गोंयचो सायब

भांगरभूंय | प्रतिनिधी

गोंय आनी वाद हांचे एक व्हडलें नातें आसूंक जाय. तशे वाद सगलेच कडेन जातात, पूण आमच्या सुपुल्ल्या गोंयांत ते इल्ले चडूच जातात म्हणचें पडटलें. आमकां तसो वाद घालूंक अमकोच असो विशय लागना. आमी खंयच्याय विशयाचेर वाद घालूंक सामके तयार. तातूंत आनी सद्याक देशाचें वातावरणूच अशें जालां की नाका जाल्ल्या विशयाचेर वाद सुरू. आतां हें तापमान वाडिल्ल्यान जाता काय कितें तें कळप कठीण. फाटल्या दिसांनी रेल्वे डबल ट्रॅक, कोळसो, महामार्ग, टॅक्सी अश्या कितल्याश्याच प्रस्नांचेर वाद चलताले. आतां कांयच आयकूंक मेळना. देशांत सद्याक मशिदीं वेल्या कोर्ण्यांचेर वाद चल्ला. मशिदीं वेले कोर्णे काडिनात म्हणून कांय लोक कोर्ण्यांचेर हनुमान चालिसा लायतात. आमी आवाजाचें प्रदुशण उणें करूंक पळेतात काय वाडोवंक तेंच कळना.
खरें तर देशांत सद्याक खूब प्रश्न आसात. वाडिल्ली म्हारगाय, सैमांत दिशीं दिशीं जावपी बदल, पूण हाचेर उलोवपाचें, भासाभास करपाची, उपाय सोदपाचे सोडून आमी नाका जाल्ल्याच विशयांचेर उलयतात. बरें उलोवन कोणाचो कितें फायदो जाता? ना. वेल्यान शेजार्‍यां मदीं तेढ वाडटा. वेंचणुकां वेळार घडटा तें एक वेळ समजूं येता. थंय कशें तरी वेंचून येवपाचें आसता. वेंचून येतलो जाल्यार मतांचें धृविकरण जावप गरजेचें, म्हणटकूच कोणाक तरी मुखार काडून वाद निर्माण करप गरजेचें थारता. पूण वेंचणुको सोंपतकूच सगळो धुल्ल जमनीक बसूंक जाय न्ही? पूण ना. कितें तरी करून आपणालें नांव लोकांच्या जिबेर उरतलें हें पळोवप. मागीर तो कोणतरी ठाले पाटील जावं वा ओवेसी जावं, कितेंतरी पचकेपणां उलोवन आनी वादाक तोंड करून दिवप ही तांची संवय. आमीय मागीर तोच विशय घेवन शबय कांडटात. आतां कितलीय शबय कांडली म्हणून जें जावन गेलें तें परतुवपाची हांच्यांत कापासदाद आसा? कोंकणीक बोली म्हणली वा गोंयची राजभास मराठी म्हणली म्हणून गोंय महाराष्ट्राक मेळूंक आयलां?
हे सगळे वाद उणे म्हणून सद्याक गोंयांत एक नवो वाद उबो जाला. गोंयचो सायब कोण? सद्याक गोंयांत जायते सायब आसात. मुद्दम कोणाकूय विचारून पळयात. दर एकलो वेगळें नांव सांगतलो. कोणाचो बाबा, कोणाचो भाऊ, कोणाचो पात्रांव तर कोणाचो भाई. आतां ताई कोण ना, नाजाल्यार तीय सायब वा सायबीण आसपाची. जाका जो पावता ताकाच लोक आपणालो सायब म्हणटले. हातूंत कोणाक दोश दिवन चलपाचो ना. पूण सद्याक वाद निर्माण केला तो गोंयच्या सायबाचो. गोंय म्हणल्यार गोवा न्ही. हें पोरणें गोंय. आनी हांगसरले इगर्जेंत आशिल्ले संताचे कुडीक सगळे गोंयकारूच न्ही जाल्यार जगभरचे लोक ‘सायब’ म्हणून वळखतात. हातूंत अमक्याच धर्माचे लोक आसात म्हणूंक जावचें ना. सगळे लोक ताका मानतात आनी आपणालें काम जावचें म्हणून आंगवणीय करतात. हें आज काल न्ही तर शेंकड्यांनी वर्सां चलत आयलां. मागीर आतांच हो वाद उप्रासपाचें कारण कितें?
