयतलो, फाटले कितलेशेच दीस हांव वाट पळयतालों हे संदीचो, आयज तुका बरो रुचीन चाबळावन खातां.’ हें इतलें चिंतता म्हणसर फाटल्यान वागान “मोगली” म्हणून उलो मारलो. मोगली अदीक भियेलो, ताणें सोमतीच अगली आशिल्ले कडेन धांव मारली. ताका आवयन पयलींच शिटकावणी दिल्ली की त्या दुश्ट वागा पासून सांबाळून रावात म्हणून. देखून तो ताका पळयना फुडें भियेलो. ताचे हात आनी पांय भंयान कडकडटाले. आंगार घामाचें लोट व्हांवतालें. अगलीक कांयच समजनाशिल्लें. हाचे कितें जाला तें. ताणें मोगलीक विचारलें.
“भैय्या कितें जालें. इतलो भियेल्ले वरी कित्याक. भूत बी पळयलें तुवें? मोगलीक ताका जाप दिवपाची मानसीकताय नाशिल्ली. पयले खेप तो इतलो भियेल्लो. ताणें भियेत, भियेत ते वटेन बोट दाखयत थंय थंय इतलेंच म्हणलें. अगलीन सामकार पळयलें पूण सामकार ताका कोणूच दिसलो ना. वाग पयलींच झाडा आड लिपून राविल्लो. मोगलीच्या मनांत भंय निर्माण करपाचो ताचो बेत आशिल्लो. मोगली खूब भियेल्लो. अगली ताका तसोच घेवन तें घरांत आपले आवय सरीं गेलें. आनी घडिल्ली गजाल आवयक सांगली. तें आयकून आवयच्या काळजांत खच्च जालें. तिणें मोगलीक आपले वेंगेंत घेवन मायेन ताका सासपिलो आनी म्हणलें. “हें पळय पुता, तूं कांयच भिये नाका. तुका कांयच जावपा ना, आमी आसात न्हय…? आमी तुका कांयच जावंक दिवचीं नात.” आवयन पुताक समजावपाचो यत्न केलो. पूण मोगली इतलो भियेल्लो की कितें उलयतलो जाल्यार ताच्या तोंडांतल्यान उतरां भायर सरना आशिल्लीं. तो फकत “थंय कोण तरी असलो, तो म्हाका खावपाक सोदतालो” इतलेच
बडबडटालो.
अस्वलान मोगलीक कसो तरी समजावन शांत करून न्हिदयलो. ताका वागाचो दुबाव आशिल्लो. तो दुश्ट वागूच अश्यो घडणुक्यो घडून हाडूंक शकतालो, असो विचार मनांत येताच तिचेंय काळीज भंयान धडधडूंक लागलें.
(फुडें चलता)
अविनाश कुंकळकार
7875237830
खिणाखिणाक ताज्यो घडणुको आनी तुमचे कडेन संबंदीत दरेक खबर मेळयात एका क्लिकाचेर! फेसबूक, ट्विटराचेर आमकां फॉलो करात आनी व्हाट्सएप सबस्क्रायब करपाक विसरूं नाकात.
