अंदल्ल्या श्रमीक पत्रकारांनो, जायात सुदारक

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

तुमचे डोके ठिकाणावर आहे का? स्वराज्य हा माझा जन्मसिद्ध हक्क आहे आणि तो मी मिळवणारच, ही लोकमान्यांची भाशा. लोकमान्य बाळ गंगाधर टिळक हांचीं तत्वां सांगपी श्रमीक पत्रकारिता आयज अंदल्या. ना भारत स्वातंत्र्याचें, ना गोंय मुक्तीचें ध्येय. पूण तुमचे आमचे श्रमशक्तीचें संगर सोंपलां व्हय? रोटी, कपडो, घर, रस्तो, उदक, अन्ना खातीर श्रम करचेच पडटा. श्रमांविणें जाणट्यांक, नेणट्यांक शांत न्हीद कशी येतली? समाज ज्या गरजां खातीर तळमळटा त्योच काल आयज पत्रकारांच्योय गरजो.
राजकारण्यांच्या फाटल्यान समाज धांवता, धांवतना तांचे परस गिरेस्तय जाता. मागीर पत्रकार फाटीं आसतले? पयशांनी गिरेस्त जातना गिन्यानाचो दिवो जावन अंदल्ल्यांचें दुख्ख मांडपाक विसरूं नाकात, उदरगतींतल्यान सुदारात, सुदारकय जायात. विखुरिल्लीं पानां एकठांय करतना विखुरिल्लीं पत्रपानां उरल्यांत म्हणून याद करून दिवपी तुमचो आमचो इश्ट खडेगांठ कोंकणी कवी संजीव वेरेंकार आमचे मदीं ना. कविता, पत्रकारितेंतल्यान संजीवान व्हड वावर केला तो समाज सुदारपाचो. केन्ना तीख, केन्ना गोड जावन. कोण आसत ताचो फोटो, बातमी छापू नाकात म्हणून सांगपी? हे वटेन ते वटेन उडयो मारतना गाड्यांनी भोंवत आडवाटेन खोंटो घालपी? धांवडावपी? इतिहास सांगतना इतिहासाच्यो फटी मारपी?
साहित्य अकादेमी पुरस्कार जैतीवंत पत्रकार गोंयांत हाता वयल्या बोटार मेजपा इतले. ‘सुनापरान्त’ दिसाळ्यांतल्यान ‘नवप्रभा’ दिसाळ्यांत पाविल्ल्या संजीवान पत्रकारां खातिरूय एक कविता बरयल्या, शांत न्हीद पडटा ह्या माथाळ्या खाला. ताच्या ‘रक्तचंदन’ कविता झेल्यांत सोशल मिडिया वयलो पोपट आसा. पुर्तुगेजांच्या तेंपार पोपट जावन बरोवपी ज्येश्ठ पत्रकार मारियो काब्राल इ सा हांचें नांव ‘चवथो खांबो कोसमेतना’ ह्या संजीवाच्या पुस्तकांत आसा. 2009 वर्सा एका दिसाळ्यांतल्या स्तंभांत फातरायल्ल्या पणजे पुलीस ठाण्याची काणी मारीयोबाबान सांगल्या. ते काणयेंत पुताक पणजे पुलिसांनी विनाकारण धरून व्हेला म्हणून पुलिसां कडेन झगडपी आवय आमदार जेनिफर मोन्सेरात दिश्टी पडटा. जेनिफर हांणी ते काणयेचो आलाशिरो घेतल्यार तिका बंदखणेंतल्यान मेकळीक मेळटली.
कित्याक अंदल्या पत्रकारिता? भोवमाध्यमां खाला चिड्डल्या? राजभास समजना, राजभाशेचेर मोग ना म्हणून? जे मेरेन एकचित्तान एकलव्य जायना ते मेरेन पत्रकारितेंतलीच न्हय उदरगतींतलीं कुवाडीं सुटची नात. विचारवंतांक पत्रकारितेंत सुवात दितना तांकांय सर्वधर्म समभाव, मनीसपणाचो धर्म आनी माध्यम धोरण सांगपाक जाय. अंदल्ल्या श्रमीक पत्रकारां मदीं संवाद जायना जाल्यार विचारवंत मनीस पत्रकारांचे माचयेर कशे येतले? माचयेर येवपाक अडेचीं बिरुदां लावपाची गरज कित्याक उपरासता? पत्रकारितेंतले श्रम सोंपल्यात, चलप कठीण जालां म्हणून?
धुमशेणां घालपी पावस, वाऱ्याच्यो काणयो सांगपी पत्रकारां परस जायरातींच्या पावसाचो शिंवर करतल्यांक म्हत्व मेळटा. तेय पत्रकारच, ते फकत जायरात दिनात खबरोय दितात. तांचे मदीं श्रमीक पत्रकारच न्हय समाज सुदारपी, शिक्षकय आसात. शिक्षकच म्हान पत्रकारांची बांदावळ करतात, मळबाक हात लावपाची तांक, शिकवणीय दितात. मळबार पावले तरी तकली सकयल घालून चलात, फुडें वचात, पांयां पोंदा कितें जळटा, चिड्डता तें पळयात हेंय तांणी सांगचें.
बोटां नाचोवपाची, दाखोवपाची बंदी येतना श्रमीक पत्रकारांनी आपले बराबरीन माध्यमांतल्या सगल्यांक आसपावन घेवपी वेतन आयोगाची मागणी करची पडटली. मागलें ना मेळचें ना, सर्तींत वांटो न घेतल्यार जाता पूण वाचप्यांचीं दोन उतरां जाय. त्या उतरांतल्यान मुखार वचपाचीच न्हय जाल्यार सोद घेवपाची, आसात जागे म्हणून सांगपाची, रस्त्यार देंवपाची उर्बा मेळटली. तिचो, शेतकामत्यांचो, समेस्तांचो कान, नाक, दोळे, आवाज जावपाचो, सत सांगपाचो धर्म साडेतीन दसकां पाळिल्ल्यांचें समाधान आमकां मेळ्ळें. तातूंतल्यान फुडाराची वाट, दिकाय दिसली, जागृताय जाली. सत सांगप ही श्रमीक पत्रकारांची लागणूक, तिका पाळो दितना लोकमान्य बाळ गंगाधर टिळक यादींत उरचे. लोकमान्यांनी समेस्तां मेरेन वचपाचो मार्ग दाखयलो, ती वाट आयज म्हेळी जाल्या, उरूंक ना अशे जेन्ना पत्रकारूच सांगतात तेन्ना विखुरिल्ल्या पत्रपानांतल्यान बरयतना उलोवप समा दिसता.
मळबा मेरेन पावपाक धिटाय जायच, फाटीकय लागचें पडटा नाजाल्यार हक्क दुसरे व्हरतात. मेळिल्लें तिगोवन दवरचे परस वांटत भोंवल्यार हक्कय वगडावचे पडचे न्हय हाची जतनाय घेयात, सुदारात.
वतां वतां रक्तचंदन कविता झेल्यांतली ही कविता…

शांत न्हीद पडटा

कवी, लेखक, पत्रकार
हीं सगळीं म्हजीं
अडेचीं बिरुदां
सांजवेळा घरांत वच्चेआदीं
तीं हांव हुंबऱ्या भायर दवरतां
आनी दुदाची पिशवी,
भाजी, नुस्तें, च्याचो पालो
साखर घेवन
आवयचो पूत, बायलेचो घोव
भुरग्यांचो बापूय जावनच
घरांत भितर सरता
देखून रातची म्हाका
शांत न्हीद पडटा

सुहासिनी प्रभुगांवकार
9881099260