गोंयचो सायब हो मुळांत गोंयचो न्ही हें सगलेच जाणात. पूण, गोंयकारांनी ताका आपलो मानलो न्ही? गोंयचो सायब जावं वा शिरडीचो साईबाबा, लोकांची श्रद्धास्थानां तीं. फाटीं शंकराचार्यांन लोकांक निवेदन दिलें. साई हिंदू न्ही. ताच्या दर्शनाक हिंदुनी वचचें न्ही. कितले जाणांनी आयकलें? अजुनूय लाखानीं लोक साई दर्शनाक वताच. थंय वचूं नाका म्हणून सांगतल्याक लज न्ही ही? हांगा म्हणून कितें वेगळें जातलें? तुमी कितलेंय सांगलें म्हणून लोक आयकतले? जांची श्रद्धा आसा ते वतलेच. जमता जाल्यार तुमी फेस्तांक दुकानां घालतात त्या खाजेकारांक थंय दुकानां घालूं नाकात, म्हूण सांगून पळयात. पळोवया तुमचें कोण आयकता जाल्यार.
गोंयचो सायब हो खंयचो हें पळोवचे परस पोरण्या गोंया चलता ती उलाढाल पळेयात. थंय कितले लोक आपणालें पोट भरता, आपणालो संवसार चलयता तें पळयात. वाद घालून, तेढ निर्माण करून कांयच साध्य जावचें ना. जें घडलें तें दुर्दैव आसलें. आज तें बदलप शक्य ना. पूण एक लक्षांत दवरूंक जाय, जे दुसर्‍या धर्मांत पावले ते आमचेच लोक. ताणीं कालूय त्रास काडले आनी आज आमच्या असल्या वागण्याक लागून ते त्रास काडटात. आमी आमच्याच लोकांक दुखयतात. गोंयचे क्रिस्तांव आपणांक जाय म्हणून क्रिस्तांव जावंक नात. आमचे अंधश्रद्धेन तांका पयस केले. आमच्या पुर्वजांनी जर तांकां त्या वेळार हात दिल्लो आनी लागीं वोडिल्ले जाल्यार ते बाटचे नासले. जें घडलें ताका आमचे जाणटेलेय तितलेच जापसालदार. तुमी घरार पाव वा मांस उडोवन तांकां बाटयतात जाल्यार आमी तुळशीपान उडोवन तांकां शुद्ध करतात, अशें कित्याक म्हणलें ना? तुमीच तांचे पासून पयस गेले आनी आज तांकांच दोश दितात?
आनी ज्या परशुरामाच्यो व्हडविको तुमी गायतात तो तरी खंयचो? ताणेंय बाण मारुनूच गोंय घेतिल्लें न्ही? परशुरामान गोंयांत कितें केल्लें तें कोणे अभ्यासून पळेलां? परशुरामाक जर लोक व्हड प्रमाणांत भजताले जाल्यार गोंयांत ताचीं पांच- पन्नास देवळां आसपाचीं. गोंयकार ताका माथ्यार घेवपाचे. आसा तशें? गोंयांत तर वचत थंय शिवशंकर दिश्टी पडटा. मागीर तो मंगेश, नागेश, मल्लिकार्जून खंयच्याय रुपांत आसूं, आपणालें अस्तित्व दाखयता. हाचोच अर्थ परशुरामा पयलींय गोंय आशिल्लें. गोंयांत वस्ती आशिल्ली. आनी देवूय आशिल्ले. म्हणटकूच परशुराम तरी गोंयचो सायब कसो जावं येता? होय भायलो आनी तोय. सद्याक तरी गोंय सरकारान प्रतापसिंहाक कायम कॅबिनेटचो दर्जो दिवन तोय ‘गोंयचो सायब’ म्हणपाचें दाखोवन दिलां. वाद हाचेर जावंक नाका आसलो?

अभयकुमार वेलिंगकार
9423884687