ब्रह्मचर्येण तपसा राजा राष्ट्रं वि रक्षति

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

कवी अभयकुमार वेलींगकार हांचो ‘दीस उदेतकूच यो’ हो कविता झेलो शणै प्रकाशनाचे वतीन आॅगस्ट 1988 वर्सा उजवाडायलो. हातूंत देशात भंय, संस्कृताय, परंपरा, प्रशासन आनी समाजीक तेजस्विताय आदींचो प्रभाव मानवाच्या जिणेंच्या साधनांचेर पडटा. ताचे पसून जी शक्ती प्रकट जाता, तिचें नांव आसता- राष्ट्रीयता. ह्या क्रमान फुडारांत देस भक्तीचो भाव जागृत जाता. ह्या भावांतल्यान कवी अभयबाब भारत देसाचें गान गावपाचो उलो मारता.

भारत देस म्हान
आमचो भारत देस म्हान
ह्या देशाचें रावपी आमी गावया देशाचें गान
देशाक ह्या मुक्त करूंक
मेले कितले जाण
मरून ते अमर जाले
देशा वांगडा म्हान..
चाचा नेहरू, सुभाश बाबू
बापू गांधी आनी सावरकर
लोकांक हाडली जाग हांणी
गावया हांचे गान
स्वतंत्र जालो देश आमचो तिरंगो नेटान फडफडूंक लागलो
तायट जाली मान आमची
देश आमचो म्हान
भारत देश म्हान…

राष्ट्रीय परंपरांचें गौरवगान आनी राष्ट्रहित सर्वोपरी मानतात. कांय जाणकारांच्या मतान राष्ट्रवाद हो आधुनीक व्यक्तीचो धर्म जावन आसा. ताकाच लागून राष्ट्रधर्म सर्वोपरी धर्म आसा. महात्मा गांधीजीनी म्हळां- ‘राष्ट्रवाद मे कोर्इ बुरार्इ नहीं, बुरार्इ तो संकिर्मता, स्वार्थपरता और अलगाव में हें,जो कि आधुनीक राष्ट्रों के कलंक है..’ ताचे कडल्यान उर्बा घेवन कवी ‘आमी शांती कशें’ हें कवितेंत विस्तारान सांगता.

भारतीय लोक आमी
भारताचे पूत
सगळ्यां संवसारा लागीं आमचें
इश्टागतीचें सूत..
संवसाराचेर शांती पातळावचें
गोमटेर आमच्या भूत
आमी शांती दूत..
हे भूंयेंतल्या संत मुनींचो
जावन गेल्ल्या व्हड लोकांचो,
संवसार गाता तुस्त
आमी तांचे दूत..
वेगवेगळ्या जाती धर्माचे,
पूत आमी तिका जिवूय दितलें
आमी शांती दूत…

तशेंच गोंयची भूंय पुर्तुगेजांकडल्यान मुक्त करपाक गोंयचे सुटकेक झुजारी झुंजले. ताचो कवी उगडास करता. आनी तांकां आपले खाशेले शैलीन तशेंच मानान गावंया तांच्या आरती म्हूण वाचप्यांक उलो मारता. देख –

गोंयचे सुटकेक झुजारी झुंजले
घेवन प्राण आपणाले हातीं
अर्पिलें जिवीत आनी
केली रगतान तांबडी माती
आमी गावंया तांच्या आरती
दाटलेलो काळोख जांणी
लावन दिवो पयस केलो.
आमी गावंया तांच्या आरती…

सौंदर्य शास्त्रांत संवेदना भावनात्मक गुणधर्म आनी मुल्ल्यांचें अध्ययन आसा. ह्या धर्तरेर कवी दीस काडटा कवितेंत म्हणटा-

दीस काडटां
खंय तुका सोदूं
खंय आसा कळना
दोळ्यांतली वोड
तुजे लागी पावना
माल्लो कितलो उलो
जाप कशी दिना
आवाज म्हजो कसो
म्हाका सोडून वचना ?

कला संस्कृताय आनी प्रकृतीचें प्रती अंकन सौन्दर्यशास्त्र आसा. सौन्दर्यशास्त्राचें एक आंग आसा. तिका दर्शन शास्त्राची मिमांसा वा आनंद मिमांसा म्हणतात. जाल्यार जगतां हांव कवितेंत अभयबाब जिवीत कशें अशेंच हुंवारान सांपडलेले, मोडांनी भल्लेलें ,वाटो सगळ्यो बंद जाल्या उपरांत जगपाची आस्त ना असो निराशावादी सूर उक्तावन प्रस्न करतां, हांव कितें आतां करूं ? तरणे पिरावेलो मोग कवीन उक्तायला म्हळ्यार अतिताय जावची ना.

जिवीत म्हजें
त्या थंय पलतडी प्रिया म्हजी
ह्या हांगा आलतडी हांव
दर्या मदीं भरून वोतता
प्रियेक ताचो भंय दिसता
म्हाका पेवंक येना
प्रियेक कसो मेळूं ?
व्होडेकार व्होडें सोडना
पलतडी म्हाका व्हरना
प्रियेक म्हाका मेळूंक जाय
घरा वांगडा वचूंक जाय
हुंवार कमी जायना
घरा कसो वचू ?

पुर्तगेज भाशेंत महाकवी फेर्नाद पेस्सोवा म्हण्टा- कविता म्हणजे म्हजी एकलो रावपाची रित (A minha poesia e’ a minha maneria de estar sozio). तेन्ना हे कवितेंत कवी आपलो मोग उक्तायतना प्रतिकात्मक रूपांनी उलयता.कुपां, सूर्या, पावस हांचो आदार घेता. आपले मोगिकेक दीस उदेतकूच यो नातर रात पडटकूच यो तशेंच जिवितांतली खोशी चोखपा खातीर वेंगेत म्हजे तूं यो असो साद घालता. कविता दीस उदेतकूय यो.

दीस उदेतकूच यो
रात पडटकूच यो
जिवितांतली खोशी चोखपा खातीर
भोंवर जावन तूं यो
येतना माथ्यांत मोगरी फुलोवन यो
वासान वाठार सगळो पिसायत यो
नकेत्रां सगळीं पेटून वचूं
जावंदी सुर्या लेगीत पिसो
तूं येतना कुपांक सांगून यो
पावसाचो शिंवोर घेवन यो
येवंदी मातयेक सोबीत वास
वेंगेतल्यान तुका सोडूं कसो ?

जाल्यार ‘खुणो‘ हे कवितेंत वेळा-काळाचो भान राखपा पासत उलो मारता. सत्ता. सुंदरताय आनी वेळ कोणाक रावना म्हणपाचो संदेस कवी अभयकुमार वेलींगकार दितात. देख-

नेटान जरी माल्लीं पावलां
खुणो ताच्यो उरनात
रेवेंचे बांदले कोट
चड वेळ रावनात.

ह्या झेल्यांत आमकां राष्ट्रप्रेम, मोग आनी सैम विशयाचेर कविता वाचूंक मेळटात.

विशाल सिनाय खांडेपारकार
8080622370